▪I N S O M N I A ▪
แม้ว่าร่างกายของผมจะทิ้งดิ่งลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าแล้วก็ตาม ไม่กี่นาทีต่อมากลับกลายเป็นว่า ดวงตาของผมเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ลมหายใจยังคงปกติ

รอบตัวนั้นเย็นยะเยือก ผมยังอยู่ที่เดิมไม่เคยไปไหน ห้องที่มีแสงสีแดงส่องเข้ามาตลอดเวลา และแมวของผมที่ยังคงนอนอยู่ข้างกาย 

นักล่าหายไปแล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกนอนไม่หลับ และการนอนไม่หลับ มันทำให้ผมไม่เจอเขา นักล่าที่ต้องการให้ผมโกงความตายอย่างสนุกสนาน หนีต่อไปเรื่อยๆ แต่ตัวของผมตอนนี้ ต้องการที่จะหายไปมากกว่าเป็นไหนๆ

สกีเตอร์ส่งเสียงกรนเบาๆ ผมลูบหัวมัน แล้วนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงหลายนาที ไม่มีอะไรให้ทำในห้องที่ถูกขังและปิดตายนี่

พวกเขาไม่ให้ผมทำอะไรเลย นอกจากอยู่เฉยๆ และรอวันที่จะเกิดสิ่งผิดปกติขึ้น 


รู้สึกราวกับว่าห้องมันค่อยๆ เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ แต่ทิวทัศน์ยังคงเดิม ผมลุกขึ้นจากเตียงพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะเดสท็อปของตัวเอง โน๊ตบุ๊ค มีเพียงแค่หน้าต่างของการพิมพ์ข้อความ ที่ผมเขียนมามากกว่าสามสิบหน้า 

ผมนอนไม่หลับ

ตาสว่างอยู่ตลอดเวลา ตอนที่เดินไปไหนมาไหน ก็มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงราวกับสมองจะระเบิด 

ร่างกายของผมเย็นเฉียบ พื้นเลยจนถึงหัวเข่าของผมมีควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมา อากาศนั้นหนาวเย็นเกินกว่าจะทนได้ 

สกีเตอร์ตื่นขึ้นมามองผมอีกครั้ง ดวงตาของมันเป็นสีแดงสดสว่างในความมืด จ้องมองมาที่ผมราวกับจับผิดว่าผมจะหนีไปไหนอีก

ต่อให้ทำได้ มันก็ไม่มีที่ให้ไป

ที่นี่ ราวกับถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอก และมีใครบางคนคอยจับตาดูผมทุกย่างก้าวและการกระทำ

ผ่านไปทุกๆ สามเดือน พวกเขาจะเข้ามาและฉีดอะไรบางอย่างที่แขน มันมีสีดำสนิท และร่างกายของผมที่จะเริ่มจะบิดงอหลังจากนั้นไม่กี่นาที

มันเป็นสามนาทีที่ทรมานที่สุด ผมเคยตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่ไม่เคยมีใครหยิบยื่นคำตอบให้ผมเลยแม้แต่คนเดียว

หัวของพวกเขาถูกแทนที่ด้วยหน้ากากกระต่ายสีขาว ที่ทำหน้าบูดบึ้ง เช่นเดียวกับการกระทำของพวกเขา 

ผมพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปในหน้ากระดาษสีดำสนิท ตัวหนังสือเป็นสีขาว ผมจ้องมองใบหน้าของตัวเองผ่านหน้าจอโน๊ตบุ๊ค เห็นเพียงแค่ใครคนหนึ่งที่ใบหน้านั้นถูกหลุมสีดำบดบังตาจมูกและปากไปจนสิ้น

มือของผมสั่น ค่อยๆ จับใบหน้าของตนเอง สัมผัสที่ดิ่งลงไปในหลุมสีดำนั้นไม่มีที่สิ้นสุด ผมไม่รู้สึกอะไรเลย นอกจากความว่างเปล่า ก่อนหน้านี้ ใบหน้าที่ผมเห็น ยังเป็นคนแก่ ผู้หญิง เด็ก วัยรุ่น เด็กชาย คนสวมหน้ากาก

ผมคือใคร?

ผมรีบผละออกจากโน๊ตบุ๊ค มันยังคงสะท้อนภาพใบหน้าที่หายไปของผม ผมไม่รู้แล้วว่าตนเองเป็นใครมาก่อน

พลันเท้าข้างหนึ่งตกลงไปในร่องอะไรสักอย่าง ทำให้ตัวของผมล้มลง ไม่ได้รู้สึกถึงสัมผัสของพื้นเลยแม้แต่นิด

ร่างของผมลอยเคว้งลงไปด้านล่าง ที่มีเพียงแค่สีขาว ไม่มีอะไรให้มองเห็น นอกจากด้านบนที่เห็นแค่ห้องนอนของผม 

แต่แล้วเมื่อลมหายใจใกล้จะหมดลง ผมสะดุ้งตื่นขึ้นบนเตียงอีกครั้ง

พวกเขาพาผมกลับมา

ที่ที่ผมไปมันคล้ายจุดบอดของที่นั่น

ดวงตาของผมทำได้เพียงแค่มองเพดานที่เต็มไปด้วยแสงของอะไรบางอย่าง สกีเตอร์ขึ้นมานั่งบนอกของผม ก่อนที่มันจะกระพริบตา มีข้อความบางอย่างอยู่ในนั้น

หลุดพ้น...โกหก


    มันกระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปที่ประตูห้องที่ถูกแง้มเอาไว้ มันหันมามองผมอีกครั้ง ก่อนจะหายไปในความมืด

    ผมนอนไม่หลับ ดวงตาของผมมันเบิกโพลงตลอดเวลา เห็นหลายๆ สิ่ง มากมายที่เกิดขึ้นข้างนอกนี่ 

สิ่งที่ผมทำ

และการแก้ไขมัน

ที่นี่มีจุดบอด


SHARE

Comments

ritsara
8 days ago
เขียนดีง่าาา ชอบสไตล์การเล่า
Reply
SKULL
8 days ago
ข อ บ คุ ณ ค รั บ : )