Dinner
     8.41 pm
     ฉันนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารภายในบ้าน ไม่ผิดหวังซะทีเดียวหรอกก็เพราะมันเป็นแบบนี้มาตลอดมันอาจจะเป็นความรู้สึกชินชาที่เจอมานับครั้งไม่ถ้วน สเต๊กที่ฉันทำเมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้วดูจืดชืดลงไป ณ ตอนนี้
    ฉันจิบวายที่เทใส่แก้วใบสวยไว้เมื่อ 1 ชั่วโมงก่อน ละสายตามองไปที่เก้าอี้ว่างเปล่าอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ระหว่างเรามันไม่เหมือนเดิมมาสักพักใหญ่แล้วคงจะเหลือแค่ความผูกพันในความสัมพันธ์นี้    9.29 pm
    แกรก
    เสียงเปิดประตูบ่งบอกให้รู้ว่าใครอีกคนกลับมาแล้ว ฉันยังคงนั่งเก้าอี้ตัวเดิมจ้องมองอยู่ที่เก้าอี้อีกฝั่งเช่นเดิม เขาเลื่อนเก้าอี้แล้วแทรกตัวเข้ามานั่ง ฉันละสายตาจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ตอนนี้มีคนมานั่งแทนความว่างเปล่า ฉันลงมือตัดสเต๊กเข้าปาก 
รสชาติของมันจืดชืดลงไปตามกาลเวลา 

     8.56 pm
     ผมนั่งอยู่ที่บาร์ รสชาติขมที่ผ่านคอและความคิดมากมายภายในหัวตีกัน ผมไม่อยากกลับบ้าน ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นทุกวันหลังเลิกงาน ไม่อยากเห็นหน้าคนที่นั่งรอผมอยู่ที่บ้าน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ระหว่างเรามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป 
ความเบื่อหน่ายเกิดขึ้นแทนที่ความรัก
     9.29 pm
     ผมเปิดประตู ร่างของเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ไร้คำทักทาย ไร้คำถาม มันเป็นเช่นนี้มาตลอดจนชินชาเสียแล้ว ผมวางกระเป๋าลงแล้วไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ สเต๊กตรงหน้าดูก็รู้ว่าตั้งตรงนี้มานานแล้วมันเย็นและดูจืดชืด ผมตัดชิ้นสเต๊กเข้าปาก 
รสชาติที่เคยอร่อย ตอนนี้กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกเฉยๆ





SHARE
Written in this book
เล่าไปเรื่อยๆ
อยากแต่งฟิคแต่ไม่เคยจบสักทีเลยเอามาลงสั้นๆ

Comments