เธอ-ฉัน-ความทรงจำที่หล่นหาย
ฉันเชื่อว่าวัยเด็กของใครหลายคน ก็อาจจะเคยซุกซ่อนใครบางคนไว้ในซอกหลืบของความทรงจำ ใครคนนั้นเขาอาจจะเป็นเพื่อนที่วิ่งเล่นมาด้วยกัน เป็นพี่น้อง หรือเป็นแม้กระทั่งอะไรที่ความไร้เดียงสาไม่อาจพาให้เราเข้าใจได้ว่านั่นคือ...รักแรก

ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มเด็กผู้ชาย 2-3 คนวัยไล่เลี่ยกัน เด็กชายหนึ่งคนในนั้นมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องเธอ ด้วยความอ่อนปีกว่าทุกคนและกลัวว่าจะไม่มีเพื่อนเล่น กลายเป็นว่าเด็กชายไปไหน ก็ต้องมีเด็กหญิงวิ่งแต้ไปด้วยทุกที่ แล้ววันหนึ่ง คนที่เธอนับถือประหนึ่งพี่ชายแท้ ๆ ก็พาเพื่อนเขามาให้รู้จัก เพื่อนของเขาเป็นเด็กชายหน้าตาดี รูปร่างสันทัดไม่เก้งก้าง บ่อยครั้งที่เราพากันปั่นจักรยานลัดเลาะเส้นทางต่าง ๆ วิ่งมองท้องฟ้ากว้าง เล่นวิ่งไล่จับกันสนุกสนาน ปีนป่ายไปตามต้นไม้เป็นลิงเป็นค่าง หัวเราะไปกับมุกตลกง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน เพื่อนพี่ชายคนนี้ไม่เคยแกล้งเธอแรง ๆ เลยสักครั้ง เขาเป็นเจ้าของรอยยิ้มสวย และเสียงร้องเพลงที่จับใจเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง นับแต่วันที่เขาร้องเพลง ๆ หนึ่งให้เธอฟัง เธอหลงรักเพลง ๆ นั้นตลอดมา กาลเวลาได้ยึดโยงเราเข้าไว้ด้วยกัน ความสนิทสนมที่มีมากขึ้นเรื่อย ๆ นานวันเข้ามันก็ผันแปรไปเป็นความผูกพันโดยไม่ทันรู้ตัว

เธอไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร เธอไม่เคยเข้าใจ เธอรู้เพียงแต่ว่าเวลาที่เพื่อนพี่ชายคนนี้หายไปวิ่งเล่น หายไปปั่นจักรยาน หายไปยิงนกตกปลา หายไปเล่นเกมตามประสาผู้ชายแต่เพียงลำพัง และหายไปอะไรต่อมิอะไรโดยที่ไม่มีเธอ เด็กหญิงเป็นจะต้องร้องไห้โยเยทุกครั้ง และเข้าอีหรอบเดิม ผู้ใหญ่ต้องมาคอยลูบคอยปลอบ พร่ำบอกประโยคที่เธอฟังจนหน่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ปล่อยให้เขาเล่นกันตามประสาผู้ชายบ้างเถอะ เราเป็นผู้หญิง เขาเล่นกับเราไม่สนุก
ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันมันคือเมื่อไหร่ เธอเองก็จำไม่ได้ ทุกคนค่อย ๆ ห่างหายจากกันไป ต่างคนต่างวาระ ต่างสภาพแวดล้อมที่เคยยึดโยงเราไว้เหมือนเก่าก่อน ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่ชายของเธอเอง สายใยแห่งมิตรภาพที่เกาะเกี่ยวเราไว้บางลงเรื่อย ๆ จนขาดวิ่นไปในที่สุด

เธอเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาว และมีชีวิตเป็นของตัวเอง หลงลืมเรื่องราวในวัยเด็กไปชั่วขณะ ชีวิตของเธอพอเหมาะพอดีอย่างที่เธอพอใจจะมี ไม่หวือหวาโฉบเฉี่ยวอย่างวัยรุ่นสมัยนิยม ต้นทุนที่มีแม้ไม่ดีเลิศเลอ แต่ก็เรียกได้ว่าดีพร้อม เธอผ่านช่วงรอยต่อของชีวิตเข้าสู่การเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างงดงามท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของวงศาคณาญาติและคนรอบข้าง เวลาล่วงเลยมาจนใกล้ความจริงที่เธอเคยนึกฝันเอาไว้ เธอพบเจอใครใหม่ ๆ และเรื่องราวเปิดโลกทัศน์มากมาย เธอลืมไปถึงการมีอยู่ของพวกเขาที่ผ่านมา...เธอลืมสนิท แล้วจักรวาลก็พัดพาข่าวคราวของเขาให้มากระทบหูเธอเข้าในวันหนึ่ง

เรื่องราวถูกถ่ายทอดจากปากสู่ปาก พ่อของเขาเสียชีวิตเมื่อนานมาแล้วโดยที่เธอก็เพิ่งรู้ ทันทีที่ได้ยินชื่อเขา ภาพของเด็กชายยิ้มหวาน ร้องเพลง ๆ นั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว...เธอจำเขาได้ ถ้อยคำบอกเล่ายังคงดังต่อเนื่อง และประโยคต่อมาก็ทำใจเธอกระตุกวูบ
มีลูกมีเมียไปแล้ว เห็นในรูปถ่ายที่ลงอยู่ รุ่นเดียวกับเราหรือเปล่า หรือว่าแก่กว่า
เธอตอบไปแกน ๆ ว่าเขาแก่กว่าเธอหนึ่งปี เธอเห็นรูปเขาแล้วจากเฟซบุ๊ค เขาดูไม่เปลี่ยนไปเลย โดยเฉพาะแววตาคมคู่นั้น จะเปลี่ยนไปก็แต่สถานะที่เธอไม่อาจกลับไปพูดคุยเล่นหัวกับเขาได้อย่างเดิม ความทรงจำเรื่องของเธอคงซีดจางเต็มทีสำหรับเขา พลันนึกย้อนไปถึงอดีตที่เธอจากมา
เธอทำเขาหล่นหายไปจากความทรงจำมาเนิ่นนาน ทิ้งเขาไว้ในอุโมงค์แห่งกาลเวลาที่ควานหาไม่พบ วันนี้เหมือนความทรงจำโดนปัดฝุ่นออก ความทรงจำที่หล่นหาย และเธอหามันพบ
SHARE
Written in this book
Sentiment
บันทึกเผื่อลืม

Comments

19kaew
7 months ago
ดีใจด้วยนะครับที่มีภาพความจำดีๆแบบนี้ ลึกซึ้งมากเลยครับ
Reply
Pryssana
7 months ago
ขอบคุณนะคะ😊
Piseed
7 months ago
ถ่ายทอดออกมาได้ดีครับ นี่ก็ลืมไปแล้วเรื่องราวสมัยเด็ก ลืมไปแม้กระทั่งความรู้สึก ณ ตอนนั้น โตขึ้นมาต่างคนต่างทำตัวเหินห่างกัน ต่างมีระยะทางมีขอบเขตของตัวเอง.
Reply
Pryssana
7 months ago
เป็นสัจธรรมค่ะ ขอบคุณที่แชร์เรื่องราวนะคะ