เกือบแล้ว
กริ๊งงงง กริ๊งงง!!! 
เสียงเดิมๆที่คุ้นเคยทุกเช้า.เครื่องมือสื่อสารเครื่องเดียวที่พกพาอยู่ทุกวันเปรียบเหมือนน้ำเปล่าที่ขาดไม่ได้เลยวันไหนไม่มีเล่นคงอยู่ไม่เป็นสุขจนบางครั้งก็เป็นเหมือนอีกโลกใบหนึ่งไว้คอยติดต่อกับคนอื่นระบายความรู้สึกบ้าง คอยรับฟังข่าวสาวบ้านเมืองมั่งกะนั้นคงไม่เว้นพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนเรื่องอยากให้อาจารย์งดคลาสเรียนมั่งเช่นวันนี้เป็นวันที่มหาลัยของเราจัดประเพณีลอยกระทงแท้ๆเชียวเราก็ยังมีเรียนช่วงบ่ายจนถึงตะวันแทบจะลับขอบฟ้าฉันทำทุกอย่างให้เสร็จจัดกระเป๋าแต่งตัวทานข้าวใจก็อยากจะงดคลาสเองเพื่อจะกลับบ้านมางานแต่งพี่ชายแท้ๆของตัวเองแต่ก็นึกเสียดายเรียนก็แอบหวั่นๆวิชาเอกจึงได้แต่ภาวนาให้อาจารย์รีบปล่อยเดี๋ยวไม่มีรถกลับบ้าน(แม่โทรตามแทบจะทั้งวัน) นั่งรถทีปาเข้าไป 3-4 ชั่วโมงคนบ้านไกลต้องทำใจกว่าจะถึงก็เกือบทนฟังเสียงคนบนรถไม่ไหวพูดโทรศัพท์เสียงดังมากๆฉันพยายามเอาหูไปนาเอาตาไปไร่แต่ก็ไม่วายดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นอยู่เกือบ1ชั่วโมงเต็มเกือบบบปรี๊ดแตกแล้วคำว่าเกรงใจหรือมารยาททุกคนอาจจะสะกดได้แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำได้ 

#คนเบาะหลัง #ดังเกิน
SHARE
Writer
Thipa
Writer
“วันที่แย่เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งแต่ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต”

Comments