บางแสนอีกครั้งในปีเดียวกัน
จริงๆการมาที่นี่เหมือนแค่มาเปลื้องปลดอะไรบางอย่างที่มันหนักอยู่ข้างใน
ก็ปลดก็เปลื้องบางอย่างออกไปได้จริงๆ แต่ขณะเดียวกันก็ไปหยิบจับรู้สึกกลางเก่ากลางใหม่มาอีกครั้ง

ประหนึ่งว่าลืม

เมื่อต้นปีผมมาที่นี่แล้วครั้งนึง และผมได้รู้สึกบางอย่างกับใครบางคน เป็นความรู้สึกที่ลู่หลุบ ผลุบโผล่ กระโดดซ้ายขวาซุกซ่อน ผลิแย้ม ไปมา ไปมา ลาดเอียงระหกเหิน ขึ้นลง ขึ้นลง มันไม่นานพอจะลืม เลอะเลือน หรือเรียกว่าเป็นทรงจำเก่าๆ แต่ก็ไม่ได้ใกล้กับปัจจุบันกาลจนบอกได้ว่าใหม่ความกลางเก่ากลางใหม่นี้มันพยายามชี้ชักชวนให้ลังเล ไม่แน่ในใจมาสักระยะใหญ่ๆอยู่แล้ว แต่หลากครั้งก็รู้ตน หลบหลีกรู้สึกนั้น ไม่หวนหันกลับไปลังเลในตัวตน และหันไปสร้างแรงจุดกระตุ้นรู้สึกแบบนั้นให้รู้สึกอย่างเดียวกันในอื่น

การพาตัวเองกลับมาที่นี่ที่นี้ที่ตรงนี้กลายเป็นการกลับมาหลุดร่วง ตกลงไปในหลุมที่ตัวเองขุดทิ้งไว้แต่ต้นปี ขุดเอาไว้ที่นี้ที่นี่

กลายเป็นหวนกลับรู้สึกเดิม ให้ต้องหาบางสิ่ง

คล้ายว่ามาเผชิญหน้ากับลังเลที่หลบหลีก ปัดป้องไว้ได้มาตลอด และพุ่งชนมันเข้าเต็มเป้า เต็มตัว

นั่นแค่ครึ่งหนึ่งของทั้งหมด

เพราะอีกครึ่งนั้นเกิดซ้ำในอื่น เกิดซ้ำกับสิ่งที่ซ้อนห้วงขณะปัจจุบันพร้อมคำถามชวนชี้นำ คิดพินิจคนึงถึง เพียงเพราะความตัวเดียวตนเดียวในเสียงเวิ้งว้างว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา ไกลออกไป ไกลออก ไกลออก สะท้อนย้อนหวนกลับเข้ามา ใกล้เข้า ใกล้เข้า กระแทกฝั่ง ละไหลลื่น ซู่ซ่า ระรื้น เจ๊าะแจ๊ะ กระทบหาดทรายเม็ดละเอียดลออ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าซ้อนทับซับซ้อน หลอนหลอกอยู่ในโสต

ส่วนเกินจากรู้สึกที่เอ่อล้นท้นออกมาจากรู้สึกทั้ง 2 เกิดขึ้นอยู่ภายใน เกิดกับตัวตน ตัวตนเอง มากขึ้น มากขึ้นมากกว่ารู้สึกเดียว รู้สึกเดิม เท่าตัว หลายเท่าตัว ขยับขยายให้รู้สึกมากกว่ารู้สึกเดิม

มันขยานไปจนได้เจอตัวเองที่เคยเจอ และเคยทำหลุดลอยหายไป ทั้งที่อุตส่าเจอตั้งแต่แรกแต่ต้น แต่ก่อนแต่นานแล้ว แต่หลุดลอยหายไปตอนไหนไม่รู้ แต่ก็ยังอุตส่ากลับมาเจออีกครั้ง

และรับรู้ปรารถนาที่ถ่องแท้ของคำพูดของตัวเองที่สบถทิ้งเปล่าเล่าเปลือยเปล่าทิ้ง ว่าแท้จริงในลึกๆกำลังหมายถึงสิ่งใด กำลังต้องการสิ่งใด

ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะคลื่น ทราย ชายฝั่ง เมฆ ท้องฟ้า ลม เสียง ความว่างเปล่า จาก น้ำตาลกรวดรสเฝื่อน และแผ่นแสตมป์ที่แปะอยู่บนลิ้น

เหมือนที่พี่แป้งเคยบอก
“ของบางอย่าง มึงจะไม่มีวันรู้ว่ามันรู้สึกยังไงจนกว่ามึงจะได้ลองด้วยตัวเอง และในแต่ละคนก็จะรู้สึกแตกต่างกันไป”

ในความหมายของสิ่งที่เคยสบถมาทั้งหมดตลอดช่วงปี จริงๆก็แค่ต้องการใครซักคนที่อยู่ข้างๆคอยดึงตัวเราไว้ในวันที่เรา อาจจะหรือแค่กลัวจะหลุดไป ทั้งหลุดลงไปด้านล่างต่ำลง ดิ่งลงเฉา ลงเศร้าโศกสลด ไร้เหตุผล แต่โหยหาอยู่ข้างล่างนั้นอย่างที่เคยเป็นมา และหลุดขึ้นไปเคว้งคว้างอยู่ข้างบนนั้น ขยับขยายตัวตนหลอกหลอน ไกลไปของฟ้าขอบโลก โหยหาตะโกนพ้องร้องเรียกอยู่ข้างบนนั้น อย่างที่พึ่งเป็นไป

คิดถึงนะครับ คนคนนั้น คนที่ผมตกหลุมพรางของตัวผม
SHARE
Writer
PJAW
Otherness
หรือ...

Comments