ไปไหนแล้ว...คนที่บอกว่าจะไม่ไปไหน

เสียงรถยนต์ค่อยๆเบาลงเรื่อยๆ
ฉันยืนมองรถเก๋งสีดำที่เพิ่งมาจอดเมื่อวาน
ค่อยๆเคลื่อนจนลับสายตาผ่านกรอบหน้าต่าง

ความรู้สึกอึมครึมเริ่มหมุนวนอยู่ภายใน
เป็นกังวลกับการกระทำของเขา

เหมือนว่าฉันไม่มีสิ่งใด
ที่จะอ้อนวอน
และขอให้เขาอยู่กับฉันต่อไปได้

ฉันนั่งบนเก้าอี้สีขาวในห้อง
ซึ่งเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
มันยังเป็นที่ ที่เขานั่งอยู่
ความอุ่นยังไม่จางหายไป
ทำให้รู้สึกเหมือนว่าเขายังคงนั่งอยู่ตรงนี้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจอยู่ไม่น้อย
ก่อนจะเดินไปคว้าเจ้าก้อนสี่เหลี่ยม
ที่แผดเสียงดังไปทั่วห้องนอน

ก่อนที่จะกดรับสาย
ฉันภาวนาให้มันเป็นเบอร์ของเขา
ที่โทรเข้ามา

"ฮัลโหล"
ฉันกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่กว่าจะเปล่งเสียง
ที่แทบจะไม่มีแรงจะเอื้อนเอ่ย

"กูขอโทษนะที่รีบออกมาแบบนั้น"
"ทำไมไม่พูดก่อน แล้วค่อยออกไปอะ"
"เออกูรีบ พอดีมีเรื่องเครียดๆนิดหน่อย"
"............."

ไม่รู้จะต้องพูดอะไรต่อ
ไม่แม้ที่จะอยากถาม
ว่าเรื่องที่เครียดคือเรื่องอะไรด้วยซ้ำ
ได้แต่รอฟัง
และหวังว่าเขาจะมีคำพูดอะไรที่ดีกว่านี้
คำพูดที่แสดงถึงความหมายในตัวฉัน
ที่ยังพอมีค่าเหลือ
ให้เขาลังเลสักนิดก่อนจะไป

"จะไม่พูดอะไรใช่มั้ย? ถ้างั้นกูวางนะ"
เมื่อไหร่ที่ฉันเงียบ
และคาดหวังคำง้องอนจากเขา
ความคาดหวังนั้นจะมีค่าเท่ากับศูนย์

"ดะเดี๋ยว จะกลับมาใช่มั้ย?"
ฉันคิดว่าเขาคงจะเข้าใจ
ความหมายของการกลับมาที่ฉันถามถึง

ฉันต้องการ การยืนยัน
ว่าเขาจะกลับมา
ไม่รู้ทำไม ฉันถึงรู้สึกกลัว
ฉันไม่มั่นใจจากท่าทาง
และคำพูดของเขาที่เกิดขึ้นในตอนนี้
ฉันจะยังมีเขาอยู่ในชีวิตอีกต่อไปหรือเปล่านะ?


"ถ้ากูเสร็จธุระจะโทรบอก มึงไม่ต้องคิดมาก"

เขาเป็นคนตรงๆ ที่ต้องการคำตอบในทันที
ยามที่เขาตั้งคำถามกับคนอื่น
แต่เมื่อถูกถามเสียเอง
กลับเบี่ยงเบนที่จะตอบคำถามตรงๆ

"ตอบมาก่อนสิ ว่าจะกลับมา"
"เออ! กลับ! จะให้กูไปไหนได้ล่ะ? ก็อยู่กับมึงนี่แหละ "
เขาตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"ก็..........อื้ม กูจะรอนะ"
"อืม  กูจะอยู่กับมึง อยู่จนกว่ามึงจะบอกว่าไม่อยากให้อยู่นั่นแหละ"
เขาปรับน้ำเสียงให้เย็นลง
ปลอบประโลมให้ฉันมั่นใจในตัวเขา

".............."
"เลิกคิดมาก ไว้ค่อยคุยกัน"
"แล้วจะไปไหน?"
"แถวๆบ้าน แล้วจะรีบกลับไม่ต้องห่วง"
"พีม! "
"ห๊ะ?"
"กูรักมึงนะ"
"อืม เหมือนกัน"




นั่นเป็นบทสนทนาสุดท้ายระหว่างเรา
เขาไม่กลับมาอีกเลย
และฉันพยายามติดต่อเขาอยู่หลายเดือน
ก่อนจะมารู้ที่หลังว่า 

คืนนั้นแฟนเก่าของเขาเมาหนักมาก
และพร่ำเพ้อจะทำร้ายตัวเอง
เพราะเสียใจที่เคยทำผิดต่อเขา
พยายามอ้อนวอนให้เขากลับมา
มันทำให้เขาใจอ่่่อน
และเป็นจุดที่ทำให้เขากลับไป
หลังจากนั้นเขาทั้งสองก็กลับมาคบกัน

โดยที่เขาทำเหมือนว่าฉัน
ไม่มีบทบาทในชีวิตของเขามาก่อน
ฉันให้อิสระทางความรู้สึกกับเขามากๆ

มันเหมือนจับนกใส่กรงแต่ไม่ได้ล็อก
เราลืมไป ลืมสัญชาตญาณของนก
ด้วยเพราะเชื่อใจและไว้ใจ
นกมันก็บินออกไปตามแต่ใจของมัน

ผิดเองแหละที่อยากครอบครอง
จึงจับมันมาใส่กรงแต่่่่แรก




SHARE
Written in this book
สีเทา
เรื่องสั้นในวันที่หัวใจเป็นผุยผง

Comments