fuck 。

คุณแม่ของฉันติดประชุม 1-4 วัน ฉันจึงต้องอยู่กับพ่อและน้องชายของฉัน
ฉันและพ่อมีปากเสียงกันทุกวัน จนกระทั่งวันนี้ ใช่ ฉันทะเลาะกับพ่อด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องซักเท่าไหร่ หลังที่ฉันเริ่มเบื่อหน่ายกับการสนทนาแบบนี้ ฉันจึงวิ่งออกมาจากตรงนั้นเพื่อไม่ให้พ่อเห็นว่าฉันกำลังจะร้องไห้
ฉันที่กำลังอ่อนล้าจากการที่ทะเลาะกับคุณพ่อมาสักระยะ ฉันเดินเข้าห้องนอนของตัวเองพร้อมกับคิดจะกดโทรหาใครสักคน ใช่.. แม่ฉันเอง ฉันที่กำลังจะกดโทรหาแม่เพื่อเล่าและระบายความรู้สึกของฉันให้แม่ฟัง แต่แม่กลับโทรมาหาฉันก่อน
: แม่มาเที่ยวxxx เนี้ย อยู่ร้านตุ๊กตา จะเอาอะไรมั้ย แม่จะซื้อไปฝาก
: มีอะไรบ้างอ่ะ
: นี่ๆ ตุ๊กตาเป็ดที่ลูกชอบ น่ารักมั้ย?
: ค่ะ น่ารักดี
: ดีใจนะที่ลูกมีความสุข
: ...... 
หนูก็ดีใจค่ะ ที่ตัวหนูมีความสุขขนาดนี้
แม่วางสายไป และฉันได้นั่งร้องไห้ ฉันต้องฝืนบทสนทนานี้จนกว่ามันจะจบ ในเวลานั้นหัวสมองของฉันมันตื้นตันไปหมด ฉันไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ฉันโกหกแม่ของฉันไป ฉันคิดไม่ออกเลยว่าถ้าเจอหน้าคนอื่นควรทำหน้ายังไงดี ฉันทรมานเหลือเกิน หรือว่าบางทีดีเพรสชั่น จะต้องการให้คนที่ป่วยโรคนี้ ตาย จริงๆรึเปล่านะ? 
SHARE
Writer
slexx
Psychiatric patients
เรื่องราวของหนังสือที่ไม่มีวันจบ

Comments