ขอให้เราเจอกันสักวัน ในตอนที่ใช่กว่านี้
อีกครั้งที่ความรักได้โลดแล่นและเข้ามาชิดใกล้ในช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดในชีวิต ตั้งแต่เกิดมา
ที่พักพิง กำลังใจในวันที่ล้มลง ในโลกที่โหดร้าย ในโชคชะตาที่ไม่ได้ยุติธรรมต่อชีวิตทุกคน
ดวงใจดวงเล็ก ๆ ดวงหนึ่ง
จะปฏิเสธได้อย่างไรว่ามันก็ต้องการพลังจากใครสักคนไม่ให้มันตายซากอยู่ข้างใน
............................................
ราวเดือนกรกฎาคมของปี 2561
ชีวิตการเป็นนักศึกษาในชั้นปีที่ 3 ช่างลำบากทั้งกายทั้งใจ ท่ามกลางเศรษฐกิจและสังคมที่เลวร้ายสำหรับเรา
เธอก็เข้ามา
ในที่ ๆ ที่คนที่จะรู้จักกันไม่ควรเจอกัน
We found love in the hopeless places.
เธอมีกฏข้อหนึ่ง "เธอสามารถเป็นเพื่อนและเป็นทุกอย่างให้เราได้ เว้นเสียแต่เป็นคนในชีวิตจริง"
เราก็มีกฏข้อหนึ่งเหมือนกัน "เพียงแค่เธออยู่ข้างเรา อย่าทิ้งเราไปก่อน เราต้องการใครสักคนอยู่ข้าง ๆ ในชีวิตเรา"
แต่กระนั้น ก็ใช่ว่าจะไม่ต้องการสิ่งที่เป็นความหวังสูงสุด อะไรน่ะหรือ....ก็สิ่งที่เขาให้ไม่ได้น่ันแหละ

หลายครั้งเหมือนกันที่เราล้ม และมีเธอคอยให้กำลังใจ
หลายครั้งที่เรามีเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้ เธอคือคนที่รู้เรื่องในใจของเรามากที่สุดในโลกใบนี้

เมื่อมันไม่ได้เริ่มจากเกมแห่งความใคร่ มันจึงกลายเป็นความผูกพัน
ต่อให้ตัวเราพอรู้ข้อแม้ในชีวิตเธออยู่บ้าง และรู้ดีว่าทำไมเราถึงไม่สามารถรักกันได้
เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำมันผิด แต่เราก็ยอมผิด เรายอมโดนใครต่อใครว่าแม้แต่ใจตัวเองที่ต่อว่า เราเป็นคนไม่ดีที่ไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบเธอ
แต่เราคงเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ยังมีความเห็นแก่ตัว มีความหวัง 
เรายอมทำสิ่งที่ใคร ๆ เรียกว่าผิด ไม่เป็นไร
เพราะเรารู้ดีว่า สักวันเราจะได้เรียนรู้จากมัน...เราจะเป็นคนที่ดีขึ้น

ความหวังแม้จะริบหรี่ ไม่มีวันที่จะเป็นจริง
ความฝันที่แม้แต่ใครก็ไม่กล้าฝัน
แต่จะทำไงได้ล่ะ 
ที่ทำได้ก็มีแค่เพียงได้ฝัน ได้นึก ได้จินตนาการถึงภาพของเรา
ในโลกเสมือนจริง ที่มีแค่ฉันกับเธอ ไม่มีถูกมีผิด ที่ ๆ ฉันสามารถยิ้มเธอโดยที่ไม่รู้สึกผิดอะไร
ที่ ๆ จะไม่มีใครมาตัดสินเรื่องของเราได้

ผิดมากไหม ที่เราจะบูชาและศรัทธาความรัก
ความรักในนิยามที่เราเป็นคนกำหนดเอง
ความรักที่หมายถึงการที่เราได้พบใครสักคนที่สามารถเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้เราได้ และสามารถทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นและมีความสุขได้จากการเป็นตัวของตัวเอง

เสียงเพลงของฉัน เสียงหัวเราะของเธอ
เสียงร้องไห้ของฉัน เสียงปลอบของเธอ
เสียงสิ้นหวังของเธอ เสียงชื่นชมของฉัน
เสียงกวนตีนของเธอ และเสียงด่าทอของฉัน

คำว่าคิดถึง 
คำว่าเป็นห่วงที่ไม่มีคำว่าห่วง 
ชื่อที่เธอเรียกฉัน และเป็นชื่อที่ฉันอยากให้เธอเรียกที่สุด
ช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย ที่ไม่อยากให้หายไป

แต่เมื่อเวลามันมาถึง เวลาที่เธอต้องไปตามทาง
เวลาที่เราต้องละอายใจและรู้สึกผิดกับตัวเอง
เวลาที่เธอเสียใจ เวลาที่ตลกร้าย
เวลาที่เธออยากให้เราเจอคนที่รักเธอได้ แต่เราให้คนๆนั้นเป็นเธอมากกว่าใคร ๆ

แต่ไม่เป็นไร
ต่อให้เธอจากไป และเราไม่มีทางได้พบกันอีกต่อไป
แต่ฉันก็จะหวังเหมือนกับที่เคยผ่านมา
"หวังว่าสักวันเธอจะกลับมาหาเรา ในตอนที่มันใช่กว่านี้ ในเวลาที่เธอพร้อมจะรักเรา"
ถึงแม้ไม่มีอะไรค้ำประกันว่าเราจะรอเก้อ
แต่เราก็เต็มใจที่จะรอ
ต่อให้สักวันนึง ความตั้งใจนี้คงจะเลือนลางหายไปตามกาลเวลา
ไม่เป็นไรหรอก

เรายังรอที่จะได้ยินคำว่ารัก ที่มาจากความมั่นใจของเธอ
เรายังรอที่จะได้พบเธอสักวัน 
ต่อให้ตอนนี้สิ่งเดียวที่เราทำได้คือการนอนฟังเพลงที่เธอชอบทั้งน้ำตา
เพราะมันคือสิ่งเดียวที่อาจจะทำให้เราใกล้กันได้มากที่สุด
เผื่อเธอฟัง และเผื่อฉันฟัง
เผื่อเราได้พบกัน

หวังว่าแกจะรักษาสัญญาว่าจะไม่ลืมเรา 
เราก็จะไม่ลืมแกเหมือนกัน
ขอบคุณที่เข้ามาให้เราได้เรียนรู้คำว่ารัก
เรารอที่กอดแกนะ เรารอ

...............
https://www.youtube.com/watch?v=FlZzhi2usVI

SHARE
Writer
Akzaleraze
drama sofisticated
คนเล็กๆ จุดน้อยๆในผืนโลก แต่สายตาเรามันใหญ่มาก โลกบ้างก็กว้างเกินไป บางทีก็แทบไม่มีที่จะไป

Comments