เฮช บี ดี
เช้านี้ ฉันถอนรีเทนเนอร์ใส่กล่อง 
แล้วยืนแปรงฟันหน้ากระจก ดูหน้าตัวเอง อื้อ.เห็นแก้มกลมๆ มีปานแดงที่ข้างซ้าย 
ผมหยิกสั้นที่ดูชี้ฟู คิ้วบาง ปากยื่น มีขี้ตาด้วยตาลอยตลอดเวลาแบบนี้ นี่ฉันตอน 24 ปีสินะ
... 
สุขสันต์วันเกิดนะ โตขึ้นอีกปีแล้ว
เวลาที่โตขึ้น ความสำคัญของวันเกิด
ก็เหมือนจะถูกลดลงไป มีสถานะเท่ากับ
วันธรรมดา วันหนึ่ง
จำไม่ได้แล้วล่ะ ไม่รู้เหมือนไหร่
ที่เลิกเรียกร้องหาเค้กก้อนใหญ่
ไม่รู้สึกงอนเมื่อไม่ได้รับคำอวยจากคนที่คาดหวัง
ไม่ได้กังวลว่าใครจะจำมันได้หรือไม่
แค่วันนี้ ยังมีคนที่บ้านโทรหาเหมือนเดิม
ยังได้กินของอร่อยเหมือนเดิม
และทุกอย่างดำเนินไปแบบที่ควรจะเป็น
แค่นั้น ก็พอแล้วล่ะ

ทำไมเมื่อก่อนถึงอยากโตขนาดนั้นกันนะ
ฉันจะยืนวัดความสูงกับป้ายที่หน้าประตูห้อง 
ฉันทั้งกระโดดและเขย่ง เพื่อที่จะเอามือแตะป้ายหน้าประตูให้ได้ แต่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ฉันเลิกสนใจป้ายนั่น.. อาจจะตั้งแต่ฉันสูงเลยมันไปล่ะมั้ง
หรืออาจจะตั้งแต่เป้าหมายใหม่ กลายเป็นขอบประตูด้านบน แทนป้ายที่เตี้ยกว่าอันเดิม

เรื่องราวที่ทำให้ฉันนึกถึงปัจจุบัน 
เหมือนความน่ากลัวของชีวิตที่ตัวเลขมากขึ้น 
คือ การฝันต่อ ใช่ เพราะการใช้ชีวิตที่ไม่มีความฝัน
คงเคว้างคว้างมาก ไม่รู้จะไปทางไหนต่อ
ฉันอยากจะเป็นคนที่ฝันได้เรื่อยๆ เหมือนแต่ก่อน
ฉันตอนอนุบาล เคยอยากเป็นคนขายไอติม
ฉันตอนประถม เคยอยากเป็นนักเขียน เป็นทนายความ บางวันก็อยากเป็นครู วันไหนที่ไม่สบาย ก็รู้สึกอยากเป็นหมอ
ฉันตอนมัธยมต้น ยังเคยอยากเป็นหมอฟัน
และฉันตอนมัธยมปลาย อยากเป็นสัตวแพทย์
ฉันตอนนี้ นักศึกษาสัตวแพทย์
ก็เกือบถึงความฝันแล้วล่ะ กำลังเดินทางอยู่
แต่.. รู้สึกเหมือนชะงักทางความรู้สึกยังไงก็ไม่รู้
ฉันอาจจะเป็นตอนนี้ได้ไม่ดีเท่าที่ฝันไว้
ฉันแค่สับสนกับสิ่งที่ตัวเองต้องการในอนาคต
ไม่ชินกับการไม่มีแผนต่อเลยล่ะ

ขอให้ฉันในวัย 24 หาความฝันใหม่เจอด้วยเถอะ
จงเข้มแข็ง ยิ้มเยอะๆ รักตัวเองและคนรอบข้าง
ไปใช้ปีที่ 24 ให้สุดเหวี่ยงเลยนะ

ขะ แข็ง แกร่ง ตลอดแหละ 



SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments