ถึงพี่คนนั้น :P
01.37 น.

เข้าหน้าหนาวแล้ว คืนนี้อากาศค่อนข้างเย็น อาการคิดถึงมันเลยค่อนข้างหนัก พรุ่งนี้จะครบรอบ 1 เดือนที่เราเลิกคุยกันไป ในความรู้สึกเรามันโคตรนานเลย เหมือนกับว่าเรื่องราวของเรามันผ่านมานานแสนนาน


ตะกี้เราพิมพ์ข้อความส่งหาพี่ไป แล้วก็กดยกเลิก น่าขำสิ้นดี ทั้งๆที่แต่ก่อนเราพิมพ์คุยกันแบบเปิดเผย บอกความรู้สึกกันแบบไม่มีบิดบัง แต่วันนี้เราได้แค่พิมพ์แล้วกดยกเลิกซะอย่างงั้น 
ขี้ขลาดจริงๆ ไม่กล้าแม้กระทั่งจะบอกคิดถึง

หรือเพราะตอนนี้มันเข้าใกล้ตีสองเข้าทุกที เคยได้ยินมาว่า ช่วงเวลาตีสองนี่แหละเป็นช่วงเวลาที่อาการคิดถึงมันกำเริบหนัก ท่าทางจะจริงแฮะ วันนี้มันคิดถึงพี่มากเป็นพิเศษ ไอ้ความรู้สึกเข้มแข็งเมื่อกลางวัน ความรู้สึกเฉยๆเมื่อตอนหัวค่ำ ตอนนี้มันกลายเป็นคิดถึงสุดๆไปเลย 

ป่านนี้พี่เป็นไงบ้างวะ? เจอคนใหม่ดีๆรึยัง? ลืมเราไปแล้วรึเปล่า? เนี่ยมีอีกตั้งหลายคำถามที่อยากจะถามอ่ะ เจ๋อดีว่ะ5555555 เป็นไรกับเขาอ่ะจะไปถาม เพ้อเจ้อจริงๆ เหมือนอย่างที่พี่เคยบอกเลยนะ เราอ่ะยังเด็กมาก ยังต้องเจออะไรอีกเยอะ พี่สอนเราให้รักตัวเอง อย่าทำตัวไร้ค่า เรากำลังพยายามทำตามที่พี่บอกอยู่ ที่ไม่ทักพี่ไปนี่ไงล่ะ แต่การมาบ่นแบบนี้คงขี้แพ้ไม่ต่างกันมั้ง
ไม่ต้องทำอะไรเพื่อพี่ เราไม่ได้รู้จักกันซักหน่อย
ความสัมพันธ์ของเรามันรวดเร็ว วาบหวาม แล้วก็ทำให้ใจสั่น  แต่มันก็จบลงง่ายๆ เหมือนลมที่พัดใบไม้ให้ปลิวหายไป ถ้าสั่งให้สมองลืมได้อย่่างใจหวังก็ดีดิ สำหรับพี่เราคือคนแปลกหน้า แต่สำหรับเราอ่ะ พี่คือคนที่เราอยากจะมีวันเวลาดีๆด้วย ไม่อยากให้หายไปจากชีวิตเลย
ที่บอกว่าอยากให้อยู่อ่ะหมายความแบบนั้นจริงๆนะ
เราเคยขอให้พี่อยู่ ฐานะอะไรก็ได้ทั้งนั้น พี่บอกว่าอย่าพูดแบบนี้กับใครอีก มันดูไม่ดีเลย ใช่มันดูไม่ดี ทั้งไร้ค่าแล้วก็เห็นแก่ตัว แต่ในใจตอนนั้นมันไม่มีคำอื่นมาแทนได้เลย ก็คนไม่อยากให้ไปจริงๆนี่
ไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะได้เจอคนแบบพี่อีก คนที่ตบมุกกันโบ๊ะบ๊ะ คนที่เปิดเพลงให้ฟังแล้วถามว่ารู้จักป่าวทั้งๆที่เพลงนั้นอ่ะโคตรจะดัง คนที่เล่านั่นเล่านี่แล้วมันน่าฟังไปหมด จะไปหาได้จากไหนนะ

แล้วคนแบบพี่จะไปหาจากไหนได้อีกเหรอ?

เราพร่ำเพ้อมากเกินไปแล้วล่ะ เราก็แค่เด็กที่ยังไม่รู้จักโต ยึดติดกับอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แค่ยอมรับความจริงว่าไม่มีบางคนอยู่แล้วยังทำไม่ได้ ไม่ต้องทำมาหาแ_กไรแล้วมั้ง

แต่พี่ไม่ต้องกังวลหรอก วันนึงถ้าเราโตมากพอที่จะปล่อยได้ โตมากพอที่จะยอมรับได้ว่าไม่มีใครอยู่กับเราไปตลอด วันนั้นเราคงเลิกคิดถึงพี่ได้เอง ขอบคุณนะที่เข้ามาสร้างความทรงจำดีๆ ถึงตอนท้ายจะดูเศร้าๆไปบ้าง ขอโทษที่ทำให้เรื่องของเรามันต้องหยุดทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ เก็บเป็นความทรงจำแล้วกันเนอะ 
หวังว่าวันหน้าเราจะโตขึ้นและ                          ไม่เจ็บปวดกับเรื่องของพี่อีกแล้ว
วันไหนถ้าเราย้อนกลับมาอ่านเรื่องของพี่อีกครั้ง ขอให้เราไม่เศร้าอีก ขอให้เรายิ้มได้กับเรื่องที่เคยเกิดระหว่างเรา ขอให้มันเป็นความทรงจำที่ดี


คิดถึงและหวังดีเสมอ :)

Besttt 





SHARE

Comments