▪ D E P R E S S I O N ▪
ร่างกายของผมสั่นเทา มือทิ้งมีดลงกับพื้น ก่อนจะมองเลือดที่ไหลซึมออกมาจากข้างลำคอที่ซีดเผือด ผมไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป หากลึกมากกว่านี้ ผมอาจจะได้แผลที่ใหญ่กว่าเดิม

ผมรีบเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาจากตู้เก็บของสี่เหลี่ยมข้างเตียง สกีเตอร์เดินมานั่งลงบนตัก ก่อนที่มันจะมองขึ้นมาที่ผม

ผมเช็ดเลือด ก่อนจะทำความสะอาดแผลด้วยแอลกอฮอล์ พร้อมกับใช้ผ้าพันแผลพันรอบคอเอาไว้ ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะลูบขนสีดำของเจ้าแมวที่จ้องมองผมไม่วางตา

นั่นสิ ทำไมผมถึงทำแบบนั้นกัน ทั้งที่รู้ว่ามันช่วยอะไรไม่ได้มากแท้ๆ รู้ว่ายังไงคนพวกนั้นก็ไม่ปล่อยให้ผมตายจนกว่าพวกเขาจะได้คำตอบที่พวกเขาต้องการ

ผมรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ถูกแยกออกมาจากโลกอีกฝั่ง

และไม่มีวันได้เห็นสิ่งที่สวยงาม ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมา ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร รูปหน้าที่เปลี่ยนไปทุกวัน บางครั้งกลับต้องเผชิญกับการทดสอบที่ทำให้ผมอยากตายไปให้พ้น

ผมเป็นตัวอะไร ผมก็ยังไม่รู้ ถึงแม้ว่าร่างกายจะเป็นมนุษย์ แต่พวกเขาทำอย่างกับว่าผมไม่ใช่ พวกเขาเฝ้ามองผมจากกระจกที่ผมมองไม่เห็นพวกเขา แต่พวกเขา คอยดูผมอยู่ตลอดเวลา

บางครั้งที่ผมนอนหลับ หนึ่งในพวกเขา ก็เข้ามาฆ่าผมในตอนกลางคืน

มันทำให้ผมต้องตื่นตลอดเวลา

ผมเคยหวาดกลัวความตายเหมือนกับคนทั่วไป แต่ตอนนี้ ผมกลับคิดว่าความตายคือหนทางสู่จุดจบที่สงบสุข

ดีกว่าอยู่ที่นี่

อยู่โดยไร้ค่าใดๆ นอกจากหนูทดลองประหลาดๆ ของพวกเขา

ไม่ว่าอย่างไร ผมไม่รู้ด้วยว่าตัวเองจะทนไปได้นานสักแค่ไหน สติสัมปัชชัญญะเริ่มลางเลือนไปทุกขณะ หลังเสร็จสิ้นการทดสอบ สมองของผมจะดับลง และถูกรีสตาร์ทใหม่ขึ้นอีกครั้ง แต่ความทรงจำยังคงเดิม

มันเหมือนลูปความอัปยศและบ้าคลั่ง คอยทรมานและกัดกินร่างกายทุกสัดส่วน 

ผมใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง เพื่อจ้องมองใบหน้าของตนเองในกระจก มองและสังเกตว่ามันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใบหน้าของหญิงสาวที่โกรธเคือง เปลี่ยนเป็นเด็กชายที่ร้องไห้ เปลี่ยนเป็นคนแก่ที่โศกเศร้า เปลี่ยนเป็นเด็กสาวที่หวาดกลัว

พวกเขาอยู่ในตัวของผม และคอยรับแรงกดดันทั้งหมดจากที่ตัวของผมเจอ พวกเขาเปรียบเสมือนเกราะมนุษย์ที่ยืนขึ้นเพื่อปกป้องรับแรงความเจ็บปวดแทนผม และในทุกๆ วัน ผมได้ยินเสียงของพวกเขา

ช่วงเวลาหนึ่ง ผมนั่งรอรับการทดสอบ หนึ่งในพวกนั้น เดินเข้ามาภายในห้อง พวกเขาจับศีรษะผมกดลงบนโต๊ะ ก่อนจะใช้อะไรบางอย่างเจาะลงไปในกระโหลกของผม สารสีดำถูกเติมเข้าไป ภาพทั้งหมดและโลกทั้งใบ เปลี่ยนเป็นสังคมของมนุษย์ขนาดย่อม ตรงหน้าของผม

โดยที่ตัวผมเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ในสังคมนักเรียน มันเป็นภาพที่ผมเห็นแล้วมันเปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่าง ผมเห็นกิจกรรมที่พวกเขาทำ มันดูน่าสนุก พวกเขากำลังเล่นเบสบอล เด็กหญิงกำลังเล่นตุ๊กตา และ เด็กกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังเตะเด็กชายคนหนึ่งจนหัวกระแทกกับขอบโต๊ะ

ในขณะเดียวกัน หัวของผมกระเด็นไปอีกฝั่ง เด็กพวกนั้น เตะเด็กชายที่ล้มอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกราวกับว่าซี่โครงและไส้จะแตกหักเอาเสียให้ได้

เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากของผม ทั้งที่ไม่ได้ถูกทำร้ายเอง เด็กคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากพื้น และมองผมด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า...

ก่อนจะปิดลง และต่อด้วยภาพของเด็กหญิงกำลังถูกด่าทอ และตบตีด้วยเพื่อนร่วมชั้นในวัยเดียวกัน ด้วยปัญหาที่โง่เง่าของเด็กที่ยังไม่รู้จักโต โกรธและลงที่คนที่อ่อนแอกว่า ทั้งยังหูเบา ภาพของชายวัยทำงาน ที่ถูกกลั่นแกล้งโดยเพื่อนร่วมงานสารพัด

ความเจ็บปวดทั้งหมด แล่นเข้ามาในสมองของผมอย่างฉับพลัน ก่อนที่ใบหน้าของผมจะเริ่มร้าวและแตกออก 

มันมากเกินไป

ผมจับใบหน้าและศีรษะของตนเอง ก่อนจะตื่นขึ้นมาบนเตียงภายในห้องผ่าตัด พวกหัวกระต่ายยังคงทำงานได้อย่างรวดเร็วเช่นเคย พวกเขาทำการประกอบชิ้นส่วนของผมเข้าที่เดิม ดวงตาข้างหนึ่งที่พัง ก็ถูกเปลี่ยนใหม่ 

ชายและหญิงในชุดสีขาวจำนวนหนึ่ง กำลังจดอะไรบางอย่างลงไปในสมุดบันทึกขยุกขยิก ใบหน้าของพวกเขา ถูกปิดบังด้วยเงากากบาทสีดำ 

ร่างของผมถูกย้ายกลับไปที่ห้องเริ่มต้นอีกครั้ง ดวงตาพล่าเลือน ก่อนจะพบว่าสกีเตอร์มันกระโดดขึ้นมานั่งข้างๆ ผม

ผมลูบหัวมันเบาๆ ก่อนที่ดวงตาจะดับลง ภาพสุดท้าย คือดวงตาของมันที่สว่างแวววาบเป็นนัยยะบางอย่าง ที่ผมไม่สามารถอธิบายได้


SHARE

Comments