เรามันเด็ก
เราที่อายุยังไม่มากนัก 
ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรหลายๆอย่างบนโลกนี้
พอเริ่มค่อยๆโตขึ้นมันมักจะมีปัญหาให้เราเจอตลอดจนบางทีก็คิดไปว่า
โลกมันโหดร้ายขนาดนี้เลยหรอ
ตอนเด็กปัญหาทีี่เราเจอบางครัั้งเราก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมคนถึงร้องไห้เพราะความรัก
ทำไมเราถึึงยังต้องฝืนทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบ
หรือบางครั้ง....
ปัญหาที่เราคิดว่าเรารู้แล้วแต่จริงๆเราไม่เคยรู้อะไรเลยจนเราได้มาเจอมันจริงๆ
มันหนักเกินกว่าจะต้านไหว สำหรับคนคนนั้นมันคงหนักสำหรับเค้าจริงๆ เราแค่ทำเหมือนเราเข้าใจเค้าแต่จริงๆเราไม่เคยเข้าใจเลย
จนตอนนี้ย้อนกลับมาคิด มันก็คงเป็นเพราะ
ตอนนั้นเรายังโตไม่พอถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราคงไม่รู้สึกผิดแบบนี้
ตอนนั้นเราควรปลอบใจเธอไม่ใช่มัวน้อยใจ
ตอนนั้นเราควรอยู่ข้างเธอไม่ใช่ถ่อยห่างออกมา
ตอนนั้นเราควรให้กำลังใจเธอไม่ใช่บั่นทอนตัวเองว่าเธอไม่รัก
ตอนนั้นเราควรจะรู้ว่าเธอเหนื่อยมากขนาดไหนไม่ใช่คิดว่าตัวเองเหนื่อยแค่ไหน
ต่างคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเองทั้งนั้น

ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก
แต่ครอบครัวก็เช่นกัน
เราไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่เจออะไรมาบ้าง
บางทีเราก็เห็นแก่ตัวเกินไปที่จะอยากได้นู้นได้นี่แต่ไม่รู้เลยว่าของแค่ละชิ้นต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง 
จนถึงตอนนี้พ่อแม่ผ่านมันมาได้ยังไงนะท่านเก่งจริงๆ
ส่วนเรายังต้องเจอโลกอีกมากมาย 
มันเหนื่อยบ้างท้อบ้างก็คงเป็นสีสันชีวิต
เฮฮาบ้างหัวเราะบ้างก็คงทำให้มีความสุขขึ้นมาหน่อย

ชีวิตเราก็ยังดำเนินต่อไป 
หวังว่าเราจะโตพอสำหรับใครซักคน
และขอให้ชีวิตต่อจากนี้อย่ามีบาดแผลที่เจ็บปวดเกินไปเลย 
แล้วก็อย่าทำให้ใครมีบาดแผลเลยนะเพราะโลกไม่ได้ใจดีกับทุกคนเหมือนที่เธอบอกจริงๆ


SHARE
Writer
Pxrpose
Trust
คุณเชื่อเรามั้ย

Comments