ในวันที่เราเผลอใจร้ายใส่กัน
เมื่ออารมณ์ ความโกรธ และเหตุผลมันนำหน้าความรักไปไกลเกินจะแก้ สุดท้ายคนเราก็จะโหยหาแค่อ้อมกอดหลังจากการปะทะอารมณ์ใส่กัน

เราเคยกรี๊ดใส่หมอนแล้วพูดกับตัวเองว่า "เลิกแน่ๆ! ฉันจะเลิกกับเขา!" เหยียบคันเร่งเต็มแรง เขวี้ยงกระเป๋าแล้วนอนไปด้วยความโกรธ วันต่อมาความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ แต่กลายเป็นความมัวหมอง ความไม่มั่นใจในความสัมพันธ์แทนว่าเราจะพยุงมันไปอย่างไร มันจะจบลงแบบนี้จริงๆหรอ? เขาเองก็อยากเลิกใช่ไหม? เขายังรักและแคร์เราอยู่ไหม? ความเศร้ามาเยือน หวาดระแวง และความสับสนพวยพุ่งไปหมดในหัวผู้หญิงอย่างเรา

ในขณะที่วันเวลาค่อยๆคลายความโกรธระหว่างเรา มันก็เจือจางความห่วงหาที่มีต่อกันไปด้วย เราคิดว่าเขาจะไม่ได้รักเราเท่าเดิมแล้วจากการปะทะครั้งนั้น วันที่เรารู้สึกว่าเราพอแล้ว เรายอมแพ้แล้ว จมดิ่งไปแล้ว เราเคยถูกปลุกให้ฮึดสู้ต่อด้วยอ้อมกอดจากฝ่ายชายในวินาทีสุดท้าย แล้วเราก็ลืมไปเฉยๆว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไร เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น จริงๆแล้วเรายังรักกันมากนี่น่า? เราเป็นบ้าอะไรกัน?

เส้นบางๆระหว่างความแหลกสลายกับความมั่นคงมันบางมากนะ มันอ่อนไหวเกินกว่าจะรักษาทันทีหรือปล่อยไว้นานเกินไปก็ไม่ได้ มันเลยมีคู่รักบางคู่ที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเลิกกันเพราะอะไร เพราะเขากลับไปซ่อมมันไม่ทัน

ถ้าเราแคร์กันมากพอเราคงจะกลับมาหากันเองแหละมั้ง
เว้นแต่ว่ามันจะค่อยๆไกลออกไป
จนฝ่ายใดฝ่ายนึงไม่สนใจมันแล้วนั่นแหละ
SHARE
Writer
Aileenn
patient , writer
อายุ 23 ยิ้มเก่งแต่เป็นโรคซึมเศร้า เป็น Bipolar Disorder เป็นแม่แมว กำลังพยายามกลับมาเขียนหนังสืออยู่ :) IG : ai_aileenn

Comments