จากฉัน; ถึงยิ้มที่ฆ่าฉัน

อยากให้ยิ้มเยอะๆ นะ




สวัสดี,ปลายตุลาคม



พอเริ่มปลายเดือน บรรกาศของฤดูหนาวก็ชัดเจนขึ้น สังเกตจากการลาลับขอบฟ้าของดวงอาทิตย์ที่เร็วกว่าปกติ สำหรับฉัน ถ้าให้เปรียบเทียบกับฤดูฝน สถานการณ์ในฤดูนี้...ย่ำแย่ไม่ต่างกัน





21 ตุลาคม ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการสมองเบลอและแทบจำอะไรไม่ได้ แต่กิจวัตรประจำวันสั่งให้ฉันลุกขึ้นจากเตียงเพื่ออาบน้ำและแต่งตัวไปทำงาน 





ราวกับหุ่นยนต์เดินได้ ไร้วิญญาน ไร้สติ และแทบจะไร้ความรู้สึก แต่ก็ยังพยายามฝืนพาตัวเองไปจนถึงบริษัทแม้จะหวิดล้มพับมาตลอดทาง




ฉันแวะซื้อกาแฟร้านเดิม สั่งรสเข้มกว่าปกติด้วยหวังปลุกสมองตัวเองให้กลับมาตื่นอีกครั้ง แม้ว่าหมอจะขอร้องให้ฉันดื่มแค่วันละช็อตก็เพียงพอ




ฉันพยายามตั้งสติ แต่ในหัวของฉัน กลับมีเพียงเสียงสะท้อนของคำว่า "อยากให้ยิ้มเยอะๆ นะ" จนไม่มีสมาธิทำงาน มันก้องมาตลอดทั้งคืน และยังคงตามมาหลอกหลอนฉันอีกในเวลากลางวัน 








ย้อนไปเมื่อคืนวาน ฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยและท้อกับการกินยา วูบหนึ่งของความคิดที่ไม่สามารถประติดประต่อได้ ฉันเหนื่อยกับทุกสิ่ง อ่อนล้าเกินกว่าเข้มแข็งให้ได้อย่างใครต้องการ 





ฉันแกะเม็ดยาทั้งหมดออกมาจากแผง กองมันบนโต๊ะและเริ่มขัดคำสั่งคุณหมอด้วยการดื่มเบียร์ไปมากกว่าครั้งไหนๆ  




แอลกอฮอล์ส่งผลให้ยาออกฤทธิ์เป็นพิษ คือข้อมูลเรื่องยาต้านเศร้าและยาตัวอื่นในมือที่ฉันพอรู้ ทั้งจากคำแนะนำของเภสัชฯและจากที่หาอ่านได้เอง 





ฉันดื่มและเริ่มร้องไห้หนัก มันทรมานจนไม่รู้จะบอกเล่าให้ใครฟัง มันอึดอัดจนใกล้คำว่าระเบิด น้ำตากลายเป็นสิ่งเดียวที่คอยปลอบฉัน เสียงร้องกลายเป็นเพื่อนและแทนที่ความเงียบงัน 






          หัวใจฉันแหลกซ้ำๆ จากความรู้สึกเดิมๆ 

               ...ความเจ็บ ไม่เคยลดลงเลย...






ทำไมฉันถึงต้องเป็นฝ่ายนั่งเก็บเศษซากหัวใจตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้เป็นคนทำมันแตก? คือคำถามที่เกิดขึ้นในหัวขณะมองเม็ดยานับสิบด้วยความหวัง 






ฉันหวัง ให้ความเจ็บปวดจางหายไป
ฉันหวัง ให้เสียงในสมองหยุดทำงาน
ฉันหวัง ให้ตัวเองหยุดร้องไห้เสียใจสักที





.
.



ฉันหวัง..
ให้ตัวเองหลับไปและไม่ต้องตื่นมาอีก...ตลอดกาล 





ฉันฝากความหวังทั้งหมดไว้กับยาสารพัดชนิดที่หมอจ่ายให้ ฉันอัดยานับสิบเม็ดเข้าปากด้วยความหวังก้อนโต อัดแอลกอฮอล์ตามลงไปด้วยมวลความเจ็บปวดมหาศาล กลืนมันด้วยลมหายใจทั้งหมดที่มี 





ความหวังของฉันถูกอัดแน่นไปด้วยความร้าวละเอียด อัดแน่นไปด้วยความปริแตกไร้ความสวยงาม อัดแน่นไปด้วยมวลความขมขื่นในใจ





แต่แล้วฉันก็ผิดหวัง ที่ยังอุตส่าห์ตื่นมาฟังเสียงของเธอซ้ำๆ ในอีกทุกๆ วัน เสียงนั้น ไม่ยอมหายไปไหน มันยังคงอยู่ และ...ทุบทึ้งสมองฉันไม่ลดละ






                     อยากให้ยิ้มเยอะๆ
           




                     อยากให้ยิ้มเยอะๆ





                     อยากให้ยิ้มเยอะๆ 






                               !!!







แต่ผลจากการกระทำเมื่อคืนยังไม่จบ...




ฤทธิ์ของยาที่กินเข้าไปเกินโดส ส่งผลอีกครั้งหลังจากฉันดื่มกาแฟไปได้ไม่นาน ราว 9 โมงเศษเห็นจะได้ ทุกภาพที่เบลอๆ และไม่ชัดเจนมาตลอดระยะเวลาของการตื่นถูกตัดฉับ พร้อมสติของฉันที่ดับไปกับความมืด...ยาวนาน 





ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนับจากนั้น ไม่รับรู้ความวุ่นวายใดๆ ไม่ได้ยิน ไม่มีใครในความมืดนี้ ไม่มีแม้แต่ฉัน





ฉันหลับยาวกว่าครั้งไหน มันเป็นความตั้งใจ...ที่จะหลับไปตลอดกาลตั้งแต่เมื่อคืน ฟังไม่ผิด ฉันหลับฟุบไปนับแต่นั้น และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งพร้อมสายน้ำเกลือที่หลังมือในเวลาเกือบ 6 โมงเย็น 





ในสมองฉันยังคงเบลอเพราะจำนวนยาที่กินไปมากกว่าปกติ ขณะตื่น ฉันจำเหตุการณ์บางส่วนไม่ได้ ประติดประต่อเรื่องราวไม่ได้ และใช้เวลาคิดนานขึ้น กว่าจะรู้ว่าคนที่นั่งเฝ้าฉันตลอดวันคือเพื่อนร่วมงานที่หอบหิ้วกันมาส่งตอนเห็นฉันร่วงไปต่อตาก็กินเวลาไปหลายสิบนาที และใช่...ฉันใช้เวลาเขียนบันทึกบทนี้ นานเป็นสัปดาห์





น้องเล่าว่า เห็นฉันเป็นลมไป พยายามปลุกแล้วแต่ก็ไม่ยอมตื่น จึงตัดสินใจพามาหาหมอ และก็อย่างที่เห็น ฉันจำเป็นต้องแอดมิท ฉันไม่รู้อะไรไปมากกว่านั้น ได้แต่ขอโทษน้องที่ทำให้ลำบาก ขอโทษเจ้านายที่ไม่สามารถทำงานให้ได้อย่างเต็มที่ และความรู้สึกผิดที่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นยังติดอยู่ในใจ   




ฉันมักใช้คำว่า "เหนื่อย" ได้อย่างสิ้นเปลือง เพราะรู้สึกว่าไม่สามารถหาคำไหนมาอธิบายว่าฉันรู้สึกอย่างไรได้ดีเท่าคำนี้ เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกมาตลอด... 




ฉันยืนยันกับน้อง ว่าสามารถนอนโรงพยาบาลคนเดียวได้ การอยู่ลำพังไม่ได้เดือดร้อนอะไรนัก ด้วยเพราะไม่อยากรบกวนใครอีก แม้ในใจจะรู้สึกหวั่น กลัวว่าจะนอนไม่หลับก็ตาม และใช่.. ฉันไม่ต้องการให้ที่บ้านรู้ ฉันขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง และโบกมือลาอย่างรู้สึกผิดเช่นเคย กี่ครั้งแล้ว ที่พวกเขาต้องมาเดือดร้อนและเสียเวลาเพราะฉัน...?  





เวลาผ่านไปพักใหญ่ ฉันแทบไม่รับรู้ตอนที่พยาบาลเข้ามาดูสายน้ำเกลือ ร่างกายของฉันไม่รู้สึกเจ็บแม้จะมีเลือดทะลักออกมาตามเข็มที่ทิ่มอยู่ในเส้นเลือดก็ตาม... ไม่รู้สึกอะไรเลย 





นอกจาก...
ความเว้าแหว่งและคลื่นความเจ็บปวดในใจ





มันคือส่วนแหว่งที่สร้างความเจ็บปวดให้ฉันได้อย่างสาหัส มันคือช่องว่างที่ฉันพยายามถมยังไงก็ไม่มีทางเต็ม คล้ายกับมันคือบ่อน้ำตาที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางเหือดแห้งลงไป...




ความทรมานยังคงกัดกินใจฉัน
ในหัวฉันยังคงไม่ยอมรับความจริง
ในใจฉันยังคงต้านทานความผิดหวังไม่ได้




แผลบนหลังของฉันเหวอะหวะจากการถูกแทง
แผลในใจฉันอักเสบรุนแรงและสาหัส...แค่ลำพัง







เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนผิดโดยชอบธรรม




ฉันผิด ที่รับไม่ได้ว่าถูกเธอหักหลัง
ฉันผิด ที่รับไม่ได้ว่าเธอนอกใจฉัน
ฉันผิด ที่เข้าไปวุ่นวายกับคนของเธอ ณ ตอนนั้น
ฉันผิด...ที่กลายเป็นคนไม่ถูกรักอย่างเคย



เธอไม่เคยผิด ที่ทำร้ายฉัน
เธอไม่เคยผิด ที่นอกใจฉัน
เธอไม่เคยผิด ที่โกหกซ้ำๆ
เธอไม่เคยผิด ที่เหยียบย่ำหัวใจฉัน



เธอไม่ผิดเลย...ที่เริ่มต้นกันใหม่ได้อย่างไม่ทุกข์ร้อน







เธอเก่ง...
ที่ทำให้ยิ้มของฉันฆ่าฉันได้




          นั่นแหละเธอ...
                        ...นั่นแหละ คนที่ฉันรัก





จากฉัน; ถึงฉันอีกคน
จากฉัน; ถึงยิ้มที่ฆ่าฉัน..ทุกวัน 
จากฉัน; ถึงอาการซึมเศร้าที่แย่ลง 













SHARE
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments

immppn
5 months ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply
Peekthum
5 months ago
🙏💛
chamanao__
5 months ago
อ่านเรื่องร่วของคุณอยู่ทางนี้และพอจะเข้าใจมันได้ อาจไม่สามารถสัมผัสถึงความเจ็บปวดของคุณได้ทั้งหมด แต่เรารับรู้ถึงมันนะคะ เป็นกำลังใจให้นะ💛🌻🌷💕
Reply
Peekthum
5 months ago
🙏💛
manwon
5 months ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบอกคำที่คุณหรือใครๆก็ต่างน่าจะเคยได้ยิน ว่าเวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่งค่ะ เมื่อก่อนเราก็ไม่เคยเชื่อค่ะแต่พอมีเรื่องที่เกิดกับตัวเองถึงได้เชื่อในคำๆนั้นแค่มันอยู่ที่แต่ละคนมากกว่าค่ะว่าต้องใช้เวลาในการเยียวยาสิ่งนั้นนานสักเพียงใด มันอาจจะไม่หายไปสักทีเดียวแต่มันจะค่อยๆดีขึ้นเหมือนกับแผลของคนเรานั่นแหละค่ะ สู้ๆนะคะคุณผ่านมันไปได้แน่ค่ะ
Reply
Peekthum
5 months ago
🙏💛
nongmon
5 months ago
คุณน่ะเก่งเเล้วว ที่สู้มันมาได้ขนาดนี้ ถ้าหากวันไหนคุณเศร้าอยากให้คุณมองท้องฟ้า ลองดูนะ
Reply
Peekthum
5 months ago
🙏💛✌
Janiva
5 months ago
กอดนะ เราเข้าใจความเจ็บปวดดี สิ่งที่อยากมาตลอดคือการหายไปตลอดกาล เพื่อความเจ็บปวด ความว่างเปล่าจะจบลงสักที ยังไงก็สู้ๆ ไปด้วยกันนะ
Reply
Peekthum
5 months ago
🙏✌💛