เหม่อ น้ำตา ว่างเปล่า
ฉันนั่งมองตู้เสื้อผ้าสีเหลืองลายดอกมาได้หนึ่งชั่วโมง
คิดหาทางแก้และคำตอบของปัญหาทุกอย่าง
สุดท้ายฉันไม่พบอะไรเลย 
ความว่างเปล่า คือทุกสิ่งที่ฉันมีในตอนนี้
การลุกออกจากที่นั่งตรงนี้ มันยากเหลือเกิน 
การบังคับให้ตัวเองลุกออกไปทำอะไรสักอย่าง มันยากเหลือเกิน
การบอกให้ฉันเองหยุดคาดหวังในตัวฉัน มันยากเหลือเกิน
การบอกตัวเองว่าทุกอย่างมันจะผ่านไป มันยากเหลือเกิน
ที่จริงฉันควรจะลุกขึ้นไปหยิบแพลนเนอร์ นั่งขีดฆ้าวันและสิ่งที่ต้องทำ 
แต่แค่ลุกขึ้นไปหยิบ ก็ยังยากเหลือกเกิน
ความว่างเปล่า คือสิ่งที่ฉันมี 
ความว่างเปล่า คือสิ่งที่ฉันมี
ความว่างเปล่าคือหนึ่งเดียวที่ฉันมี
การเปล่งคำพูดออกจากปาก คือสิ่งที่อยากเหลือเกิน
การบังคับให้ฉันพูดอะไรสักอย่าง ระบายออกมา มันยากเหลือเกิน
ทันทีที่ฉันเปล่งมันออกไป แม้แต่คำเดียว 
น้ำตา 
จะห้ามไม่ให้มันไหล มันยากเหลือเกิน
เพียงพูดบางอย่าง อีกหลายพันล้านความคิดก็พรั่งพรูออกมา
ความคิดเหล่านั้นมากล้น กระจัดกระจาย จนไม่เป็นคำพูด
พูด ร้องไห้ ระบาย น้ำตา เหม่อลอย และสั่น
หยุดสั่น มันยากเหลือเกิน
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ฉันร้องไห้อย่างจริงจัง 
ที่ฉันสั่น
ณ ขณะนั้น คิดว่าจะเป็นอะไรไปแล้ว
แต่ ณ ขณะนั้น ก็คิดว่าก็ดีเหมือนกัน
สั่น
หายใจไม่ออก
ว่างเปล่า
เหมือนเดิม
เช่นกัน
สิ่งนี้คืออีกหนึ่งความว่างเปล่า ที่พยายามกลั่นออกมา
ให้รู้ว่าไม่ได้ว่างเปล่า ให้รู้ว่ามันเป็นรูปธรรม
มห้เป็นหลักฐานถึงการพยายามทำอะไรสักอย่างของฉัน
เช่นกัน
มันเป็นเพียงความรู้สึกที่คิดไป
ไม่มีสาระ
ไม่มีหลักแกน 
ไม่่มีอะไรเลย
มันเป็นหลักฐาน ว่าฉันยังมีชีวิต มีลมหายใจ ยังอยู่ ยังทำอะไรได้
มันเป็นหลักฐาน ว่าฉันพยายามแล้ว ที่จะหยิบจับสิ่งต่าง ๆ 
กว่าจะหยิบเเล็บท็อปมาพิมพ์ ก็ใช้เวลามากโขอยู่
เช่นกัน ตอนนี้ยังคงว่างเปล่า
แต่มันอาจจะไม่ว่างเปล่า ถ้ามีสิ่งนี้ยืนยัน
เช่นกัน
เป็นเพียงความรู้สึกของวันนี้
ฉันเชื่อว่าถ้าทำอะไรต่อ ฉันคงจะแย่
ฉันเชื่อว่าการนอนหลับ พัก หายใจลึก ๆ สูดอากาศเข้าไป
เมื่อตื่นมาในวันพรุ่งนี้เช้า
ฉันจะดีขึ้น
เช่นกัน 
ฉันไม่อยากจะขออะไรมาก
เพระาการขอก็คือการคาดหวังกับตัวเอง
แบบที่ฉันเป็นจนเป็นแบบนี้
เช่นกัน

SHARE

Comments

nnmmrn
4 days ago
มาเดินเล่นหอศิลปฯ เร็ว
Reply