แด่นักเขียนที่เคารพรัก

หากจะแนะนำตัวว่าเป็นนักเขียน ฉันก็เก้อกระดากเกินกว่าจะพูดออกมา 


ฉันเป็นเพียงมือสมัครเล่น ที่เพิ่งหัดถักทอเรื่องราวด้วยปลายปากกาก็เท่านั้น

พวกคุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าอาชีพนี้ ไม่ว่าใครก็เป็นได้

นักเขียนที่ฉันรู้จักมีตั้งแต่คนวัยทำงาน นักศึกษา หรือแม้แต่วัยประถมมัธยมก็มีให้เห็นดาษดื่น

ทุกคนต่างล้วนน่าชื่นชมทั้งสิ้น

กว่าจะได้แผ่นกระดาษที่แต่งแต้มไปด้วยตัวอักษรนับร้อยนับพัน พวกเราจำต้องหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าเครื่องมือทำมาหากินร่วมวัน

ในขณะเดียวกันนักอ่านก็อ่านแผ่นกระดาษนี้จนจบภายในเวลาไม่ถึงห้านาที หรือไม่อย่างนั้นก็วางมันลงด้วยความเบื่อหน่ายเสียก่อน

ฉันเคยเฟ้นหาวิธีที่จะกลายมาเป็นนักเขียนที่ทุกคนต่างชื่นชอบ คำตอบล้วนไปในทิศทางเดียวกัน

หมั่นเขียนและตรากตรำอ่านจนกว่าคุณจะกรีดเลือดออกมาเป็นสีเดียวกับน้ำหมึก 

พวกเราหล่อเลี้ยงลมหายใจแผ่วเบาด้วยถ้อยคำสรรเสริญ และตายจากไปพร้อมวาจาบั่นทอน

นี่คือวิถีชีวิตของพวกเรา


เหล่านักเขียนผู้บ้าบิ่นทั้งหลายจงรับรู้ไว้เถิด 
พวกเราคือผู้สร้างบันดาลสิ่ง ความประจักษ์จริงอยู่ที่ปลายปากกา เมื่อคุณคิดจรดสิ่งใดลงมา สิ่งนั้นจะเป็นโลกทั้งใบของคุณ


SHARE
Written in this book
รอยเท้าก้าวเดียว
ทุก ๆ ครั้งที่ฉันก้าวเดินออกไปข้างหน้า รอยเท้าถูกประทับลงบนผืนดิน ไม่ได้บ่งบอกว่าฉันเติบโตขึ้นแต่อย่างใด เพียงแต่ชี้ให้เห็นว่าฉันเคยเหยียบย่างที่แห่งนี้มาแล้วหนหนึ่ง
Writer
Daphnis
Yesterday you
Lost in blue, never come back.

Comments