33 ;
ฉันอยากเขียนเรื่องราวของบทที่ 33 
มันอาจจะเป็นบทสุดท้ายรึเปล่า ฉันก็ไม่รู้ 

ฉันเหนื่อยกับการร้องไห้มากเกินไปแล้ว
ฉันเหนื่อยกับการคิดมากเกินไปแล้ว
ฉันเหนื่อยกับสายตาที่พวกเขาจ้องมองมาที่ฉัน...มากเกินไปแล้ว 

ฉันคิดว่่าฉันจะเขียนให้จบสัก 35 บทก่อนจะเลิกเล่น เพราะฉันมีเรื่องให้ทำเยอะอยู่พอสมควร

ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละเนอะ 
มันเหนื่อย ร้องไห้ ทุกข์ ทรมาน แล้วก็มีความสุขอีกครั้ง...วนอยู่ที่เดิม วนไปเรื่อยๆ

ช่างน่าเศร้า ที่ฉันไม่ใช่คนเดียวที่เสียใจบ่อย มีคนบนโลกในนี้เป็นโรคมากมาย
ฉันเคยภาวนาให้โลกช่วยหยุดซักแป๊บได้รึเปล่า
แต่เเล้วฉันก็ตระหนักได้ว่า ช่วงเวลาที่ฉันทุกข์แล้วอยากให้ทุกอย่างหยุด 
อาจจะมีใครซักคนที่กำลังมีความสุข อาจจะมีคนกำลังเป่าเค้กวันเกิด
อาจจะมีคนที่กำลังเล่นชิงช้า อาจจะมีคนกำลังถ่ายรูป 
อาจจะมีคนกำลังจะเกิดมาบนโลกนี้ ...

เด็กน้อย 
หากเธอตัวโตขึ้นหน่อย
จงเป็นคนที่เธออยากเจอ อยากอยู่ร่วมด้วย
ไม่ว่าสังคมจะหล่อหลอมเธอยังไง 
ได้โปรด ฟังฉันไว้นะ 

เธอจะเป็นเธอ แม้เธอจะไม่สมบูรณ์ในแบบที่พวกเขาต้องการเชื่อมั่นในตัวเอง เชื่อมั่นในสิ่งที่เธอพิจารณาว่าถูกต้อง
ศรัทธาในพระเจ้า เเละอย่าลืมศรัทธาในตัวเอง
เธอมีพลังมากกว่าใครก็ต่อเมื่อ เธอกล้าที่ ต่าง ในเรื่องที่ ถูก


อรุณสวัสดิ์
6.13 am 
SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments

chuming
9 months ago
สู้ๆนะคะ สำหรับเป้าหมายที่คาดหวัง
#1กำลังใจให้คุณ
Reply
sadderica
9 months ago
ขอบคุณมากนะคะ กำลังใจของคุณเดินทางมาถึงเรียบร้อยแล้ว :•)