No longer sister [Seulgi X Moonbyul] (NC)

เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับโอเมก้าเวิร์สเล็กน้อยและมีฉากเรท ถ้าหากไม่ชอบเนื้อหาประมาณนี้ขอแนะนำไม่ให้อ่านต่อนะคะ :)


คังซึลกิกำลังมีปัญหา...

น่าจะเป็นปัญหาใหญ่มากที่สุดในชีวิตเธอตอนนี้เลยก็ว่าได้...

เธอกำลังชอบคนๆนึง...

สองปีที่ผ่านมาเราสนิทกันมากผ่านการทำงาน ได้ใช้เวลาด้วยกัน นิสัยเราค่อยกันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เธอเองเป็นอัลฟ่า ส่วนพี่เขาเป็นโอเมก้า พ่อแม่เธอเองก็ชอบพี่เขามากๆ ทุกอย่างดูเหมือนว่าจะสมบูรณ์แบบ แต่ว่า...

เราดันเป็นพี่น้องกันนี่สิ...

ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ก็เถอะ แต่ว่าคนเป็นพี่ก็ได้ยื่นคำขาดมาแล้วว่าสถานะของเราจะไม่ก้าวผ่านเส้นที่คั่นกลางเด็ดขาด

ซึลกิเคลียร์งานเอกสารจนหมด ก่อนจะเช็คโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ซักพักก็กลายเป็นมานั่งดูรูปเธอกับพี่บยอลที่ไปเที่ยวกันวันก่อน

วันนี้หายไปเลยแหะ...

จนกระทั่งคนที่เธอกำลังคิดถึงอยู่ส่งข้อความมาทำเอาเธออดใจหายไม่ได้

'ซึลกิ พี่ขอลาห้าวันนะ ไม่ต้องตามหากันล่ะ'

เธอไม่แปลกใจเท่าไหร่กับการลาพักแบบยาวๆ ของพี่บยอลเพราะเขาก็ทำแบบนี้มาตลอดทุกครั้งที่มีฮีทไซเคิล

ซึลกิได้แต่ถอนหายใจ ไปอยู่ที่ไหนได้นะพี่บยอล ไม่ว่าจะตามหาแล้วกี่ครั้ง เธอก็ไม่เคยเจอพี่เค้าเลยในช่วงเวลาแบบนี้ตอนนี้พี่จะ..โอเคใช่มั้ยนะ?

เพราะช่วงหลังมานี้ พี่บยอลลาหยุดยาวบ่อยขึ้นปกติกว่าปกติมากจนเธอเริ่มเอะใจ ปีนี้พี่บยอลยี่สิบเจ็ดแล้วนะ ถ้าสมมติลองคิดว่าโอเมก้าอายุยี่สิบเจ็ดที่ยังไม่ถูกแสดงความเป็นเจ้าของแล้วละก็ เธอน่าจะทรมานน่าดูกับฮีทไซเคิลที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

"คุณอิมคะ รองประธานจะไม่เข้าห้าวัน รบกวนคุณอิมเคลียร์ตารางให้ด้วยนะคะ"

"ได้ค่ะ ท่านประธาน"

เธอเป็นประธานบริษัทวัยยี่สิบห้าปี

ส่วนพี่บยอล เป็นรองประธานบริษัทวัยยี่สิบเจ็ดปี

ถ้าถามว่าทำไมเธอที่เด็กกว่ากลับได้ในตำแหน่งที่สูงว่าแบบนั้น มันเพราะว่าพี่บยอลกับเป็นเด็กที่พ่อแม่ของเธอรับอุปการะมา ดังนั้นเธอกับพี่บยอลจึงรู้จักกันตั้งแต่พี่บยอลอายุสิบเจ็ด เอาจริงๆแล้วก็มีพี่สาวอีกคนที่เข้ามาพร้อมพี่บยอลคือพี่ยงซอนที่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของพี่บยอล แต่เพราะเธอไม่ชอบทำงานทางธุรกิจเลยขอออกไปเปิดร้านขนมแทน

     'ครืดด...ครืดด...'

โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นอีกครั้ง หน้าจอโชว์เบอร์ของพี่คนโตที่ปกติแล้วไม่ค่อยได้โทรหากันซักเท่าไหร่ถ้าไม่มีเรื่องด่วนอะไร

"ซึล...ออกมาเจอกันหน่อยได้มั้ย พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะถามน่ะ"

"เอาสิพี่ งั้น..เจอกันที่ร้านพี่ โอเคมั้ย? "

"โอเค รีบมาหน่อยนะ"

.

.

.

.

ยงซอนยื่นรูปถ่ายที่มีเธอกับพี่บยอลยืนกอดกันในเดทล่าสุดให้กับเธอ

"พี่ไม่อ้อมค้อมนะ เธอน่ะ...จริงจังกับบยอลอีแค่ไหนหรอ"

"..พี่รู้.."

"ชั้นจะไม่รู้ได้ยังไง! น้องชั้นทั้งคู่แอบไปเดทกันกี่รอบแล้วก็ไม่รู้! เธอทำให้ยัยบยอลที่ไม่เคยยอมแหกกฎอะไรในชีวิตยอมทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่ากี่รอบแล้วซึลกิ"

"พี่ยง...แต่ว่าเรารักกัน เราไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ นะ ทำไมมันจะ.."

"คุณท่านคงไม่โอเคกับเรื่องนี้แน่ๆ ซึลกิ ท่านเก็บชั้นกับบยอลมาเลี้ยงเป็นลูก แต่กลับไปคบลูกเค้าจริงๆแบบนั้น..."

"พี่ยงฟังซึลนะ อย่างแรก ซึลกับพี่บยอล เรายังไม่ได้คบกัน อย่างที่สอง พ่อแม่ไม่เคยคิดแบบนั้น ซึลบอกท่านไปแล้วว่าซึลชอบพี่บยอล ชอบมาตลอด ชอบมากกว่าพี่น้องไปแล้ว.."

"..อะไรนะ...เธอบอกไปแล้วหรอ.."

"ชั้นขอโทษนะพี่ยง แต่ชั้นไม่อยากเก็บความรู้สึกแล้วมาเสียใจทีหลังว่าไม่เคยได้บอกพี่เค้าเลยว่า ฉันรักเค้าขนาดไหนไม่อยากเสียใจว่าไม่เคยได้พยายามทำอะไรก็ที่จะทำให้เรารักกันได้.."

"..."

"ซึลผ่านด่านพ่อแม่มาหมดแล้วนะ พ่อแม่โอเคถ้าเราจะคบกัน พี่บยอลเองก็รู้ดี ถ้าจะมีใครซักคนที่ยังไม่โอเคกับเรื่องนี้ก็คงเป็นตัวพี่บยอลเอง"

ยงซอนเงียบลง ใช้ความคิดอยู่กับตัวเองซักพัก รอบนี้..ยัยบยอลดูจะทรมานมากจนเธอเองยังอดสงสารไม่ได้ มันทำให้เธอตัดสินใจคุยเรื่องทุกอย่างที่เธอสืบไว้กับยัยน้องคนเล็กแบบนี้ หรือมันจะถึงเวลาแล้วที่บยอลจะต้องยอมแพ้ต่อโชคชะตาซักทีนะ

ถึงเธอจะไม่ได้พูดอะไรกับบยอลในเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่ก็พอรู้ว่าน้องคนนี้คงถลำไปมากแล้วถึงยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปได้ขนาดนั้น บยอลอีน่ะ..รักยัยซึลกิไปแล้ว

"...เธอจะรักน้องชั้นไปตลอดจริงๆ ใช่มั้ย..."

"ซึลรักพี่บยอลมากเกินกว่าจะถอยกลับไปแล้วพี่ยง ให้โอกาสซึลเถอะนะคะ"

"..อืม.. เข้าใจแล้วล่ะ ต่อจากนี้ไป พี่ฝากเราดูแลบยอลด้วยนะ"

ยงซอนส่งคียการ์ดเพ้นท์เฮ้าส์ที่เธอกับบยอลแอบซื้อเอาไว้ให้กับซึลกิ

"...พี่..."

"นี่คีย์การ์ด คงจะรู้นะว่าที่ไหน ไปหายัยบยอลซะ เห็นว่ารอบนี้คงทรมานมากน่าดู"

ตามหาตั้งหลายครั้ง สุดท้ายกลับอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ใกล้ๆ ตึกบริษัทเองเนี่ยนะ พลาดไปได้ยังไงนะคังซึลกิ

"..มันจะไม่.."

"วันก่อนพวกเธอจูบกันแล้วหนิ"

"พี่! นี่ตามสืบขนาดไหนเนี่ย!?"

"ชั้นรู้หมดแหละ แค่จะพูดกับเธอหรือป่าวก็เท่านั้น"

"ร้ายกว่าที่คิดนะพี่อ่ะ"

"เธอต่างหากที่ร้าย ไปล่อให้คนที่ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากงานให้ออกนอกลู่นอกทางได้ขนาดนั้นน่ะ"

หึ...พี่บยอลน่ะ ไม่สนอะไรเลยนี่หน่า บ้างานอย่างกับอะไรดี เนี้ยบไปทุกระเบียบนิ้ว คอยแต่บอกว่า

'พี่น่ะ...จะต้องตอบแทนบุญคุณคุณท่านให้ดีที่สุด'

ทั้งๆ ที่พ่อแม่เองไม่เคยจะเรียกร้องอะไรไปกว่าให้ช่วยดูแลฉันให้ดีด้วยซ้ำ...

"ขอบคุณนะพี่ยง"

"ไม่เป็นไร สามสี่วันนี้พี่จะไปดูบริษัทให้ละกันนะ คุยกันดีๆล่ะ"

"ค่ะพี่"

.

.

.

ทันทีที่ลิฟท์เปิดออก กลิ่นที่คุ้นเคยลอยฟุ้งไปทั่วชั้น เหมือนกับว่า...กลิ่นโอเมก้าที่กำลังเริ่มต้นช่วงฮีท

มันรุนแรงจนเธอเองแทบจะทนไม่ไหว..

ซึลกิรีบเดินไปตามกลิ่นหอมหวานของโอเมก้าก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ที่ไม่ได้ปิดไว้อย่างดี กางเกงทำงานขายาวทรงที่คุ้นเคยและแพนตี้แบบเรียบๆ กองอยู่ที่พื้นห้อง มองไปบนเตียงก็เห็นช่วงสะโพกสวยกำลังบิดเร่า ขาขาวเนียนของพี่บยอลกำลังนอนอยู่บนเตียงใหญ่ ทั้งตัวมีแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ตัวเดียว มือข้างหนึ่งกำลังวนอยู่ในส่วนลับใต้เสื้อเชิ้ต ส่วนอีกข้างจิกลงกับหมอนแน่นอย่างต้องการจะระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ริมฝีปากเล็กๆ ขบเม้มลงมาแน่น เสียงครางต่ำหลุดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"ทำไม...มัน..อึกก อ่ะะ กลิ่น..."

"พี่บยอล..."

มือที่ขยับอยู่หยุดทันทีที่รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

"..ซึล.."

"..พี่.." ซึลกิกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้ามัน...

"ออกไปนะ! ออกไป!"

พี่บยอลรีบดึงเสื้อเชิ้ตลงให้เปิดขาขาวให้ได้มากที่สุด เอวขยับขึ้นไปนั่งที่หัวเตียง ขยับเพื่อจะให้ห่างจากตัวเธอที่สุด

"พี่บยอล.."

"ไม่! ซึล ออกไป! กลิ่นเธอมัน...ขอร้องนะออกไป"

พี่บยอลปิดจมูกทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ช่วยอะไรเลย ภาพตรงหน้ามันกำลังทำร้ายซึลกิอย่างหนักหน่วง ความเป็นอัลฟ่าที่ยังพล่านอยู่ในสายเลือดกำลังทำให้เธอเองปั่นป่วน ยิ่งคนตรงหน้าเป็นคนที่เธอชอบมาตลอดหลายปีแล้วด้วยนั้นสองขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ร่างเนียนบนเตียงมากขึ้นเรื่อยๆ

และตอนนี้เธอเองตัดสินใจแล้ว..

เธอปีนขึ้นเตียงก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนเป็นพี่เรื่อยๆ พี่บยอลกำเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่แน่น ขนาดโอเมก้าอายุแค่ยี่สิบสามที่เธอเคยเจอ ยังทรมานกับช่วงฮีทที่รุนแรงขนาดที่เธอเองตกใจ แล้วนี่โอเมก้าอายุยี่สิบเจ็ดที่ยังไม่ได้รับการ mating ระดับฮอร์โมนที่วิ่งอยู่ในตัวจะรุนแรงขนาดไหน แค่คิดก็ทรมานจะแย่

"ฉันจะช่วยพี่เอง"

"เดี๋ยวซึล! อื้มม"

ซึลกิคร่อมตัวบยอลไว้ทั้งตัวก่อนจะกดจูบลงไปบนริมฝีปากเล็กทันที รสชาติของโอเมก้าตอนเข้าฮีทไซเคิลมันหอมหวานไปหมด หวานจนเธอเองอยากจะกระชากเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ออกซะตอนนั้น ลิ้นเธอหยอกล้อจนคนตรงหน้าเคลิ้มตอบกลับมาอย่างเร่าร้อน

มันรู้สึกดีมาก มากๆ มือเธอลูบไปตามแนวสะโพกนิ่ม เธอรู้ว่าตอนนี้เธอกระตุ้นให้ความเป็นโอเมก้าในตัวพี่บยอลลุกโชนจนไม่สามารถจะถอยกลับได้อีก เสียงครางยังคงถูกสะกัดกั้นไว้แต่ว่ากลิ่นของความเปียกชื้นที่หว่างขานั้นเริ่มรุนแรงขึ้นจนเธอเองเริ่มจะทนไม่ไหว

"ผ่อนคลายนะคะ มันจะผ่านไปด้วยดี"

"...เราเป็น อะ อึก พี่น้องกันซึล..."

"พี่ว่าการที่เราแอบไปเดทกัน แอบไปเที่ยวด้วยกันขนาดนั้น พี่ยังคิดว่ามันคือสิ่งที่คนเป็นพี่น้องกันจะทำหรอ"

"..."

"ซึลเกลียดจริงๆ เกลียดที่พี่คอยแต่พูดว่าเราเป็นพี่น้องกันทั้งๆที่มันไม่ใช่ ซึลรักพี่บยอลมาตลอด แล้วก็มั่นใจว่าพี่เองก็รักซึลเหมือนกัน"

"...แต่มันผิดไงซึล!..คุณท่านจะต้อง.."

"เลิกแคร์ซักที! พ่อแม่รักพี่อย่างกับลูกในไส้! ท่านเองก็รู้ดีว่าซึลชอบพี่แค่ไหน เลิกสนใจคนอื่นและสนใจแค่ความรู้สึกของตัวเองบ้างเถอะ!"

"..."

"เด็กดื้ออย่างพี่น่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว ครางให้ชั้นฟังก็พอ"

"เดี๋ยวซึล!"

ซึลกิลากขาคนเป็นพี่ให้ลงมานอนราบกับเตียงใหญ่ เสื้อเชิ้ตเลิกขึ้นไปตามการเคลื่อนไหวจนเห็นอะไรต่อมิอะไร ก่อนจะดันขาให้เปิดออก ตัวของเธอกั้นไม่ให้คนด้านใต้หุบมันได้ ซึลกิก้มลงกดจูบกับต้นขาด้านในจนมันเริ่มเป็นรอย ขยับเข้าไปใกล้ส่วนอ่อนไหวมากขึ้นเรื่อยๆ นิ้วเรียวปาดไปตามแนวเปิดของส่วนอ่อนไหวเรียกเสียงครางจากคนด้านล่าง

"ชอบหรอคะ"

"..." พี่บยอลส่ายหน้าเบาๆ ทั้งๆที่ร่างกายกระตุกสั่นจากสัมผัสที่ไม่เคยได้รับ

"แล้วพี่จะรู้ว่ามันแตกต่าง"

"อึกซึล! ลิ้นมัน อ่า อ๊าา! ไม่!"

ลิ้นเธอก็ลงกับจุดรับสัมผัสของคนเป็นพี่ จงใจขยี้ลงไปให้เกิดสัมผัสอันแปลกใหม่ให้คนที่อยู่ใต้ร่างต้องดิ้นพล่าน เอวพี่บยอลขยับหนีไปมา เสียงครางดังขึ้นกระตุ้นให้ความต้องการของเธอสูงขึ้น

"ข้างล่างพี่แฉะไปหมดแล้วนะคะ"

"..หยุด..พูด.."

"ทำไมพี่น่ากินขนาดนี้วะ"

"อ๊าา!..ซึล! อึก อย่าทำ..อย่างนั้น"

บยอลอีทำได้แค่จิกมือลงบนเตียงกว้าง เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสที่ตัวเธอ กลับเติมเต็มความรู้สึกได้มากกว่านิ้วของตัวเองมากมาย ยิ่งเป็น...คนที่เธอเผลอให้ใจไปตั้งนานแล้วแบบนี้ เธอจะห้ามตัวเองได้ยังไง

ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ สัมผัสจากส่วนล่างทำให้เธอต้องสั่นสะท้านอีกครั้ง สะโพกที่ไม่รักดีแอ่นรับสัมผัสอย่างไม่ได้ตั้งใจ คนด้านล่างจับสะโพกของเธอไว้แน่นเหมือนว่าจะทำให้จัดการเธอเองได้ง่ายขึ้น

"พี่บยอล อย่าหลับตาสิคะ"

ซึลกิขยับขึ้นมาจูบกับคนตรงหน้าอีกครั้ง มือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงไปเรื่อยๆจนกระทั่งมือเรียวของคนใต้ร่างจับมือเธอไว้แน่น

"ออกไป"

"พี่บยอล..."

"ก่อนที่พี่จะทนไม่ไหว ขอร้อง ออกไปเถอะนะ"

"ที่ผ่านมา พี่ไม่รักชั้นเลยหรอ?"

"..."

"เราโตกันมากแล้วนะ ชีวิตพี่..มันเป็นของพี่นะ พี่เลือกได้ ทั้งพ่อแม่ ทั้งพี่ยงรับรู้เรื่องของเราดี"

"..."

"ซึลบอกท่านไปหมดแล้ว พี่ยงเองก็สืบเรื่องของเราได้ซักพักแล้ว ไม่มีใครที่ไม่โอเคกับความสัมพันธ์ของเราเลยนะ มีแต่พี่ที่กลัวว่ามันจะไม่เหมาะสม"

"ก็เพราะมันไม่เหมาะสมไงซึล! พี่มาแต่ตัว! พี่มาขอท่านอาศัย แต่กลับมาเกินเลยกับลูกเจ้าของบ้าน ซึลไม่คิดว่าพี่อึดอัดหรอ!?"

"พี่รักซึลมั้ย? ซึลแคร์แค่นี้"

"..."

"แค่พี่บอกว่าพี่ไม่รักซึล ซึลจะไม่ยุ่งกับพี่อีก แต่ถ้าพี่บอกว่าให้เรากลับไปเป็นพี่น้องกัน ซึลเองให้พี่ไม่ได้หรอกนะ"

"...ซึลกิ..."

"ตอบซึลนะ ซึลแค่อยากรู้ พี่บยอลรักซึลบ้างมั้ย"

เธอจะโกหกซึลกิได้ยังไงในเมื่ออีกคนยังมองตาเธออยู่แบบนี้ ก็มีแต่ซึลกิมาตลอดไม่ใช่หรือไงที่อยู่ในใจเธอมาตลอด วันนั้นที่เราจูบกัน ความรู้สึกของวันนั้นคอยย้ำว่ายัยเด็กหมีคนนี้เป็นเจ้าของของเธอตามที่คนบนฟ้ากำหนดไว้ แถมตอนนี้...ร่างกายเธอเองก็เรียกร้องคนตรงหน้าจนแทบบ้า

ถ้าเธอจะขอทำตามใจตัวเองจริงๆซักครั้ง...

"พี่..ก็รักเธอ"

"ก็แค่นั้นแหละ" ยัยเด็กตรงหน้ายิ้มหมีใส่ก่อนจะทุ่มตัวลงมากอดเธอไว้

"..."

"พี่ตัวหอมจัง.."

"อึก...ซึล อย่ากัด อื้อ!"

ซึลกิกัดลงมาที่คอขาวเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว มือไล่ลงไปลูบที่หน้าท้องแบนเรียบ พี่บยอลครางอื้ออึงในลำคอทุกครั้งที่มือเธอสัมผัส

"นี่ พี่กินยากดตลอด มันก็เลยแย่ขนาดนี้ใช่มั้ย"

"จะมาถาม..ทำไมตอนนี้"

"หรือเพราะมีซึลเข้ามา ยามันถึงไม่ค่อยได้ผลล่ะ"

ก็รู้อยู่แล้วหนิ! จะพูดออกมาให้เธออายทำไมกันนะ! เธอรู้ผลข้างเคียงของยาดี บวกกับอายุของเธอที่มากขึ้นทุกวันแต่กลับยังไม่มีคู่ครองแบบนั้น ในรอบที่ยากดไม่สามารถคุมอาการของเธอได้มันก็เลยรุนแรงขึ้นจนเธอทรมานไปทั้งตัว

แล้วยังมีซึลกิที่ค่อยๆเข้ามาในใจของเธอ แถมยังอยู่ด้วยกันแทบจะทุกวัน มันทำให้ทุกอย่างยิ่งแปรปรวนไปหมด ฮีทไซเคิลยิ่งวนมาเร็วขึ้นแถมรุนแรงมากจนพี่ยงต้องซื้อเพ้นท์เฮ้าท์ใกล้ๆบริษัทให้เธอเอาไว้เผื่อว่าจะมีอะไรฉุกเฉิน

เพราะสัมผัสที่หายไปนานเกินไปจนผิดสังเกตทำให้เธอต้องหันขึ้นไปมอง ซึลกิถอดชุดออกจนเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในสีเข้ม สายตาของเธอยังจ้องมองเธอลงมาอย่างกระหาย

แค่สายตาแบบนั้น ราวกับว่าจะกินเธอไปทั้งตัว เลือดในกายเธอก็วิ่งซ่านจนเธอแทบทนไม่ไหว อยากจะกระชากคนตรงหน้าลงมา...

"อยากจูบหรอคะ"

อะไรกัน.. ทำไม...

"ฮีทไซเคิลมันทำให้พี่บยอลคนเนี้ยบของชั้นเก็บอาการไม่อยู่ขนาดนี้เลยหรอคะ"

ซึลกิก้มลงคลอเคลียกับคนใต้ร่างอย่างยียวน ดูก็รู้แล้วว่าพี่บยอลอยากจะดึงเธอลงมาจูบแทบไม่ไหว กลิ่นหวานฟุ้งรุนแรงขึ้นทุกที

"หึ.."

ซึลกิเลือกที่จะไม่ตามใจคนปากแข็งตรงหน้า ข้ามลงไปเล่นกับส่วนล่างอีกครั้ง เรียวลิ้นหยอกล้อกับต้นขาด้านในก่อนจะเปลี่ยนขยับไปเล่นกับส่วนอ่อนไหวอีกครั้ง โลมเลียดูดกลืนน้ำหวานที่ไหลออกมาไม่หยุด

หวาน หวานมาก ตัวพี่บยอลอร่อยจนเธอเองอยากดูดกลืนอยู่ซ้ำๆแบบนั้น

เสียงครางยิ่งกระตุ้นให้เธอทำมันแรงอีก สองมือประคองต้นขาให้เปิดออก ลิ้นยังคงทำหน้าที่ได้ดีจนคนเป็นพี่แทบจะจิกเล็บเข้าไปในเนื้อเตียง

"อ๊างง ซึลล! หยุดก่อน! พี่ไม่ไหว ซะ..เสียว เอาลิ้นออกไป อ๊ะ! อ่าา"

เสียงริมฝีปากที่ยังคงเล่นอยู่กับส่วนนั้นของเธอยิ่งกระตุ้นให้เธอเองแทบทนไม่ไหว มันลามกจนเธอเองรับไม่ได้ ใจอยากจะผลักให้เขาหยุดมัน แต่ร่างกายเธอกลับไปไม่ทำอย่างที่ใจต้องการ อยากจะ..ให้ทำให้แรงอีกด้วยซ้ำไป

"ออกไปซึล! พี่...พี่จะไม่ไหวแล้ว"

"ปล่อยมันออกมา"

"ไม่! อ๊าา ซึล! ซึลกิ!"

ยังไม่ทันขาดคำ ส่วนล่างของพี่บยอลก็กระตุกเกร็งแน่นรัดเรียวลิ้นของเธอที่ยังสอดอยู่ในช่องทางแน่น เพราะรู้ว่าคนด้านล่างถึงจุดสุดยอดแล้วซึลกิจึงถอนลิ้นก่อนจะโลมเลียส่วนอ่อนไหวต่อไป ดูดกลืนน้ำหวานที่ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน

"อื้อ ซึล พะ..พอก่อน"

พี่บยอลผลักหัวเธอให้ผละออก ก่อนจะดึงเธอไปกดจูบ สองมือไขว้มาที่หลังคอบังคับไม่ให้เธอขยับออกจนกว่าจะพอใจ เรียวลิ้นเล็กกวาดต้อนเธอราวกับจะไม่ยอมปล่อยเธออีก

ก็นะ...พี่บยอลอยากจูบตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วนี่หน่า

"ไม่ไหวแล้วซึล ทำมันที"

"เอาแต่ใจจังเลยนะคะ"

"จะทำมั้ย!?"

"ถ้าชั้นไม่ทำล่ะ?"

พี่บยอลกัดฟันลุกขึ้นมาจากเตียงนอนก่อนจะผลักให้ซึลกิล้มลงนอนบนเตียงใหญ่

"พี่...ก็จะทำเองไง"

ว้าว.. อยู่ๆก็มีอะไรให้ได้ตื่นเต้นซะอย่างงั้น

"ก็เอาสิ"

ซึลกิยิ้มกวนๆส่งกลับไปให้คนเป็นพี่ที่ทำหน้ายู่แล้วยู่อีกที่เธอไม่ตามใจ ทั้งที่ปกติเอาแต่เก๊กหน้านิ่งอย่างกับอะไรดี

ถึงแม้ในใจจะแทบทนไม่ไหว แต่ว่าอะไรตรงหน้ามันก็คุ้มที่จะอดทนรอดู

ปลายนิ้วเรียวค่อยๆแกะกระดุมสองเม็ดสุดท้ายออกช้าๆ สิ่งที่ติดตัวสิ่งสุดท้ายค่อยๆหลุดออกจากตัว สายตาของที่ไม่มั่นใจของพี่บยอลทำให้เธออดขำเล็กๆไม่ได้

"เอ้า ถอดเสื้อเร็วๆเข้าสิ"

"ถ้าไม่คิดจะช่วยก็ออกไป!"

"ปกติเวลาเข้าฮีทพี่ทำยังไงหรอ?"

"..."

"ทำให้ชั้นดูหน่อยสิ"

"..."

"พี่ได้ใส่นิ้ว.."

"หุบปาก!!" บยอลอีหอบอย่างหนัก คำพูดลามกกับเสียงนั่นทำให้เธอตัวสั่นจนไม่มีแรงจะพยุงตัวอีกต่อไป

"ร่างกายพี่มันทนต่อไม่ไหวอีกแล้วพี่บยอล" ซึลกิขยับกายหาคนเป็นพี่อีกครั้ง

"..."

"ซึลรักพี่นะ"

"ฮึก!"

ซึลกิค่อยๆสอดนิ้วทั้งสองเข้าไปในช่องทางร้อนด้านล่างที่เปียกลื่นรอรับการสอดใส่ ก่อนจะขยับมันเป็นจังหวะกระตุ้นให้คนด้านล่างสุขสม

"อื้ออ...แรงอีก ซึล มะ..มันไม่พอ"

ซึลกิก้มตัวลงเล่นลิ้นกับหน้าอกขนาดพอดีของคนตรงหน้า ขบเม้มจุดรับสัมผัสทั้งสองข้างอย่างแรงเพื่อเติมเต็มความรู้สึกของคนด้านล่างที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่เพียงพอ

ซึลกิสอดนิ้วเพิ่มไปเป็นสามนิ้ว ช่องทางด้านล่างรัดนิ้วเธอไว้แน่น เสียงครางหวานลอยมากระตุ้นให้เธอต้องการที่จะทำมันอีก

นิ้วเรียวทั้งสามงอหาจุดสำคัญของคนตรงหน้า กระตุ้นให้พี่บยอลต้องดิ้นพร่านไปด้วยความรู้สึกอันเต็มเปี่ยม ขาอ้ากว้างอย่างลืมอายเพราะความเสียวซ่านที่ได้รับ

"อ่าา ฮึก! ซึล แรงอีก! รู้สึกดีจัง อื้มม"

ซึลกิกดจูบที่ริมฝีปากเล็กเบาๆก่อนจะคอยกระซิบคำหวานที่ข้างหูคนเป็นพี่ไม่หยุดหย่อน นิ้วทั้งสามยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี เสียงครางอันสุขสมดังก้องอยู่ในหัวเธอเป็นเหมือนเสียงเพลงบรรเลงแสนน่าฟัง

ช่องทางด้านล่างเต้นไม่เป็นจังหวะบอกให้เธอรู้ว่าคนข้างล่างใกล้ถึงจุดสุดยอดเต็มที ซึลกิเร่งนิ้วรัวเร็วให้รับกับสะโพกบางที่แอ่นรับกับจังหวะสอดใส่อย่างดี

"ฮึกก!"

สองแขนเล็กกวาดดึงตัวเธอลงให้กอดเขาเอาไว้ให้แน่นในยามที่อีกคนกำลังอ่อนไหวที่สุด กลิ่นหอมหวานยังคงหอมฟุ้งเต็มห้องนอนกว้างทำให้เธอรู้ว่ามันจะไม่จบลงเพียงเท่านี้

ร่างเล็กด้านล่างที่กอดเธอแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

"พี่บยอล..."

"ทำอีกได้มั้ย"

"..."

"ซึลกิ ชั้นต้องการมัน.."

"ต่อจากนี้ไป ให้มันเป็นหน้าที่ของซึลเถอะนะ"

"..ก็เอาสิ.."

ซึลกิยิ้มหมีให้กับคนตรงหน้าเธอก่อนที่จะเริ่มพาคนเป็นพี่ไปถึงจุดหมายถัดไปอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

.
.
.
.
.

ps. ขอบคุณรูปเมื่อวันก่อนของมุนซึลนะคะที่ทำให้มีแรงมานั่งแก้ลงเรื่องนี้ เขียนไว้ไม่ลงคือเรื่องจริง เราขี้เกียจแก้ 55555555





SHARE

Comments