เดิม
01

"อะไรนะ?"

ถามไปงั้นแหละอยากรู้ว่าเขาจะพูดซำ้มั้ย
แต่ลืมซะเถอะ ไม่มีทาง

"ไม่พูดซำ้"

นั่นไง

เราเคาะบุหรี่พร้อมกัน เตรียมพร้อมสำหรับอีกฟอดใหญ่ หลังจากบทสนทนาน่าตึงเครียด น่าขยะแขยงนั่น

ทำไม ฉันต้องสงสัยในเรื่องของข้อมูลที่เขาป้อนให้ ว่าเขาได้ป้อนให้ใครบ้างในชีวิต ที่น่ารังเกียจที่สุดคือการสงสัยว่าเธอจะถูกป้อนข้อความแสดงความอ่อนแอนั่นเหมือนกันรึเปล่า

หรืออีกนัยนึงเมื่อคิดทบทวนเรื่องทั้งหมด ว่าเธอจะถูกเลือกแสดงความอ่อนแอนั่นรึเปล่า

หรืออีกนัยนึงเมื่อคิดทบทวนเรื่องทั้งหมดอย่างจริงจังกว่านั้น เขาจะไว้ใจเธอเท่าที่ไว้ใจฉันรึเปล่า

มุมมองภาพเล็กๆที่จดจำได้นั้น เขาเป็นเด็กผู้ชายท่าทางไม่สนใจสิ่งที่คนอื่นๆเขาสนใจกัน ทั้งหมดนั่นเกิดขึ้นเพราะความเจ็บปวดจากความรู้สึกพรั่งพรูเจ็บปวดนั่นทั้งหมดที่มากมาย แล้วหัวใจของเขาก็ค่อยๆถูกทำให้ด้านชา ฉันไม่ได้เข้าใจกลไกของร่างกายสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นสมองส่วนลึกที่ส่งความรู้สึกไปผ่านหัวใจนั่นต่อด้วยร่างกาย ที่ทำให้เกิดแผลจนตอนนี้มันคงจะเป็นแผลเป็นล่ะมั้ง เลยทำให้เกิดเป็นเด็กผู้ชายที่โตขึ้น ที่มีแผลเป็นที่กำลังจะกลายเป็นเนื้อเยื่อที่เเข็งแรงกว่าเดิม จนกระแสความรู้สึกไม่สามารถทำมันกระทบกระเทือนแม้เเต่นิดเดียว แต่อย่างน้อยความรู้สึกที่ว่าไม่อยากไม่รู้สึกที่อาจจะเป็นคลื่นเตือนชนิดสุดท้าย ก่อนความรู้สึกได้ๆที่จะทำมันกระทบกระเทือนได้อีกแล้ว นอกจากจะมีฮอร์โมนหลั่งไปกระตุ้นความรู้สึกก้อนใหญ่ทั้งหมดที่อ่อนล้าให้ลุกมาวิ่งเล่นกันสักหน่อย

เรามาหวังกันว่าอะไร หรือใครจะเป็นคนที่สะกิดประสาทก้อนสุดท้ายนั้นกัน

เธอ หรือว่าฉัน หรือว่าใครคนอื่น



02

 "ใช่ ฉันกำลังหลงทาง"

เสียงกระซิบที่ถามฉัน ไม่โต้ตอบกลับมา
จะไม่ถามกันหน่อยหรอว่าหลงไปที่ไหน

"เราหลงทางอยู่ที่นี่"

"ใครกันที่หลงทาง แล้วรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
อย่างนั้นก็ไม่เรียกว่าหลงทาง"


ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่รู้จนไม่รู้ว่าจะต้องคิด หรือจะต้องพูด หรือจะต้องทำอะไร


"เลิกแกล้งหลงทางได้แล้ว
คุณรู้เสมอว่าทางออกอยู่ที่ไหน
คุณบอกทุกคนได้เสมอนะ"

"ฉันมองเห็นแค่ทางออกของคนอื่นเท่านั้น
และถูกมองเป็นผู้รู้เสมอ
เรียกว่านักสังเกตการณ์มากกว่า
เพียงแค่เเลกกับความมืดบอดต่อตัวเอง"

ความเงียบปกคลุมเรา เราทั้งคู่

"ทำไม
ทำไมถึงยอมแลกกับอะไรแบบนั้น"


"เพราะว่าเข้าใจไงล่ะ
ว่าการไร้ตัวตน ไร้การช่วยหาทางออกมันเจ็บปวดแค่ไหน"


"เหมือนที่คุณเข้าใจผม"
"เหมือนที่คุณพยายามเข้าใจ"
"เข้าใจแล้ว"

"ไม่จริงหรอก"
"เลิกป้องกันตัวกับผมได้แล้ว
เชื่อผมเถอะ"

"ฉันต้องใช้เวลา”

"ผมให้ได้"


https://youtu.be/rtbpXHhVosI
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
kradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments