All of you







Cause all of me, love all of you






ผมลืมตา



เบื้องหน้าไม่ใช่ฝ้าเพดานสีครีมอย่างทุกวัน
ดูคล้ายกับราชวังโออ่า รอบตัวล้วนเป็นสีทอง
ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มจ้องมองมาที่ผม
หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันน่าเอ็นดู เอ่ยถามว่าผมเป็นอย่างไร



ผมที่เอาแต่งุนงงไม่กล่าวตอบ
ริมฝีปากบางเจื้อยแจ้ว ทึกทักเอาเองว่าผมป่วยไข้
ผมไปเป็นเพื่อนกับเขาตอนไหน?



ผมหลับตาอีกครั้งเพราะฤทธิ์ยา
ยามเช้าที่แท้จริงมาเยือน
ผมตื่นจากฝัน



วันเวลาพ้นผ่าน
รู้สึกตัวอีกครั้งตอนได้รับแรงสะกิดที่ไหล่ขวา
ฝันถึงใบหน้าเดิมเป็นครั้งที่ห้า
ครั้งนี้เราเป็นแฟนกัน



ทุกสัมผัสติดอยู่ที่ปลายนิ้ว
เส้นผม กลิ่นหอม ผิวเนื้อเนียน และจุมพิตหวาน
ซึมลึกถึงก้อนเนื้อที่หน้าอกข้างซ้าย, ถึงก้นบึ้งของหัวใจ
คุณไม่เคยถามอีก, ผมไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ



โดยไร้เหตุผล, ผมรักคุณยิ่งนัก
โอบกอดอย่างเต็มรัก ห้วงนิทราพรากเราไปอีกครา



ผมจำได้แม่น
ร่างวาดรายละเอียดด้วยดินสอดำคู่ใจ
หน้ากระดาษที่เคยว่างเปล่าถูกแต่งเติมด้วยทุกอิริยาบถของคุณ



ฝันครั้งที่สิบห้า
ใบหน้าสวยนั้นเปรอะคราบน้ำตา
เนื้อตัวเราทั้งคู่โชกไปด้วยโลหิตแดงฉาน



คุณเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงขาดห้วง, เจ็บร้าวถึงหัวใจ
ในที่สุดผมก็เห็น
กริชเงินด้ามหนึ่งปักอยู่กลางลำตัวคุณ



ผมกลายเป็นบ้าใบ้ กรีดร้องโดยไร้เสียง
เขารู้ เราต่างก็รู้ โลกที่ดำเนินเป็นเส้นขนานไม่มีทางบรรจบกันได้



ท่านจะเลิกรักเราไหม คุณเอ่ยถาม

วินาทีที่เวลาหยุดเดิน, วันที่โลกหยุดหมุน,
พระจันทร์ทอแสงตอนกลางวัน และพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก
นั่นล่ะ ผมถึงได้หยุดรักคุณ



ผมตอบอย่างนั้นก่อนที่คุณจะแน่นิ่งไป
แม้โดดเดี่ยว หากแต่อิ่มเอม และสวยงามเสมอ
คุณจากไปอย่างสงบ ภายใต้อ้อมกอดของคนรัก



ผมตื่นอีกครั้ง คราวนี้ตื่นอย่างเต็มตา
กลิ่นหอมกรุ่นของบราวนี่อบใหม่ดึงดูดผมไปที่โซนครัวของห้องพัก
อย่างไม่น่าเชื่อ, แผ่นหลังเล็กนั้นคุ้นตาเหลือเกิน
แต่จะเป็นไปได้อย่างไร



จนกระทั่งคุณหันมา ดูมีเลือดเนื้อ ราวกับจับต้องได้
คุณแนะนำตัวว่าเป็นรูมเมทคนใหม่
เอาแต่ขอโทษยกใหญ่ที่รบกวนเวลานอนของผม



พระเจ้าเล่นตลกกับผมหรืออย่างไร



ครั้งสุดท้ายที่ผมฝันถึงคุณ
ทุกอย่างล้วนเป็นสีขาว บางเบาคล้ายปุยนุ่น
ใบหน้าสวยนั้นเปี่ยมสุข, ผ่อนคลาย, ปล่อยวางแล้วซึ่งอดีต



อย่ายึดติดกับเราเลย คุณขอแบบนั้น

ผมถามว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม
มีอีกเป็นร้อยคำที่อยากเอื้อนเอ่ย
แต่คุณกลับหยุดมันด้วยการกดจูบเบา ๆ ที่แก้มขวา



ท่านได้พบเราแล้วต่างหาก



ผมสะดุ้งโหยง ถูกกระชากจากฝันหวานที่ขมขื่น
หลังมือเย็น ๆ ข้างหนึ่งทาบทับที่หน้าผากกว้างของผม
อีกข้างใช้เทียบอุณหภูมิกายที่หน้าผากตัวเอง

นายมีไข้นะ



โดยไม่ทันคิด ผมใช้แขนโอบกอดคุณไว้
ซุกหน้าที่ชุ่มเหงื่อไปที่ลาดไหล่เล็ก
สะอื้นไห้จนตัวโยน



ตอนแรกคุณออกแรงผลักผมออก, ผมกระชับกอดแน่นขึ้น
เกรงว่าถ้าปล่อยคุณไป, ถ้าผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง, คุณจะหายไป
จนรู้ตัวว่าไม่สามารถขัดขืนได้
คุณกอดผมตอบ



นี่! ฉันหายใจไม่ออก นายเป็นไรเนี่ย

อยู่แบบนี้แปปนึงได้มั้ย

อ่่า เบา ๆ ก็ได้ ไม่ไปไหนหรอก อยู่ตรงนี้เแหละ



ขอบคุณ
ขอบคุณที่กลับมา



วินาทีที่เวลาของเราเริ่มเดินอีกหน, วันที่โลกมีคุณ
พระจันทร์ทอแสงนวลยามคุณหลับใหล
และแสงอาทิตย์ยามเช้าส่องกระทบคุณที่อยู่ในอ้อมกอดผม

นั่นล่ะ ผมถึงได้รักคุณอีกครั้ง







end.




SHARE
Writer
aortic_hiatus
My mind
Revenclaw / traveling on USS enterprise / member of halfblood camp

Comments