แด่ ช่วงเวลาสุดท้ายชีวิต
ครั้งสุดท้าย เบาบางและเงียบสงบ
เราน่ะ มักจะชาชินกับอะไรที่มันเป็นปกติ สิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวันผ่านรูปโปรไฟล์ โปรแกรมแชทที่เปิดค้างไว้โดยที่ไม่ยังไม่ได้อ่าน หรือบางครั้งเราก็เมินเฉยคนที่ทักทายเราทุกวันไปเพราะความเร่งรีบหรือไม่ใส่ใจ เพราะเราคิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็เจอเขาอยู่ที่เดิม

เราน่ะ ก็ชอบสนใจในสิ่งที่อยากสนใจ ส่วนสิ่งที่เราไม่สนใจเราก็มักจะปล่อยทิ้งไว้ เมินเฉยและเย็นชาใส่ มันคงจะดีถ้าหากสิ่งที่เรากำลังละเลยแค่จากไปเพียงชั่วคราว แต่เรื่องราวมันเจ็บปวดกว่านั้น ถ้าหากเขาจากไปตลอดกาล
ความตายน่ะ เหมือนลมเลยเนาะ วนเวียนอยู่รอบๆ เสมอ บางทีก็รู้สึก บางครั้งก็ไม่รู้สึก แต่ก็ไม่เคยหายไปไหนสักที  หนีเท่าไหร่ก็ไม่พ้น พอจะเผลอลืมตัวก็พัดมาทำให้รู้สึกตัวตอนนี้ ตัวเราเองก็คงเป็นเหมือนกับอีกหลายๆ คนที่กำลังนั่งเสียใจกับการจากไปของใครคนหนึ่ง เรานั่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊ค เราเปิดแชทที่คุยกับเขาแล้วมีประโยคที่เราพิมพ์ไว้แต่ไม่ได้ส่งไป เป็นคำขอบคุณและขอให้เขาพักผ่อนเยอะๆ เราไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเราไม่ส่งไป เราปล่อยเวลาผ่านไปตั้งเกือบเดือน 

ตอนนี้ เราได้แต่หวังว่าเขาจะตอบกลับมา แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย มันเป็นไปไม่ได้แล้ว จะไม่มีการตอบกลับจากแชทเขาอีกต่อไป แต่เราก็พิมพ์ข้อความไปนะ อย่างน้อยมันก็ทำให้เราได้บอกเขาบ้าง ถึงจะไม่มีคนอ่านอีกต่อไปก็ตาม

กับใครสักคนหนึ่งที่ผ่านมาได้อ่าน อย่างน้อยๆ ยิ้มให้กับคนที่เขาทักทายคุณสักนิด ขอบคุณคนที่เขาห่วงใยคุณสักหน่อย หรือตอบกลับคนที่เขามาพูดคุย คนที่เขามักจะมีแต่ความหวังดีให้คุณเสมอ แล้วอย่าลืมรักษาใจตัวเองด้วย

เราก็เช่นกัน เราจะใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุข เราจะมีชีวิตต่อไปเพื่อให้ตัวเราเองอ่อนโยนขึ้นกว่าเมื่อวานสักนิดหนึ่ง อย่างน้อยๆ คงเป็นอะไรที่เราพอทำได้ มันคงไม่ยากเกินไป

และเราก็ขอให้พี่พักผ่อนอย่างสงบ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เจอกัน พี่เป็นคนดีมากจริงๆ
SHARE
Writer
Sonder
Writer
แด่เธอผู้เป็นที่รักและห่างไกล

Comments