ถ้าเรารอด

     จากวันนั้นที่แกหายไป 8 วันแล้วนะที่แกบอกจะเข้าappมาคุยกับเราแบบเดิม แต่แกก็ไม่มา
     เราก็ยังคงส่ง SMS บอกฝันดีอยู่ ยังอาลัยอาวรอยู่ เฮ้ย...ชีวิตยังต้องมีไรให้ทำอีกเยอะน่าา

10:11:2019      ชีวิตต้องรันต่อไป เราไปวิ่งเทรลที่วังเวียงระยะ18k เป็น18k แรกในชีวิต ไกลที่สุดที่เคยวิ่งมา ทางโหดที่สุดที่เคยเจอ 
      เอาจริงเราก็ไม่ได้เป็นสายเฮลตี้ออกกำลังกายจ๋าอะไรขนาดนั้น แต่แก๊งเพื่อนเราดิ หันไปวิ่งกัน ก็เออวิ่งก็ได้วะ แต่เราก็วิ่งแค่ 5k, 10k, 13k ไม่เคยเกิน แต่ชอบไปวิ่ง ตจว. มากกว่าอาศัยไปเที่ยวด้วย
      รอบนี้ไปไกลหวังว่าจะลืมๆแกได้บ้างแต่เปล่าเลย
       วังเวียงช่วงนี้อากาศกำลังดีเย็นสบาย22°C เมืองเล็กๆที่มีภูเขาหินใหญ่อลังการล้อมรอบ เช้าวันนั้นต้องไปถึงสนามวิ่งตี 5 ปล่อยตัว 6 โมง15 เราไปกับเพื่ิอนอีก 3 คน ในความคิดแรก18k หรอน่าจะรอดแหละ เดินป่ามาก็หลายที่ แต่จะทันcut-off มั้ยก็ว่ากันอีกที 18k นี้มีเวลา cut-off 6 ชม. 06:15-12:15น.กะว่าเที่ยงก็น่าจะกลับมาทันแหละน๊า
เสียงหัวใจเต้นเหมือนเสียงสับหมู ตึกตึกตึกตึกตึก รัวๆ
    ปี๊บบบบบบบบบบเริ่มปล่อยตัว เพื่อน2คนขาแรง วิ่งฉีกไปอย่างรวดเร็ว เราก็วิ่งตามอยู่ไม่ไกล 2 ข้างทางเป็นทุ่งนา ภูเขาที่มีหมอกลอย อากาศเย็นสบายมันสดชื่นจริงๆ เราชอบมองอะไรแบบนี้ มันสวยมันสบายตา ผ่านไป 3 k เจอเนินแรกเนินสูงพอควร เดินหอบแห๊กๆเลยแกเอ้ยย กว่าจะผ่านจุดนี้ใช้เวลาเยอะเหมือนกัน เหนื่อยก็หยุด เพื่อนร่วมทางก็พูดว่า "ปะไปด้วยกัน ค่อยๆไป" ส่วนเพื่อนที่มาด้วยกันอะหรอ หายไปแล้วจ้าาา
    รูทนี้เราก็วิ่งคนเดียวไปเลย จะบอกว่าทางมันโหดมากกกกก ชันมาก หลายช่วงต้องปีนป่าย คือ วิ่งขึ้นเขาหน่ะ  ความสูง1022 M. แล้วเลาะเหวด้วยนะ คือ ถ้าตกลงไปนี่กุตายแน่จ้าา. ต้องระวังมากจริงๆ และก็ลุยลำธาร น้ำในลำธารเย็นสดชื่นมากกกกก. พอยิ่งเข้าป่าไปลึกๆก็ได้ยินเสียงน้ำตก. น้ำเย็นสดชื่น แต่นี่มันแค่ครึ่งทางเอง...
    เราเหนื่อยขนาดได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดัง ตึกตึกตึกตึก เหมือนเสียงสับหมู อยู่ตลอดเวลา เราหยุดพัก มองไปข้างหน้าซึ่งต้องแหงนหน้ามอง มันสูงมันชัน เราเหนื่อย แต่เราต้องไปต่อ เราจะตายมั้ย คิดไว้นะ ถ้าเรารอดไปได้ ถ้าเราวิ่งจบ. ถ้าเราทัน 6 ชม.เราจะเลิกร้องไห้ เลิกอาลัยอาวร เลิิิิกส่่่ง. SMS ถึงนางซะที นาทีนี้รู้แล้วว่าเราต้องรักตัวเองแค่่่่ไหนในตอนที่มันเหนื่อยใจจะขาด เราต้องให้้้้้กำลังใจตัวเองบอกตัวเอง "ไหวนะสู้ๆ" แม้จะไม่มีนางคอยกำลังใจอีกต่อไป 

     ขึ้นสุดก็ลงสุดเหมือนกันทางลงสุดชันเราต้องจิกเท้าเพื่อไม่ให้ลื่น ขาเริ่มแข็ง ตะคริวเริ่มกินที่หน้าขา หยุดทุบๆนวดๆอย่าเป็นไรเลยน๊าา จนลงมาถึงข้างล่างได้ 1 กิโลเมตรสุดท้าย เจอสาวน้อยลาวหน้าตาหน้ารักเดินตาม
"บ้านอยู่แถวนี้หรอน้อง" 
"ป่่าวจ้าอยู่อีกหมู่บ้านนึง ให้ดอกไม้จ้าสู้ๆนะ" "แล้วมาทำอะไรเนี๋ย"
"มารับคนแล่น"
อ่อ...นางเดินมารับเราเข้าเส้นชัย//เด่วโค้งสุดท้ายเราวิ่งพร้อมกันนะ สาวน้อยยิ้มๆ ปะ...วิ่งมาแล้วคะอันดับที่37 โห..มาพร้อมกับสาวน้อยน้อยเลยย เราจับมือน้องคนนั้นแล้วยกขึ้นวิ่งเข้าเส้นชัยพร้อมรอยยิ้ม และดอกไม้ริมทางที่นางให้มา
    ในที่สุดเราก็ทำได้ 06:15-11:00น.เรามาทัน cut-off เราไม่ DNF เทรลครัั้ั้งนี้เรารอด แต่หัวใจเราจะรอดมั้ย เราคงยังหยุดคิดถึงนางไม่ได้ แต่เราจะDNFตัวเองให้หยุดความรู้สึกเพียงเท่านี้ เราเศร้านานเกินไปร้องไห้มากเกินไป
    เราจะใช้ชีวิตให้สนุกและไม่ห่วงนางอีกต่อไป

    ขอบคุณเทรลนี้ที่ทำให้เราเหนื่อยมากพอจนมีสติว่าเราต้องรักตัวเองแค่ไหน🤘


SHARE
Writer
YouOnlyLifeOnce
normal
เราแค่อยากระบายความรู้สึก เรื่องความรัก ของเราในแต่ละวัน ให้ได้สบายใจ #ขอพื้นที่ได้ระบาย.

Comments