ฉันรักคุณ...แต่คุณไม่ใช่ของฉัน
เราเคยรักใครซักคนหมดใจ
รักมาก แต่ต้องปล่อยให้เขาจากไป
ให้เขาไปท้องโลกกว้าง..ที่ไม่มีเราอีกต่อไป
ด้วยความยินยอมอย่างแท้จริง

การตกหลุมรักเป็นเรื่องที่ไม่เคยแฟร์กับคนเราเลย มันดีเวลาที่เรารักกันและพยายามเข้าหากันเสมอ แต่เมื่อเราต่างเป็นชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่ต่างกัน ไม่ว่าจะพยายาม ขูด ผ่า บีบ ชิ้นส่วนของตัวเองให้เข้ากับอีกชิ้นขนาดไหนก็มันก็ต่อกันไม่ได้ ทั้งๆที่รักกันมากแต่ก็เจ็บปวดมาก สุดท้ายการพยายามเปลี่ยนตัวตนก็คงไม่ได้ผล เราต้องยอมรับว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อกันและกันแค่นั้นเอง...

น่าเศร้ามากเลยนะ

เรารักชิ้นส่วนนั้นมาก ถึงจะเห็นชัดๆอยู่ว่าเขาไม่ได้เข้ากับเราได้ซักนิด ยิ่งฝืนยิ่งทรมาน แต่มันก็เจ็บเหลือเกินทีี่ต้องปล่อยเขาไปหาสิ่งทีีเข้ากันได้มากกว่า แอบโทษพระเจ้าว่าทำไมต้องให้เรารักเขาขนาดนี้ ถ้าสุดท้ายเราไม่ได้เกิดมาเพื่อกัน

เราเคยดู corpse bride ตอนสมัยเด็กๆ ตอนนั้นแค่เสียใจที่เอมิลี่ไม่ได้คู่กับวิคเตอร์ ไม่เข้าใจว่าทำไมเอมิลี่ถึงยอมปล่อยวิคเตอร์ไปทั้งๆที่วิคเตอร์ก็จะยอมตายตามเอมิลี่ไปแล้ว

อืม วันนี้เราเข้าใจแล้ว

เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเอมิลี่กับวิคเตอร์เป็นเรื่องจริง
ทั้งสองมีความรู้สึกดีๆให้กันจริง เอมิลี่รักเขาอย่างสุดหัวใจ เธออยากอยู่กับเขาไปตลอดกาล ในขณะที่วิคเตอร์ก็รู้สึก"เกือบ"จะรักเอมิลี่ แต่ติดตรงที่เอมิลี่เป็นผี และเขาก็มีวิคตอเรียอยู่ในหัวใจอยู่แล้ว แต่เมื่อวิคเตอร์รู้ว่าคงไม่มีทางเป็นไปได้ เขาเลยตัดใจอย่างมุ่งมั่น และหันมามอบชีวิตให้เอมิลี่แทน วิคเตอร์พยายามเรียนรู้วิธีเป็นผีและพยายามใช้ชีวิตอยู่ในโลกของผีทั้งที่ตัวเองยังไม่ตายเพื่อเอมิลี่ ตอนนั้นเรารู้ว่าวิคเตอร์ตัดสินใจจะอยู่เป็นคู่ชีวิตกับเอมิลี่จริงๆ

แต่สุดท้ายคนที่รู้ความรู้สึกเขาดีที่สุดก็คือเอมิลี่นั่นแหละ...เอมิลี่เห็นว่าวิคตอเรียแอบตามมาในงานแต่ง เธอรู้ทันทีว่าวิคตอเรียก็รักเขาเหมือนกัน 

จริงๆพวกเขาสองคนรักกัน 

เอมิลี่จะทำเป็นไม่เห็นก็ได้ แต่สุดท้ายเอมิลี่ก็ตัดสินใจบอกวิคเตอร์ว่าให้เขากลับไปหาคนที่เขาต้องการจริงๆ พร้อมกับส่งช่อดอกไม้เจ้าสาวให้วิคตอเรีย...

ฉากที่เอมิลี่จับหน้าวิคเตอร์ทั้งน้ำตาแล้วบอก

"ฉันรักคุณ...แต่คุณไม่ใช่ของฉัน"

เป็นการยอมรับความจริงที่น่าเจ็บปวดที่สุดเลย
ทั้งๆที่เอมิลี่เองก็รักเขามาก รักจนสุดหัวใจที่หยุดเต้นของเธอ แต่เอมิลี่ก็ไม่อยากให้วิคเตอร์ต้องมาเปลี่ยนชีวิตเพื่อเธอ เธอรู้ว่าวิคเตอร์ได้พยายามจะอยู่กับเธอแล้วแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ 

เอมิลี่คืนวิคเตอร์กลับไปยังโลกมนุษย์
แล้วเธอก็จากเขาไปด้วยน้ำตากับรอยยิ้ม... 

เราร้องไห้ให้กับฉากนี้ทุกทีตอนกลับมาดู เสียใจที่พวกเขาได้พบเจอกัน...ไม่สิ เราเสียใจที่พวกเขาต้องจากกัน ถึงแม้มันจะมีแต่ความทรงจำดีๆก็ตาม 

ความรักไม่ค่อยแฟร์กับคนเราหรอก 
เราต้องขัดเกลาตัวเอง เราต้องพยายามอย่างมาก
เพื่อมาพบกับน้ำตาและการจากลาในตอนจบ
แต่ชิ้นส่วนของแต่ละคนจะถูกหล่อหลอมไปเรื่อยๆ
จากความพยายามที่เคยลอง จากการจากลาเหล่านั้น

สุดท้ายเราอาจจะเข้ากันได้ตัั้งแต่แรกพบกับชิ้นอื่น
หรือเวียนมาเจอกับชิ้นเดิมที่ถูกกาลเวลาหลอมใหม่

แต่อะไรที่มันไม่ใช่ในวันนี้
ก็ต้องปล่อยมันออกไปก่อน

เราทุกคนยังต้องถูกขัดเกลาไปเรื่อยๆ
เดี๋ยววันนึงมันก็มีชิ้นที่ใช่เองแหละ :)

SHARE
Writer
Warumeye
patient , writer , girlfriend
อายุ 23 ยิ้มเก่งแต่เป็นโรคซึมเศร้า เป็น Bipolar Disorder เป็นแม่แมว กำลังพยายามกลับมาเขียนหนังสืออยู่ :) IG : warumeye

Comments

Ka_jaja
2 days ago
แม่ง ใช่เลย ฉันรักคุณ แต่คุณไม่ใช่ของฉัน!!
Reply
Warumeye
13 hours ago
เจ็บเลย
BeforeNY
1 day ago
เป็นบทความที่ดีมากเลยครับ <3 
Reply
Warumeye
13 hours ago
ขอบคุณนะคะ
Phk1990
16 hours ago
เข้าใจดีเลยแหละ ...
ผมเพิ่งเดินออกมาจากชีวิตใครบางคนเมื่อวานนี้เอง 555 เราสองคนดูเข้ากันได้ดีเลยแหละ จริงๆผมตกหลุมรักเธอเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั่นแล้ว ทุกอย่างเหมือนไปได้ด้วยดี จนวันที่ได้รู้ว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว ผมไม่โทษหรือโกรธเธอหรอกนะ แต่ก็แหละที่เดินจากมาและบล็อกทุกๆอย่าง เพราะผมรักเธอจริงๆ ^^'
Reply
Warumeye
13 hours ago
เข้มแข็งมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
Stormwind
6 hours ago
สักวันจะเข้มแข็งพอที่จะปล่อยไป

แต่ไม่ใช่วันนี้ครับ ขออ่อนแอแต่มีคุณอยู่ข้างๆก่อน
Reply
Phomsook
3 hours ago
บทความของคุณมันดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วนึกถึงเรื่องของตัวเองในวันนี้ซึ่งกำลังทำสิ่งที่ผิดพลาดในชีวิต แต่อยากจะเดินก้าวออกมาแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง จนมาได้อ่านบทความของคุณมันก็ถูกนะ ฉันรักคุณ...แต่คุณไม่ใช่ของฉัน ชีวิตของฉันในตอนนี้ก็คงต้องเลือกที่จะยุติความรักที่มันเกิดขึ้นแบบไม่ถูกไม่ควรให้มันถูกสักที แต่ไม่รู้ว่าใจฉันมันจะเข้มแข็งพอที่จะทำได้ไหม
Reply