ณ ที่(ไม่)เงียบเหงา
                          แสงสีเหลืองส้มสะท้อนกับกระจก อุณหภมิเย็นอ่อนๆที่ล่องลอยเข้าผ่านจมูกแล้วปล่อยออกมาผสมกันกับมนุษย์อีกหลายชีวิตมีประสบการ์ณที่ต่างวัยและต่างเพศ หลายคนมีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างกัน กลิ่นและรสจากสถานที่แห่งหนึ่งเป็นสิ่งเยียวยารอยยิ้มและความสุขภายในใจได้ชั่วขณะ 
สิ่งรอบข้างตัวได้ให้อะไรกับฉันมากมาย จนบางครั้งฉันรู้สึกว่ามันมากเกินไป แต่คงเป็นความคิดที่ผิด เพราะนิยามคำว่ามนุษย์สำหรับฉัน  มนุษย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์ ที่สามารถเก็บเกี่ยวอะไรต่างๆได้ไม่มีวันที่สิ้นสุด จนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย 
ฉันในวัยสิบแปดปีหกวัน ยังคงมีจินตนาการ์ณที่น้อย แต่มีความต้องการล้นตัว มีความอดทนมากขึ้นกว่าเมื่อวาน สามารถอยู่คนเดียวในที่สาธารณะ มีความกล้าแต่ก็เรียนรู้จักความกลัวไปพร้อมๆกัน มันคงเป็นคนอธิบายที่ยากในการใช้ชีวิตในอนาคต ฉันไม่มีทางรู้อนาคตที่สวยงามของฉัน เนี่ยคงเป็นคำบรรยายที่ดูถูกตัวเองไม่น้อย แต่ความคิดของฉันสอนให้ฉันเดินไปทีละขั้น บางครั้งอาจจะล้ม แต่คนรอบข้างก็ไม่เคยเดินหนี ฉันชอบเรียนรู้มุมมองที่แตกต่าง ฉันชอบตัวเองทุกครั้งที่มีการพัฒนาในการใช้ชีวิต ถึงแม้บางครั้งมันจะดูน่าเบื่อ แต่มันคือกำไลชีวิตนะช่วงหนึ่ง ที่ผ่านตัวเองเดินทางผ่านอุปสรรค์ต่างๆ 
SHARE

Comments