ถ้าไม่รู้จะเอาเราไปไว้ตรงไหนในชีวิต แกไม่ต้องดึงเราเข้าไปก็ได้
การจะคุยกันใครสักคนผ่านทางอินเทอร์เน็ตเป็นปีหรือสองปี โดยที่ไม่เคยนัดเจอกัน ไม่เคยโทรหากัน ไม่เคยให้ของขวัญ อย่างนั้นมันจะเรียกว่าแฟนได้ใช่มั้ย? เราถามตัวเองอยู่ซ้ำๆ ในช่วงหลังๆ มานี้ ว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันโอเคจริงๆ ใช่มั้ย 

การใช้เวลาร่วมกันซะส่วนใหญ่เป็นการคุยกันผ่านตัวหนังสือเพียงเสี้ยวหนึ่งของวัน จริงๆ ระยะทางก็ไม่ได้ไกลขนาดจะร่นไม่ได้ มันเป็นเพราะเราทั้งคู่ไม่ยอมทำมันมากกว่า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันก็เป็นไปแล้ว 


จริงๆ เราอาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ผ่านมาเจอกันแล้วเหมือนจะถูกใจมากกว่ารัก และหวงแหนการใช้เวลาอย่างเรื่อยเปื่อยไปกับความสัมพันธ์ที่แม้จะจับต้องก็ทำไม่ได้อย่างนี้ จนไม่ยอมปล่อย ไม่ใช่ว่าเขาไม่ยอมปล่อยหรอก มันเป็นเราที่ไม่ยอมเดินออกมาเองมากกว่า ไม่รู้ว่าเราจะเป็นห่วงหรือหวังดีอะไรเขามากขนาดนั้น แปลกดีเนอะ 


ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ก็น่าจะปีกว่าได้แล้วล่ะมั้ง ที่คุยกันมา ทั้งมีความสุข ยิ้ม ร้องไห้ หัวเราะ หรือแม้แต่วันที่เงียบๆ จากกันไปเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ตาม จนถึงตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าเราไปอยู่ส่วนไหนของชีวิตเขา ตรงนู้นตรงที่ไกลหัวใจ หรือตรงที่ใกล้ๆ ใจ แต่ก็ยังไม่ได้เข้าไปสักที หรือจริงๆ อาจจะอยู่ตรงนี้ ตรงที่แม้แค่จะโทรหากันก็ยังทำไม่ได้เลย 

จนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่รั้งเราทั้งคู่ให้ยังไม่จากกันไปไหนมันคืออะไร คล้ายจะเป็นความรักแต่ก็ฟังดูห่างไกล คล้ายจะเป็นความห่วงใย ก็ดูไม่ใช่ซะทีเดียว หรือเป็นเพราะความเหงาที่เทียวไปเทียวมา จนทำให้เราไม่ยอมจะปล่อยให้อีกคนไป 


แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร เราก็ไม่ได้อยู่ในชีวิตคุณสักที 




SHARE
Writer
dontcallmemauy
My heart is so grey.
simple dimple little with broken heart

Comments