หนีไปอควาเลี่ยม.
  โอบกอดตัวเอง เพื่อบรรเทาความหนาวเย็นในจิตใจ สิ่งที่รู้สึก เหมือนเรากำลังดำดิ่งอยู่ในโลกสีน้ำเงิน มีเพียงความหนาว เเละ ความเงียบเท่านั้น เราไม่รู้เลย ว่าจะเจอกับสัตว์อะไร หรือเจอกับสิ่งเเปลกอะไรอีก เหมือนกันกับที่ เราไม่รู้เลย ว่าความคิด หรือเหตุการณ์ใหนจะย้อนเข้ามาทำลายความรู้สึกในจิตใจอีก เเต่ถึงเรารู้เเบบนั้น เราก็ยังจมอยู่เเบบนั้น ไม่คิดหนี หรือ พยายามฟื้นตัวขึ้นมา เพราะความคิดที่ว่า “จริงๆเเล้วการ
อยู่เเบบนั้น มันก็คงไม่เลวร้ายสักเท่าไร” 

เหตุเกิดมาจากที่..

     บางทีเวลาเศร้าๆ ไม่รู้เพราะอะไร ถึงคิดอยากจะไปอควาเลี่ยมตลอด 
  
     เเต่พอวันนึงก็คิดได้ว่า จริงๆเเล้วบางทีเราอาจจะไม่ได้อยากอยู่คนเดียว ไม่ได้อยากจะอยู่เเบบสันโดด เเต่เราเเค่อยากอยู่ในสังคมอื่น อยู่ในโลกอีกใบนึง ที่เป็นสิ่งมีชีวิตคนละสายพันธ์กับเรา เเต่มีหัวใจหัวใจ เเละความรู้สึกเหมือนเรา เพราะบางที การไม่ส่งเสียง การไม่ใส่อารมณ์ การไม่มีสีหน้า  ก็เป็นอะไรที่ดีเหมือนกัน 
 
   โลกอีกใบ ที่มีเเต่ความเงียบ ดังสุดก็อาจจะเป็นเเค่เสียงคลื่นสื่อสาร ที่เบาเกินกว่าที่บางทีเราจะได้ยิน
   โลกสีน้ำเงิน ที่มีเเสงสว่างเพียงรำไร เเต่ก็ดี เพราะในใจเราตอนนี้ ก็ไม่ได้สว่างไปกว่าเเสงในโลกใต้น้ำเลย เพราะยิ่งดำดิ่งเข้าไปในโลกอีกใบลึกเท่าไร ก็ยิ่งมืดเท่านั้น เเละถ้าเรายิ่งจมอยู่กับความรู้สึกมากเท่าไร จิตใจเราก็ยิ่งตกลงไปในเหวลึกเท่านั้น 
   เเต่ก็ไม่รู้ทำไม ร่างกายเเละจิตใจมันอ่อนล้าเกินกว่าที่เราจะพยายามฟื้นตัวเองขึ้นมา

หรือเราอาจจะมีความคิดที่ว่า..
บางที การดำดิ่งในความมืด.                          ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไร 
  คงไม่เป็นอะไร หากเราจะปรับตัวอยู่กับมันให้ได้ เเต่มันก็คงเเปลกนิดหน่อย เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เราคงเป็นเหมือน ‘มนุษย์ต่างดาว’ ในโลกนั้นล่ะ 

SHARE

Comments