เธอในความทรงจำ

โลกนี้มีคนอยู่สองประเภท
คนที่อยู่ในความทรงจำ
คนที่อยู่ในชีวิตจริง
บางครั้งทั้งสองก็เป็นคนคนเดียวกัน
แต่กลับแตกต่างกันเสียเหลือเกิน





เธอถาม

" ความรักคืออะไร "

ผมถามเธอกลับไป

" มันก็แค่บางสิ่งที่เธออยากให้เป็น "

เธอส่ายหน้าไม่เข้าใจ

" แล้วทำไมไม่เห็นมันจะเป็นแบบที่เราคิดเลย "

ผมตบบ่าเธอเบาๆ

" เพราะสิ่งที่อยากไม่ใช่สิ่งที่เป็น
และหลายครั้งที่มันแตกต่างกัน "

เหมือนอย่างความรักของผม
ที่มันก็ไม่เคยเป็นเช่นที่อยาก
ผมไม่ได้บอกเธอออกไป
หากแต่แค่พูดอยู่ภายในใจ
และหวังไปเองว่าเธอจะได้ยิน

ผมนั่งลงด้านซ้ายของเธอ
ห้อยขาลงไปยังสายน้ำที่เบื่องล่าง
หากแต่ที่สัมผัสกับมีเพียงสายลมบางเบา

" บางสิ่งอยู่สูงเกินไขว่คว้า
บางอย่างก็อยู่ต่ำเกินกว่าจะสัมผัสถึง "

ผมหันไปสบตากับเธอ

" เมื่อเรานั่งที่ตรงนี้
เราไม่อาจสัมผัสหมู่เมฆบนฟากฟ้า
เราไม่อาจคว้าหมู่ดารามาประดับกาย
เช่นกันเราก็ไม่อาจสัมผัสสายน้ำที่เบื่องล่าง
สิ่งที่เธอสัมผัสได้ก็มีแต่ลมเท่านั้น "

ลมที่มองไม่เห็น
และเธอก็ไม่เคยคิดจะมองให้เห็น
หรือบางทีเธออาจลืมไปว่ามันยังคงอยู่กับเธอ

เธอหันมาสบตากับผม
ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยคล้ายเข้าใจบางอย่าง
แต่ก็คล้ายว่าไม่ได้เข้าใจอะไรเลยเช่นกัน

" จะบอกว่าเรากับเขาไม่คู่ควร ไม่เหมาะสมกัน? "

ผมส่ายหน้าพร้อมถอนสายตากลับมา

" คู่ควร เหมาะสม ไม่ใช่เราที่ตัดสิน
แต่เป็นเธอต่างหากที่สมควรจะตัดสิน "

เธอยังคงมองมาที่ผม
หากแต่น้ำเสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนไป
น้ำตาเริ่มเลือนหายไปพร้อมกับเสียงสะอื้น

" นายดูเปลี่ยนไปนะ "

ผมไม่ได้หันกลับไปมองหน้าเธอ
หากแต่เพียงถอนหายใจออกมา

" เธอเปลี่ยนไปแล้ว เราเองก็เปลี่ยน
สำหรับเราโลกนี้มีคนอยู่สองประเภท
คนหนึ่งอยู่ในความทรงจำ
กับอีกคนหนึ่งที่อยู่ในความเป็นจริง
บางครั้งทั้งสองคนก็เป็นคนเดียวกัน
แต่กลับแตกต่างกันเสียเหลือเกิน "

เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

" และคนบางคนก็ควรอยู่เพียงในความทรงจำ "

ผมพยักหน้าให้กับประโยคที่เธอต่อให้

" ไม่ควรเลยจริงๆ ที่ต้องพบเจอในชีวิตจริง "

เธอหันมามองหน้าผมอีกครั้ง

" แล้วระหว่างนายกับเราเรียกความรักได้มั้ย "

ผมชะงักไปเล็กน้อย

" อาจบางทีนะ
ถ้าเธออยากให้เป็น "

เธอเงียบไป
ผมหันมาสบตาเธออีกครั้ง

" ความรักไม่ใช่สถานะ
และยิ่งไม่ใช่ความสัมพันธ์
ความรักคือความรู้สึก
ความรู้สึกที่ใครสักคนมีให้กับใครอีกคน
นั่นล่ะคือความรักสัมหรับเรา "

เธอหันหน้าหลบสายตาผม
พร้อมกับหยดน้ำตาที่ปรากฎออกมาอีกครั้ง

" ขอบคุณนะ "

เธอปล่อยน้ำตาให้รินไหล
ปล่อยเสียงสะอึกอื้นที่พึ่งเงียบหายไปอีกครั้ง
ผมตบบ่าเธอเบาๆ เหมือเช่นที่เคยทำในอดีต
ผมไม่เคยนับว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไร
ผมไม่รู้ว่าหลังจากหลายปีที่เราแยกจากกันไป
ใครเป็นคนทำหน้าที่นี้ให้เธอ

ผมเพียงหวังว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับเธอ
หรืออย่างน้อยถ้ามีครั้งต่อๆ ไป
ก็ขอให้หน้าที่นี้ยังคงเป็นของผม
เพราะบางทีนี่อาจคือความรักของผม

ความรักของคนที่อยู่ในความทรงจำการของเธอ

และความรักที่มีต่อเธอ
ซึ่งอยู่ในความทรงจำของผม



แด่เธอผู้อยู่ในความทรงจำ
และอาจแตกต่างออกไปในชีวิตจริง


SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นสั้น
เรื่องที่นึกขึ้นได้ เรื่องที่ได้พบเจอ แค่เรื่องที่อยากบอกเล่าออกไป ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments