..........
       แม้ฉันจะบอกตัวเองว่าฉันจะไม่กลับเข้ามาเขียนอะไรในนี้อีก เพราะถ้าฉันเข้ามาเขียนอีกเมื่อไหร่ นั่นแปลว่าขณะนั้นฉันไม่สามารถควบคุมจิตใจตัวเองได้อีกแล้วเหมือนเคย
       ฉันว่าการที่ฉันนั่งเขียนมันทำให้สงบสติอารมณ์ลงได้สักนิด เพราะฉันต้องตั้งใจบรรจงกดลงที่แป้นพิมพ์ สะกดคำในใจเพื่อที่จะพิมพ์ออกมาให้ถูกต้อง มันทำให้สมองคิดช้าลง 
       ฉันจะบอกว่าฉันกลับมาร้องไห้อีกเเล้วนะจากที่เมื่อวานบอกไปหยก ๆ ว่าไม่ได้ร้องไห้มานาน มันเหมือนมันเจอเรื่องราวเเค่ประโยคเดียวแต่มันลึกซึ้งเกินจะทนไหว 
       
       เธอคนนั้นคนที่เป็นความภูมิใจของฉันเสมอ ฉันรักเธอมากที่สุดเลยหล่ะ แม้เธอจะมีบางครั้งที่ใจร้าย แต่ฉันรับรู้ได้เลยว่าเธอนะเป็นห่วงฉัน หลาย ๆ ครั้งที่ฉันเจ็บปวดฉันก็ปรึกษาเธอได้ แต่ครั้งนี้ฉันไม่กล้าแม้เเต่จะทักเธอไป มันเหมือนเธอก็กำลังเจ็บปวดเหมือนกัน ฉันไม่รู้ว่าเธอเจ็บปวดมานานเเค่ไหนเเล้ว ฉันผู้เป็นคนอ่อนแอ ที่ไม่เคยรู้ว่าเเท้จริงเเล้วเธอก็เจ็บปวดมากเหมือนกัน โลกใบนี้ทำร้ายและทำลายเราทั้งสองคน โลกที่ใช้ใบมีดกรีดเราอย่างเงียบ ๆ ค่อย ๆ เฉือนเนื้อเราออกเป็นชิ้น ๆ จนตอนนี้รับรู้ได้ มันกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ไร้เสียง ที่เจ้าตัวไม่อยากเปิดให้ใครรับรู้
       เมื่อคืนนี้มันเลวร้ายกับฉันจริง ๆ หลังจากที่ได้เห็นข้อความเหล่านั้น แตละตัวอักษรมันบรรยายถึงความเจ็บปวดจากการคาดหวังที่ทุกคนสร้างให้ มันกลายเป็นกับดักที่ทำร้ายตัวเจ้าของเอง มันร้ายเกินกว่าจะรับไหวแล้ว
       ตอนนี้ฉันอยากจะได้ยินเสียงเธอมากที่สุด แต่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเรียกเธอภายในใจ เธอที่เจ็บปวด คนที่ช่วยฉันเสมอเเต่ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ หากฉันเรียกเธออีกครั้งมันคงต้องเป็นฉันอีกแน่นอนที่ต้องให้เธอปลอบ
      ทุกครั้งที่เห็นเธอท้อ มันเปมือนเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ทำไมฉันต้องเป็นคนที่ได้โอกาส ทำไมฉันเป็นคนที่ได้รับสิ่งดี ๆ ไว้ ฉันรับทุกอย่างที่ควรเป็นของเธอมาหมด ฉันอยากจะคืนมันให้เธอเหลือเกิน ฉันทนเห็นเธอเจ็บปวดต่อจากนี้ไปไม่ไหวแล้ว ฉันได้แต่เฝ้าภาวนาให้เรื่องราวเหล่านี้มันจบลงเร็ว ๆ ฉันอยากให้เธอมีความสุข ได้รับในสิ่งของของเธอ ได้รับโอกาสที่มันเป็นของเธอ ฉันไม้ต้องการความเสียสละของเธออีกต่อไปแล้ว เพราะฉันรู้สึก่าฉันมันเป็นคนเห็นแก่ตัวตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอก้าวเดินออกจากประตูไป
       ในตอนนั้นฉันโบกมือลาเธอโดยไม่คิดอะไร ฉันไม่คิดว่ามันเป็นการเสียสละ ฉันคิดแค่เพียงว่ามันเป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง เเละเธอจะต้องมีความสุขกับมัน แต่เมื่อฉันโบกมือแต่เธอไม่แม้แต่กลับหันหลังมามอง เธอที่จากไปพร้อมร้อยยิ้มนัยน์ตาอันเศร้า เผยให้เห็นความยากลำบากใจมากที่เธอจะต้องเข้มเเข็งแล้วก้าวไปเพียงคนเดียว ในตอนนั้นฉันคิดว่ามันต้องใช้เวลาไม่กี่ปี เราจะต้องกลับมา เธอจะต้องกลับมาพร้อมความสำเร็จที่เธอตั้งใจ แต่มันผ่านไปนานมากเหลือเกิน และทุกครั้งที่เธอกลับมารอยยิ้มบนหน้าที่ฉันเคยเห็นมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
       ทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอจิตใจฉันอ่อนแอมากเหลือเกิน จริง ๆ แล้วมันไม่ควรเป็นแบบนั้น ฉันคนนี้ที่เห็นแก่ตัวไม่ควรกล้าที่จะร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ ไม่ควรกล้าที่จะเอ่ยปากบ่นด้วยซ้ำ ฉันคนนี้ที่เลวร้ายที่สุด ฉันคือมารที่คอยกัดกินจิตวิญญาณของผู้หญิงใจดีคนนั้น เธอไม่มีสิทธิที่ปริปากพูดด้วยซ้ำ
      ฉันไม่อยากเห็นหญิงสาวใจดีคนนั้นเจ็บปวดอีกแล้ว ฉันอยากให้เธอกลับมาเอาทุกสิ่งที่เป็นของเธอไปคืน ฉันอยากจะมอบทุกอย่างให้เธอและหายไปซะ ฉันอยากจะทิ้งทุกอย่างไปตอนนี้จริง ๆ จิตใจของฉันมันบอบช้ำเหลือเกิน
      ตอนนี้ฉันยอมรับแล้วว่าตนเองเป็นคนขี้แพ้ ฉันบอกให้ตัวเองต่อสู้สักครั้ง ต่อสู้เพื่อโอกาสของเธอคนนั้น เพราะถ้าฉันไม่มีเธอฉันคงไม่พยายามต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ในใจที่มันเศร้ามันไปต่อไม่ไหวเเล้ว ฉันอยากถอยบาครั้งฉันคิดเรื่องราวนี้เป็นสิบรอบ ฉันคิดถึงการยอมเเพ้ตลอดเวลา แต่ฉันจะทิ้งโอกาสที่ฉันได้มาไม่ได้ เพราะเธอที่ไม่มีแม่เเต่สิทธิในโอกาสจะเสียใจมากแค่ไหน
      ระหว่างที่เขียนฉันตัดสินใจหลายครั้งมากว่าฉันจะส่งให้เธออ่านดีไหม มันคงเจ็บปวดมากเลยใช่ไหม ฉันไม่กล้าเเม้แต่จะได้ยินเสียงคำปลอบโดยนจากเธออีก ฉันคนที่มันน่าละอายมากที่สุด แต่ฉันอยากเจอเธอมากรู้มั้ย ฉันอ่อนแอเหลือเกิน
      คำตอบที่ฉันนั่งหามาทั้งชีวิต ฉันรู้เเล้วว่าทำไมจิตใจฉันได้ถึงเจ็บปวดขนาดนี้ เพราะฉันมันเป็นนางมารร้าย ฉันคือตัวอิจฉา ฉันไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตัวเองได้รับ จนย้อนไปมองเธอคนนั้น มันทำให้ฉันรู้สึกผิด ผิดมาก ๆ ผิดมาโดยตลอด ฉันค้นหาความเศร้าในใจฉันมาโดยตลอดฉันไม่อยากคิดว่ามันจะเป็นเรื่องเธอ หากฉันโตพอฉันน่าจะห้ามเธอไว้ในวันนั้น ฉันไม่น่าปล่อยเธอไปให้เผชิญโลกที่แสนน่่ากล้วคนเดียว และรับความอบอุ่นทั้งชีวิตของเธอมากอดแทน 
       ฉันคาดหวังให้ตัวเองสมบูรณ์แบบเพื่อถึงเวลาฉันอยากให้เธอภูมิใจและฉันจะมอบความสำเร็จให้เธอฉันเพียงเเค่หวังว่ามันจะทดแทนสิ่งที่เธอขาดหายไปได้ ทดแทนความรู้สึกต้อยต่ำที่เธอได้รับจากที่นั่น  แต่ฉันมันน่าสมเพชเหลือเกิน ตอนนี้ฉันกลัวเหลือเกิน กลัวว่าทุกอย่างมันจะพัง 
       จริง ๆ ฉันไม่ควรส่งให้เธออ่านด้วยซ้ำ แต่ฉันกลัวมากเหลือเกิน กลัวที่จะพูดกับเะอตรงๆ  กลัวที่จะไม่ได้บอกเธอ
       ฉันขอโทษ ฉันอยากบอกว่ามันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด 


แด่เธอ ผู้เป็นโลกทั้งใบของฉัน
  

SHARE
Writer
__ANNE19
learner
alone

Comments