ความรักก็เหมือนดอกไม้ ต้องค่อยๆเติบโต
01 แกเชื่อไหมเรามีความรักครั้งแรกคือตอนประถม ความรักแบบเด็กๆที่เราแอบชอบเขามาได้ตั้ง3ปีกว่าๆ เราจำได้เราชอบเขาตั้งแต่ตอนป.4 เทอม2 จนม.1 เป็นความรักที่เด็กและยาวนานมากอ่ะว่ามั้ย5555ไม่เคยคิดจะรักใครได้นานขนาดนี้ แต่เราก็เลิกชอบเขาได้นะ มันคงเป็นเพราะความห่างกันแล้วก็อยากกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมมากกว่า ตอนป.4เราอยู่ห้องเดียวกันแล้วเราเล่นด้วยกันทุกวันเลย+โดนเพื่อนล้อด้วยแหละ แต่ก็กลับเป็นเราที่รู้สึกกับเขาอยู่ฝ่ายเดียว เราขอให้คนที่เราชอบแทนว่าวีละกันนะ พอวีรู้ว่าเราชอบเขาไม่คุยกับเราอีกเลย จนเขาอกหักจากผญ.คนนึง เขาเลยบอกเพื่อนว่าเขาจะลองเปิดใจคุยกับเราดูแต่ไปๆมาๆผญ.คนนั้นก็กลับมาให้ความหวังวีอีกครั้ง สุดท้ายวีกับเราก็ไม่ได้คุยกัน จนจบป.6 วันปัจฉิมเขามาคุยกับเราอยู่นะตอนนั้นก็แอบเขินอ่ะ เพื่อนเราไปบอกวีว่าเราขอถ่ายรูปด้วย เขายอมถ่ายกับเราหวะจากที่ไม่เคยคุยกันเลย แต่เราไม่ได้ไปถ่ายนะเพราะเราเขิน เราก็ฝากดอกกุหลาบไปให้เขา แต่ถึงมือเขาหรือเปล่าเราไม่รู้ แล้วเขาก็ทักมาหาเราว่าชอบเรา เราว่าเขาโกหกอะหรือไม่ก็โดนเพื่อนแกล้งเราด่าเขายับเยินมากตอนนั้นนึกแล้วก็ขำแหะ555 เอาจริงๆตอนนั้นเราพยายามทำทุกวิถีทางให้เขามารักเราให้ได้เลยนะ คอยทักไปบอกงาน บอกนู่นบอกนี้ บอกความในใจทั้งหมดที่รู้สึกออกมา แต่เขาตอบกลับมาคำเดียวว่ารำคาญ เราก็ไม่หยุดนะเราก็ส่งไปๆ เขาก็ไม่ตอบเรากลับมาอีกเลย แต่แกเชื่อไหมเราไม่ยอมแพ้นะ เราก็ห่างๆเขาไปบ้างส่งไปให้น้อยลงจนมีครั้งหนึ่งเขาพูดดีกลับเรามาก เราก็รักเขามากขึ้นเรื่อยๆ เราก็เริ่มกลับไปส่งถี่ๆอีกครั้ง จนเขาลบเพื่อนเราออกจากเฟซบุ๊ค แล้วเขาก็หายไป จนเรารู้สึกว่าวิ่งตามคนอื่นฝ่ายเดียวนี่โคตรของโคตรจะเหนื่อยเลย

เราก็เลยห่างเขาไปสักพัก แต่แก!เชื่อมั้ยเราไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรนะตอนม.1เราอยู่ร.ร.เดียวกันแล้วยังได้มาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้ง คือเราก็แอบดีใจแหละ แต่ตอนนั้นเขาก็ยังไม่คุยกับเราเหมือนเดิม เราก็ยังรักเขาอยู่ มีอยู่วันนึงเราว่าเราเคลียร์ความรู้สึกของเราดีกว่า เราพับดาวไปให้เขาแล้วคือเขาไม่รับ แต่เราจำไม่ได้แล้วว่าเขาได้พูดอะไรกับเราไหม แต่เราจำได้ว่าวันนั้นเขาทำให้เราร้องไห้ แล้วเราไม่มีสมาธิในการเรียนเลย สติเราคือไม่อยู่แล้ว แต่มีคนพาจิตวิญญาณของเรากลับมาได้นะ555นั่นก็คือเพื่อนเรา เพื่อนเราที่เราเคยไม่ชอบเขากลับอยู่ข้างเราในวันที่เราไม่เหลือใคร แบบหลังจากวันนั้นเราก็เริ่มทำใจได้เริ่มชอบเขาน้อยลง จนเราได้กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง และทุกวันนี้เราอยู่ม.5แล้ว เราก็ยังเจอเขาอยู่แต่ถ้าถามว่าความรู้สึกมันเหมือนเดิมไหม มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกคือเพื่อนกันแบบสนิทใจเลย
SHARE
Written in this book
Destiny story
Writer
1944
destiny brings us together.
Nothing does not come with effort.◡̈

Comments