หาเจอหรือยัง...ตัวเธอคนนั้นเป็นอะไรอยู่
        ช่วงที่ยากลำบากที่สุดสำหรับเราตอนนี้อาจไม่ใช่ช่วงที่ต้องเผชิญเรื่องราวเลวร้าย แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไร เงียบไปทำไม พูดไปทำไม และตอนนี้เราเศร้ามากเพราะอะไร
       เหนือเรื่องราวอื่นใดตอนนี้ฉันพยายามก้าวผ่านเรื่องราวที่ยากลำบากอยู่หรือเปล่า หรือตัวฉันกำลังคิดอะไร เรื่องราววนเวียนในหัวไปหมดแต่กลับบอกไม่ได้ว่าคือเรื่องอะไร มันท้อไปหมดที่ทุกครั้งที่เกิดเรื่องราวแบบนี้ฉันมักจะปลอบใจตัวเองด้วยการมาเขียนเรืองราวในนี้ แต่ตอนนี้มันหลายครั้งและถี่ขึ้นมากเรื่อย ๆ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวตนของฉันตอนี้ที่ไม่สสามารถหาสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นภายในตัวเอง
       เมื่อก่อนฉันร้องไห้บ่อยมากกับเรื่องแบบนี้ แต่มัันกลับทำให้ฉันเห็นว่าหรือคิดไปเองว่าแกอ่อนแอเกินไป แต่กว่าจะก้าวความเจ็บปวดมาได้ ฉันก็ยังต้องร้องไห้อีก ฉันระบายความทุกข์โดยการร้องไห้ ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้ มันน่าอายและเจบปวดมากเมื่อคุณเล่าเรื่องราวแบบนี้ให้ใครฟังแล้วได้รับคำตอบมาว่า 
ร้องไห้ทำไม ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย       ฉันรู้สึกว่าคำนี้มันก็อาจจะจริง เพราะบางทีเมื่อก่อนฉันร้องไห้โดยไม่มีสาเหตุหลายครั้ง แต่เมื่อมีใครรับรู้ฉันก็เพียงเเต่บอกว่ากังวลเรื่องเรียน กังวลเรื่องเพื่อน เพียงเท่านี้ แตในความเป็นจริงเเล้วตัวฉันเองแทบไม่รู้เลยว่าตอนนั้นจิตใจ สมอง หรือร่างกายที่ร้องออกไปเป็นอะไร
        ฉันเหมือนกับรักษาตนเองด้วยการร้องไห้มาตลอด เมื่อร้องไห้แล้วหลับไปฉันภาวนาขอให้ฉันได้ฝันถึึงเรื่องราวดี ๆ แม้ตอนตื่นจะยังเศร้าอยู่แต่มันก็ดีกว่าตอนนั้น ตอนที่ฉันร้องไห้ออกมา
        ทุกวันนี้ฉันไม่ร้องไห้แล้วนะ แต่มันเหมือนฉันเจ็บปวดมากกว่าเดิม เพราะความกังวลของคนรอบข้าง ฉันไม่กล้าคิดที่จะบอกพวกเขาบ่อยครั้งนัก เพราะรู้สึกว่าเหมือนเป็นการสร้างความเจ็บปวดให้พวกเขา ทั้งที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด และฉันรู้สึกไม่กล้าที่จะต้องเอ่ยปากบอก เพราะตอนนี้มันเกิดขึ้นบ่อยเกินไป ฉันพยายามหาหนทางให้หลุดพ้นจากมัน แต่ก็ยากเหลือเกิน
เพราะเเค่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
        ฉันจะนั่งคิดวนซ้ำไปมาว่าตนเองเป็นอะไร คิดทุก ๆ การกระทำที่จำได้ว่าวันนี้ฉันทำอะไรไปบ้าง เรื่องราวอะไรที่ทำให้ฉันแบบนี้ แต่คิดเท่าไหร่ฉันก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ฉันรู้สึกว่ามันยากมาก มันยากมากจริง ๆ เมื่อก่อนฉันก็แค่ร้องไห้ และทิ้งตัวลงนอน ความรู้สึกนั้นก็ค่อยจางหายไปเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ มันยากที่สุด ยากกว่่าการต้องอ่านหนังสือเป็นร้อย ๆ หน้า ยากมากที่สุดจนไม่สามารถหาทางออกได้ จนฉันแอบคิดว่าฉันต้องหยุดมันไว้หรือเปล่า หรือเพียงเเค่ฉันหยุดตัวเองไว้เเค่นี้ หรือฉันเเค่ไม่ต้องไปต่อหรือเปล่า มันน่าคิดนะ ถ้าฉันหยุดตัวฉันเองไว้ มันจะดีขึ้นหรือเปล่า มันต้องดีสิดีมากเลยใช่ไหม เพราะฉันไปต่อไม่ไหวเเล้วนี่


        พอเขียนมาถึงท่อนนี้ก็กลับไปอ่านอีกรอบ ตกใจกับตัวเองมากว่าทั้งหมดคืออะไร ฉันอยากจะเป็นคนที่เข้มแข็ง อยากเป็นคนที่สนุกสนาน ฉันเฝ้ามองรอยยิ้มของทุกคนที่เกิดขึ้นเพียงเพราะว่าฉันอยากจะยิ้มและหัวเราะออกมาจากใจจริงได้แบบนั้น 
        
         ตอนนี้ฉันก็กำลังคิดทบทวนอยู่ในใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ฉันอยากหาคำตอบของมันให้เจอ และหวังว่าฉันจะไม่ต้องเข้ามาเขียนอีก ฉันหวังแบบนั้นจริง แต่มันยากและทรมานเหลือเกิน

จริง ๆ ฉันอาจจะไม่เป็นไรก็ได้นะ เพราะฉันยังสามารถพิมพ์เรื่องราวลงมาในนี้ได้ ฉันต้องปกติดีสิ ใช่มั้ย
        

        
         
       
SHARE
Writer
__ANNE19
learner
alone

Comments