พาฉันกลับไป
       จริง ๆ วันนี้มีเรื่องทุกข์ใจมากบอกไม่ถูก แต่เป็นเรื่องราวที่สร้างเองทั้งนั้น มันก็เเย่อะที่ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตของตนเองให้ดีได้เลย ฉันมักจะพึ่งกำลังใจจากคนรอบข้างเสมอ ฉันเรียกร้องความสนใจกับใครต่อใคร สุดท้ายเมื่อฉันไม่ได้คำตอบตามที่หวังก็กลับมานั่งเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

      ฉันไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้หากไร้การประคับประคองจากคนรอบข้าง ฉันไร้ทั้งเรี่ยวแรงและความสามารถที่จะดำเนินชีวิตต่อไป ในแต่ละวันชีวิตของฉันช่างยุ่งยากและวุ่นวายมากเหลือเกิน ต่อให้ฉันพยายามลืม ทำตัวเข้มแข็ง แต่ในใจฉันมันคอยบอกว่าตัวเธอเองไม่ไหวแล้ว หยุดเถอะนะ เรื่องราวความเจ็บปวดซ้ำ ๆ ๆวนเวียนมาที่เดิม ฉันลืมเรื่องเก่่าได้เพียงเวลาสั้น ๆ พอเรื่องใหม่เข้ามาก็พลางทำให้คิดถึงเรื่องเก่า ฉันมันอ่อนแอจริง ๆ 
 
       หลายครั้งฉันพยายามบอกตัวเองให้หยุดเเละหายไป แต่ฉันยังกลัว ฉันยังอยากประสบความสำเร็จ ฉันยังอยากทำมัน เพียงเเต่ร่างกายกับใจมันเหนื่อยเท่านั้นเอง สมองของฉันยังสั่งให้ทำการ มันบอกว่าเธอยอมเเพ้ไม่ได้ เธอจะอับอาบ ครอบครัวของเธอจะผิดหวัง และธอจะต้องเสียใจมากแน่นอน ฉันพยายามดึงตัวเองให้เข้าสู่โหมดปกติ ฟังดูขำ แต่ละวันฉันปรับโหมดเข้าโหมดปกติได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แล้วมันก็กลับเข้าสู่โหทดประหยัดพลังงานที่ไม่พร้อมทำอะไรสักอย่าง

       ฉันยังอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงยอมเจ็บปวดเพียงเพราะความฝันของคนอื่น ฉันทิ้งตัวตนของตัวเอง ปล่อยให้ชีวิตดำเนินไปตามความคาดหวังของครอบครัวและสังคม ฉันลืมตัวเองไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอคนนั้นที่ชอบดูหนัง ฟังเพลง อ่านสารคดี เธอคนนั้นที่มีรอยยิ้มสดใสเมื่ออายุสิบขวบ เธอผู้มีจินตนาการอันไร้ขีดจำกัด ฉันอยากกลับไปหาเธอมากรู้ไหม จุดนี้มันยากที่สุดของชีวิตเเล้ว ฉันไม่อยากทนอีกต่อไป ขอร้องหละ พาฉันกลับไป ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน
 
       หรือเพียงเพราะฉันยังต้องการพลังจากใครหลายคน ฉันจึงยอมทนกับปัจจุบันที่เป็น
SHARE
Writer
__ANNE19
learner
alone

Comments