อาการเคว้งคว้างเนี่ย มันน่าเศร้าจนอยากร้องไห้เลยนะ
เมื่อไหร่เราจะหาตัวเองเจอสักที เมื่อไหร่เราจะเจอที่ของตัวเอง

เหนื่อยแล้วนะ เหนื่อยมากๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรทำไงดี 
ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน

เราแค่อยากทำงานที่เรารักและมีความสุขที่จะทำ 
ไม่อยากโตไปแบบทำงานแลกเงินไปวันๆโดยที่ใจเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย แต่พอถามว่า’แล้วเราชอบงานอะไร ชอบอาชีพไหน’ เรากลับตอบไม่ได้ เพราะเราก็ไม่รู้เหมือนกัน...

แต่จริงๆแล้วมันมีสิ่งที่เราชอบอยู่นะ 
เราชอบศิลปะ เราชอบออกแบบ เราชอบการใช้ความคิด
Creative thinking อย่างงี้หลายๆคนคงบอกว่า “ก็เจอแล้วนี่สิ่งที่ชอบ แล้วทำไมไม่เรียนด้านนี้ไปเลยล่ะ”
คำตอบของเราคือ เพราะที่บ้านเราไม่ได้เห็นด้วยขนาดนั้น เพราะบ้านเราไม่ได้มีฐานะพอที่จะsupportเราได้ในเวลาที่เราปีนไปไม่ถึงฝัน ก็อย่างที่รู้ว่าวงการนี้น่ะมันยาก
อธิบายง่ายๆเลยก็คือ ให้เรียนอะไรก็ได้ที่ไม่ตกงาน

พอไม่ได้รับการสนับสนุน ทำให้เราไม่เคยได้เรียนติวเกี่ยวกับศิลปะเลย เคยจะไปเรียนอยู่หลายครั้งแต่ก็ต้องมีเหตุอะไรซักอย่างให้ไม่ได้เรียนตลอด เลยสะกดจิตตัวเองว่า เราชอบอย่างอื่น

จนตอนนี้ ตอนที่เราสอบไม่ติดที่ที่บ้านอยากให้เรียน ที่ๆเราเคยสะกดจิตตัวเองไว้ อาการอยากเรียนศิลปะกลับมาอีกครั้ง แต่จะเอาอะไรไปสอบเข้าใหม่ล่ะ จะให้ติวตอนนี้มันจะไปทันอะไร

...ใจเราเคว้งคว้างมากๆเลย...

เหมือนคนที่ยืนอยู่ริมหน้าผา ที่หันหลังกลับไม่ได้เพราะผู้คนมากมายมองอยู่ โดยหวังว่าเราจะกระโดดออกจากหน้าผา แล้วโบยบินได้อย่างสวยงาม แต่ใครจะรู้ 
ใครจะได้มาเห็นว่าข้างหน้าเรามันว่างเปล่าเพียงใด
อาการเคว้งคว้างเนี่ย มันน่าเศร้าจนอยากร้องไห้เลยนะ


SHARE

Comments

Lotoflost
11 months ago
เป็นกำลังใจให้นะ, ก็เรียนตามที่บ้านก่อนก็ได้ แล้วค่อยไปแอบเรียนศิลปะเอา มีทางออกนะ ❤️
Reply
XixgN
11 months ago
ขอบคุณมากนะคะ
Bababa_babanana
10 months ago
เราก็เหมือนกับคุณ เรียนในสายที่ครอบครัววางไว้ให้ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ผลการเรียนในสิ่งที่ไม่ได้รักก็ c+ 18 ตัว มันแย่มากจริงๆค่ะ แต่ก็ใกล้จะจบแล้ว เป็นกำลังใจให้นะคะ เราเข้าใจความรู้สึกเลย หลังเรียนจบเราก็ตั้งใจว่าจะไม่ทิ้งตัวตนของเรา ทางของเรา หวังว่าคุณก็เช่นกันนะ 💚
Reply
XixgN
7 months ago
ชอบคำว่าจะไม่ทิ้งตัวตนมากเลยค่ะ เราก็จะไม่ทิ้งตัวตนของเราเหมือนกัน ขอบคุณมากนะคะ