Nothing, just need more hours with you.
It's terrifying how fast time flies by.

เวลาเดินไวจนน่ากลัว

ใกล้หมดปีแล้ว แอบใจหายเหมือนกันนะ

(เริ่ม)กังวลกับอนาคตอย่างจริงจัง
(เริ่ม)รู้สึกว่า มันต้องเหนื่อยเอาเรื่องในระดับหนึ่งเเน่ๆ

คิดมาตลอดนะว่า
ขอเราเป็นเด็กปีสองของพี่
ขอเป็นไอตัวเล็กของทุกคนในบ้านไปเรื่อยๆ

ไม่ได้เหรอ...

ถ้ามีตัวเราเองอีกคนที่นั่งอยู่ๆ ข้าง
คงจะหันมาว่าดุใส่หน้าเราว่า "เพ้อเจ้อ!"

จริงๆ เราคอยบอกกับตัวเองอยู่เสมอเลยนะว่า
"ทุกคนต้องเติบโต"

แต่รู้อะไรไหม
โลกความเป็นจริงที่เธอกำลังจะต้องเจอ
มันจะไม่ใจดีกับเธอแบบนี้หรอกนะ
บางครั้ง มันออกจะโหดร้ายกับเธอเอามากๆ ด้วยซ้ำ

ถึงเเม้ว่า
เธอจะรู้ตัวดีว่าเธอเอาอยู่ เเละ
เธอจะรู้ตัวดีว่าตัวเองควรจะทำอะไร

แต่
เธอก็ยังเเอบกลัวว่าเธอจะไม่ไหว
เธอรู้อยู่แก่ใจดีว่าตัวเองยังไม่พร้อมรับมือกับ
ความเปลี่ยนแปลงที่มันจำเป็น ที่มันกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน

พิมพ์มาถึงตรงนี้
เธอรู้สึกแสบจมูก เเสบตา
ความรู้สึกเหมือนน้ำตามันรื้นขึ้นมา พลางคิดในใจว่า
 "ฉันมันก็แค่เด็กขี้แยที่ยังไม่พร้อมที่จะห่างจากพี่เขา ก็เท่านั้นเอง"

เธอยังไม่รู้ว่า
จะอยู่อย่างไร ถ้าไม่มีเขาให้นอนกอดเหมือนเดิมในทุกๆ คืน
จะโอเค เเละทำผลการเรียนให้เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้จนเรียนจบได้ไหม
และยังกังวลว่า ในอนาคต เธอจะได้ทำงานที่เธออยากทำจริงๆ หรือไม่
เธอกังวลไปหมด

เธอเเสนจะเบื่อเต็มทนกับ Quote ที่ว่า
"Relax, you'll graduate and
Relax you'll be okay" และอีกมากมาย
เธอรู้ว่าสุดท้ายเเล้วทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ควรจะเป็น

แต่ในตอนนี้
เธอหยุดคิด หยุดกังวลเรื่องอนาคตไม่ได้
เธออยากจะทำวิธีไหนก็ได้ ให้ชีวิตเธอมีเขาอยู่ด้วยอยู่ตลอด
เธออยากดูแลเขา อยากอยู่เคียงข้างเขาไวๆ 
ในรูปแบบความสัมพันธ์ที่ผู้ใหญ่เขามีกัน

และสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอพอจะทำได้ดีในตอนนี้ก็คือ
เป็นเด็กดี เป็นคนรักที่ดีของเขา
ตั้งใจเรียน ตั้งใจรักเขา อยู่ข้างเขาเเบบนี้ไปเรื่อยๆ
จนกว่าจะถึงวันที่ทั้งเธอและเขาพร้อมในทุกๆ เรื่องมากกว่านี้

จนถึงวันที่เธอกับเขามีเวลามานั่งเลือกแบบการ์ดเชิญในงานเเต่งงาน
เลือกสีของช่อดอกไม้ เลือกเเบบชุดเเต่งงาน ช่วยกันเเต่งบ้าน
จนกว่าจะถึงวันนั้น :)

เธอมั่นใจเเละรู้ดีกว่าใครว่า
เธอจะตั้งใจเเละจะทำทุกทางเพื่อให้ได้อยู่กับเขา
เธอจะไม่ปล่อยมือไปจากเขาอย่างเเน่นอน
เธอจะรอจนถึงวันที่เธอจะได้มีโอกาสพูดคำว่า 
"I do"และยิ้มให้เขา พร้อมส่งมือให้เขาได้สวมเเหวน
และเธอจะไม่ลืมที่จะสวมกอดเขาอย่างเเนบเเน่นแน่นอน

อยากให้(พี่)เขาได้รู้ว่า
เรารักใครไม่ได้อีกเเล้ว :-)

อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะคะ


SHARE
Written in this book
คุณของเรา พี่ของหนู
เขียนถึงพี่คนเดียว คนเดียวตลอดไป
Writer
mondaygirl
boardcasting student
lack of empathy but trying to be kind

Comments