ในความโดดเดี่ยว
ความงดงามของความโดดเดี่ยว
คือเวลาที่เราได้ครุ่นคิด ถึงแต่ตัวเอง
โดยไม่ต้องคิดถึงใคร
เสียงของความเงียบเหงาเสียงดังและกึกก้อง ในโลกแห่งความเปล่าเปลี่ยว
ยังมีเพียงฉัน ผู้คนคนเดียวบนโลกใบนี้
สายลมแห่งความเปลี่ยวเหงาพัดโอบล้อม
ร่างกายอันแสนบอบบางของฉันไว้
มันพยุงร่างกายอันแสนเหนื่อยอ่อน
และหัวใจที่แหลกสลายในคืนที่เงียบสงัด

ฉันได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง
ถึงแม้ว่ามันบอบซ้ำสักเพียงไหน
มันยังคงเต้นเป็นจังหวะทำตามหน้าที่
ที่มันพึงกระทำตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ

อยู่ สายธาราแห่งน้ำตาไม่เคยเหือดแห้งไปจากที่นี้ ธารน้ำใสในดวงตาราดรดดวงใจให้ยังคงชุ่มชื่นประหนึ่งคลื่นทะเลที่สาดซัดหาดทรายมิเคยได้หยุดหย่อน 
ในโลกใบนี้ คงมีเพียงฉันคนเดียวเสียกระมัง
ความเจ็บปวดรวดร้าวดั่งหยาดฝนฉโลมโลกหล้าท่วมท้นไปด้วยฟองคลื่นความเหนื่อยล้า

มีเพียงฉันคนเดียวที่อยู่ในโลกแห่งนี้
ฉันดำดิ่งลงไปในทุกบาดเเผล
ว่ายวนสู่ทุกอนุความรวดร้าว
ดื่มด่ำความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
แต่เพียงผู้เดียว

ฉันคงเหมาะกับการอยู่ในโลกแห่งนี้
โลกแห่งความว่างเปล่า
โลกที่ไม่มีใคร
คือโลกที่ตายทั้งเป็น
SHARE
Writer
____52Hz____
ฯลฯ
หญิงสาวผู้หลงรักบทกวี

Comments