ยินดีกับแกอยู่ตรงนี้นะ!!!


แกเคยถามเราว่า... จะมีสักเรื่องมั้ยที่เราจะร้องให้เพราะแก เราอยากบอกแกนะ!! ตั้งแต่แกปล่อยมือเราไป เราร้องไห้เพราะแกเกือบทุกคืนเลยแหละ...

ตอนแกบอกว่า แกไม่อยากทำลายกำแพงที่เราก่อขึ้นแล้วนั้น แกรู้มั้ยตอนนั้นกำแพงของเรามันร้าวเกือบแตกสลายแล้วนะ!! แกบอกว่าปีสองเดือนที่แกพยายามพังมันเข้ามา แล้วไม่สำเร็จ เราอยากบอกแกเหลือเกินว่า เป็นปีสองเดือนเหมือนกันที่แกอยู่ในนั้นมาตลอด เพียงแค่เราไม่เคยบอกแกเท่านั้นเองว่าแกได้เข้ามาแล้ว...
แกรู้มั้ย.. เราชอบแกก่อนแกมาจีบเราด้วยซ้ำ แกอยู่ในสตอรี่ของเราก่อนเราจะอยู่ในสตอรี่ของแกสะอีก แกบอกว่าเราคือผู้หญิงคนแรกที่แกต้องพยายามมากขนาดนี้ แต่เราอยากบอกแกว่า.. "แกคือผู้ชายคนเดียวที่เรารู้สึกด้วย"

แกบอกว่าเรายิ้มยาก แต่เราอยากบอกแกว่าเราอยู่กับแก เรายิ้มทุกวันเลยนะ!! ถ้าเป็นไปได้เราก็อยากให้แกเป็นรอยยิ้มของเราแบบนี้ไปเรื่อยๆเหมือนกัน แต่เพราะแกบอกว่าเราเย็นชาเกินไปสำหรับแก แกก็เลยเลือกที่จะไปจากเรา...

เราเริ่มต้นจากคำว่า"เพื่อน" และเราก็จบที่คำว่า"เพื่อน"เหมือนกัน 

วันที่แกเดินมาบอกว่าอยากดูแล เราตื่นเต้นจนลาเรียนเลยนะวันนั้น แต่แกก็เข้าใจผิดคิดว่าเราไม่ชอบแก จริงๆแล้วเราแค่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง จะมองหน้าแกยังไงไม่ให้เขิน จะพูดยังไงดีไม่ให้แกจับได้ว่าเราก็ชอบแก แต่เราก็ขอบใจมากเลยนะ! ที่แกพยายามดูแลเรามาตั้งปีสองเดือนแนะ...

วันที่แกมาบอกว่า แกเหนื่อยแล้ว แกไม่อยากพยายามแล้ว เราโครตเจ็บเลยนะ! แกถามเราว่าเราไม่รู้สึกกับแกเลยหรอ.. เราจะตอบยังไงดีว่าเรารู้สึกกับแกก่อนแกรู้สึกกับเราสะอีก ก่อนแกไปแกขอกอดเราเป็นครั้งสุดท้าย แกรู้มั้ยว่าเราน้ำตาคลอด้วยนะตอนนั้น เราแอบวิ่งไปร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียว เราเสียตัวตนไปเกือบสัปดาห์ เราทรมานตัวเองด้วยการบอกว่าโอเค แต่เราโครตไม่โอเคเลยแหละ!

สำหรับแกแล้วเราเป็นคนใจร้ายมากๆสินะ! แต่สำหรับเราแกคือความโชคดีของเรานะ...

วันนี้เราตั้งใจจะไปสารภาพรักแกด้วยแหละ แต่คงไม่มีโอกาสได้บอกแล้วสินะ! เพราะแกตอบรับคำสารภาพรักของเพื่อนสนิทเราแล้วนิ.. ตอนแกตอบตกลงกับเพื่อนเรา แล้วแกหันมาเจอเราพอดี เราต้องฝืนยิ้มยินดีกับแกแค่ไหนกว่าน้ำตาจะไม่ไหลออกมา เรายิ้มเดินไปหาแกสองคน แล้วบอกว่ายินดีด้วยนะ สุดท้ายแกก็ได้เจอคนที่รักแกจริงๆสักที แกถามว่ายินดีจริงๆหรอ.. เราตอบแบบมั่นใจเลยว่าต้องยินดีอยู่แล้ว ช่วงที่เราหันหลังเดินนะ! เราร้องไห้ด้วยนะ เรารู้สึกได้เลยตอนนั้นว่ามันสายเกินไปแล้วจริงๆ แกไม่มีวันกลับมาหาเรา เราไม่มีวันรักกันจริงๆสินะ...

เราไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่เราจะเลิกร้องไห้เพราะแกได้สักที เรารู้ว่าเราผิด เรารู้ว่าแกพยายามกับเรามากแค่ไหน และเราก็รู้เหมือนกันว่าแกคงเจ็บปวดกับเรามากแค่ไหน เราปล่อยแกแล้วนะ! ถ้าวันหนึ่งแกไม่มีใครหันกลับมาหาเรานะ! เราจะอยู่ตรงนี้ จะรอแกตรงนี้ รอบอกรักแกอีกครั้งนะ...

"เราชอบแก..."

#เด็กชายมุมมืด
SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments