จริงๆของฉัน คือ ไม่มีอะไรจริงไปกว่านี้แล้ว

ไม่ใช่เช้าแรก ที่ตื่นขึ้นมา เรื่องแรกที่คิด คือเรื่องของเธอ

ที่จริงไม่ใช่เรื่องของเธอหรอก แต่เป็น เรื่องของฉัน ที่เธอมีตัวละครหลัก

จริงๆ แล้วฉันยังไม่พอใจกับเธอเลย
แต่ฉันก็ไม่เรียกร้องอะไรเธอเลย
ทำไมหรอ
เพราะฉันมันเป็นคนที่งี่เง่า คิดเรื่องแย่ๆ ซ้ำซาก
ฉันไม่อยากให้เรื่องไม่ดีของฉัน
ทำให้เธอต้องรู้สึกไม่ดีไปกับฉันด้วย

จริงๆ แล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันรักเธอจริงๆรึเปล่า
แต่ฉันไม่เคยถามเธอเลยว่า เธอรักฉันจริงๆ รึเปล่า
ทำไมหรอ
เพราะฉันกลัวที่จะได้ยินว่า ก็คิดว่ารัก
เหมือนที่เธอไม่มั่นใจในหลายๆ เรื่องของเธอ
ทำให้ฉันคิดว่า เธอคงไม่มั่นใจในเรื่องของเราด้วย

ฉันคิดมากเรื่อยๆ ไม่สบายใจเรื่อยๆ
มันทำให้ฉันคิดว่า หรือฉันควรเลิกกับเธอดีนะ
ฉันรู้สึกทรมานเหลือเกินกับสิ่งที่ไม่ใช่ 
ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เป็นเพราะฉันที่ไม่ทำอะไรเลย

จน ฉันก็บอกเลิกเธอไป
เธอเงียบ เธอไม่พูดอะไร
เธอถามแค่เพียงว่า ‘ต้องการจริงๆ หรอ’

จริงๆ ของเธอ มันเท่ากับจริงๆ ของฉันรึเปล่านะ 
ฉันไม่ได้สนใจคำถาม ฉันแค่สงสัยข้อมูลที่วัดปริมาณไม่ได้
จนตอบไปเพียงว่า
 ‘ไม่รู้ 
จริงๆแล้ว เค้าไม่ได้อยากเลิกเลยนะ 
เค้าแค่รู้สึกทรมานมาก กับสิ่งในหัว
เค้าควบคุมมันไม่ได้ 
เค้ารู้สึกว่ามันทำร้ายเค้าเกินไป’

เธอมองหน้าฉัน บอกฉันแค่ว่า
‘อืม โอเค’

ฉันสบตาเขาอยู่ ฉันกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่เขาถามต่ออีกว่า
‘แล้วทำไม ที่ผ่านมาไม่เล่าให้เค้าฟังเลยละ
เค้าเป็นแฟนเธอนะ’

จริงๆ ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาพูดอะไร
ฉันได้ยินเเค่เพียงว่า เค้าเป็นแฟนเธอนะ

ฉันไม่ตอบอะไรไป ฉันแค่ร้องไห้ออกมา
และฉันก็ร้องไห้ไม่หยุด

เขาไม่ได้ทำอะไร เขาไม่พูดอะไรต่อ เขามองฉันร้องไห้
ในใจฉันตอนนั้นคือ ถามตัวเองแค่ว่า ทำไม ทำไม ทำไม...

จนฉันระเบิดทุกอย่าง ความคิดที่คิดมาก
เป็นเด็กที่งอแงเรื่องของเธอเป็นพิเศษ
เป็นใครก็รู้ ฉันจำตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
ฉันเเค่คิดว่าบอกเลิกเธอเสร็จคง ไปกินเหล้า
แต่ฉันกลับต้องได้กินน้ำตาเค็มๆ ของฉัน

เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เธอแค่เข้ามากอดฉัน
ฉันก็คิดได้แค่
กอดนั้นเธออยากกอดมันจริง ๆรึเปล่า
ความรู้สึกของเธอ คือเรื่องจริงใช่ไหม
เรื่องของเรา เธอจะมั่นใจได้ไหม

เธอพูดไรสักอย่าง ไม่รู้ ใส่หูของฉัน ขณะกอด
ฉันได้ยินเพียงแค่เสียงในหัวของฉัน
 และเสียงร้องไห้ของฉัน
เสียงของเธอเข้าหูฉันเพียงแค่
‘เค้าเป็นแฟนเธอ เค้าขอโทษ เค้าเป็นแฟนเธอ เค้าขอโทษ...’

มันอาจจะเป็นเรื่องจริงที่มนุษย์ย่อมเลือกฟังในสิ่งที่ตนอยากได้ยิน
แต่จริงๆ แล้ว ฉันอาจจะไม่ได้เลือกฟังเลยก็ได้
เธอต่างหาก บอกให้ฉันฟังเธอบ้าง 
วันนั้นฉันจำได้แค่ว่า
เธอพาฉันไปส่งหอ เธอพาฉันเข้านอน
แล้วตื่นมา เธอก็นอนใกล้ๆตัวฉัน

จริงๆ แล้ว ฉันจำอะไรไม่ได้เลยว่าฉันคุยอะไรเธอไปบ้าง
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขายังรู้สึกรักฉันเหมือนเมื่อก่อนรึเปล่า
หรือแค่เป็นห่วงฉัน เลยอยู่กับฉันแบบนี้
ฉันไม่รู้ว่า สรุปแล้วเราเลิกแล้วยังหรือว่ายังไง

ขณะนั้นฉันรู้แค่เพียง เธออยู่ข้างฉัน
เธอยอมอยู่กับฉัน เพื่อเรื่องของเรารึเปล่าฉันไม่ได้แน่ใจ
แต่ที่แน่ๆ ฉันรู้สึกดีที่เห็นเธออยู่ข้างฉันแบบนี้
ฉันได้แต่มองจมูก ปากของเธอ
ฉันรับรู้ได้แค่เพียง
ฉันดีใจที่มีเธอตอนนี้
ไม่ว่า เรื่องจริงๆ ของเธอที่มีฉันเป็นตัวละครหลักนั้นจะเป็นอย่างไร
แต่เรื่องจริงๆ ของฉัน ตอนนี้คือฉันมีเธออีกครั้ง
ในแบบที่เธอให้ความมั่นใจกว่าเดิม ฉันแค่รู้สึก

ถึงตอนนี้ฉันก็แปลกใจว่าทำไมถึงไม่กลับไปคิดมากอีก
อยู่ดีๆ ก็แค่มีเพียงความคิดที่ว่า ต่อให้หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร
เธอจะมีคนอื่น หรือความไม่มั่นใจของเธอ ทำให้ฉันคิดมากอีกครั้งหนึ่ง
หรืออะไรก็ตามฉันมโนเเสร้งสร้างเพื่อสนับสนุนความคิดลบของตัวเอง
ฉันรับรู้แค่ว่าฉันรักเธอ แม้สุดท้ายมันจะเจ็บปวดจนฉันเป็นคนอื่นไป
และฉันรักเธอจริง ๆ จริงๆ ของฉัน อาจจะไม่เท่าจริงๆ ของเธอ
แต่หวังว่าเธอจะรับรู้ว่า จริงๆ ของฉัน คือความจริงที่เธอน้อมรับมัน


เธอไม่ได้มาอ่านอะไรตรงนี้หรอก
อย่างน้อยก็ทบทวนเรื่องราวของฉัน
ว่าเขายังอยู่กับฉัน
และฉันไม่ควรคิดมากไปมากกว่านี้
เพราะฉันไม่อยากเสียเธอไป

‘จริงๆ’












SHARE
Writer
DW2
ผู้ฝึกใจเย็น
อยากเขียนก็เขียน จะรู้เรื่องไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไร แค่ระบายออกมาก็พอแล้ว

Comments