บูม
"เราว่าเราจะเขียนเรื่องสั้นสักเรื่อง"
"เอาสิ"
"เรื่องอะไรดี"
"เรื่องคุณกับเธอเป็นไง"

"ไม่"
"ทำไม ก็มันสั้นดี”

02

ฉันก้มลง มือป้องปาก
เคลื่อนใบหน้าและลำตัวเข้าไปข้างๆ หูของเขา
ความใกล้ขนาดนั้นทำให้ฉันแน่ใจว่า
ผู้ชายอย่างเขาจะต้องหวั่นไหวเป็นแน่

แม้จะมีเธอ ที่ก็ยืนอยู่ข้างๆ ณ ตอนนี้

"เธอไปดวงจันทร์กับคุณไม่ได้หรอกนะ ฉันจะบอกให้"


"ใครบอกเธอกัน ว่าอยากไปดวงจันทร์"

ถ้าจะนับ ก็คงเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว
ที่เขา เขาอีกแล้ว
ทำให้ฉันเกิดหน้าชาขึ้นมา
อยากจะเเหกปากใส่ว่า ไอ้เหี้ย
มึงจำไม่ได้หรอ ความจำเสื่อมหรือไง
มึงเคยพูดกับกุไง
พูดตอนที่มึงยังรักกุไงคะ ที่รัก

แต่ด้วยสติสัมปชัญญะของมนุษย์ที่ได้รับการศึกษาตามค่านิยมได้ห้ามฉันไว้
แล้วจึงเเค่ยิ้มเจื่อนๆใส่
แต่กล่าวคำด่าเหล่านั้นด้วยสายตาแทน

ไม่ได้สิ อย่าเงียบสิ อย่าไปยอมให้เขามาปั่นหัวเธอแบบนี้อีก
เธอต้องด่ามัน 

แต่ไม่ ถ้าด่า มันจะเป็นการแพ้แบบราบคาบ
 
ต้องแนบเนียนกว่านั้น

"ก็ตอนที่มาที่ห้องคุณ คราวก่อนตอนที่เธอไม่อยู่ไง"

วางระเบิดลูกที่หนึ่ง

03

ตอนนั้น เธอบอกเลิกคุณ
เป็นครั้งแรก จากนั้นก็เป็นอีกสิบๆครั้ง
และเป็นฉันที่ไปหาคุณ เป็นอีกสิบๆครั้ง


และก็เป็นฉันอีกนั้นแหละ ที่เชื่อคุณ
ว่ามันจบแล้ว เป็นสิบๆครั้งเช่นกัน

ใครกันแแน่ที่โดนระเบิด 


04

คุณจะถามใช่มั้ยล่ะว่าทำแบบนี้ทำไม


ถามตัวเองก่อนเหอะ
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
kradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments