normal ;
ฉันเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการตื่นตี 2 ไม่ก็ตี 5 ทุกวัน
ไฟทุกดวงยังคงดับอยู่ ยกเว้นห้องฉัน
ตอนนี้ฉันเป็นแม่ค้าออนไลน์ มันเหนื่อยมากๆ
ฉันต้องส่งของ รับของ มันเหนื่อยมากจริงๆ

มันดีตรงที่ฉันไม่ต้องกังวลอะไรมากมาย
ฉันเอาเวลาพวกนั้นไปเครียดกับการส่งสินค้าไปหมดเลย
แค่เขียนไดร์ฟ ทำพอร์ตให้เพื่อนนั่นก็มากพอเเล้ว

ฉันทำงาน ทำงาน เรียน แล้วก็เรียน
ขาดสอบก็ไปเเก้ พยายามเท่าที่จะทำไหว
เอาจริงๆ ฉันอยากบอกเขา ฉันเหนื่อย ... 

ทำทุกอย่างให้ไม่ฝืนจนเกินไป
ฉันอยากไปเที่ยวปิดเทอมเหมือนคนอื่นบ้าง
แต่ดูฉันสิ ... แม่บอกฉันว่า
แม่เหนื่อย ทุกคนเหนื่อย แล้วเธอทำอะไรฉันมองกองของที่ขายแล้วยิ้มบางๆ
เขาไม่เคยเห็นค่าจริงๆนั้นแหละ
ตราบใดยังไม่มีใบปริญญา หรือฉันไม่สามารถพาพวกเขาไปรักษาตามโรงพยาบาลได้ด้วยเงินของฉัน ฉันก็คงเป็นคนโง่คนนึง 
ไม่เรียนหนังสืออีกแล้วสินะ
จริงๆฉันเคยกรีดมือเพราะคำพูดแค่นี้ด้วย 
ฉันตั้งใจมากในการผ่านเรื่องเล่านี้ไปให้ได้ 
แต่ดูสิ่งที่พวกเขาพูดกับฉันสิ สิ่งที่ฉันได้รับ
สิ่งรอบตัวฉัน ...
ไม่แปลกใจเลย ทำไมฉันถึงไม่ดีขึ้นเลย
ฉันพยายามบอกหมอหลายครั้งเเล้วว่า
.....
มันจะไม่มีทางดีขึ้น ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่
ถ้าฉันยังอยู่กับครอบครัวนี้
ถ้าฉันยังกลับบ้านมาฟังแม่ร้องไห้
ถ้าฉันกลับบ้านมาเจอพ่อที่ตะโกนว่าเหนื่อย

เราต่างแยกกันกินข้าว ทำงาน ส่งสินค้า 
แค่นั้นก็พอ ต่างคนต่างทำงาน
บางวันฉันตากฝนกลับมา
บางวันฉันมีเศษฝุ่นติดหน้า
บางวันฉันซื้อของขวัญให้น้อง แต่ไม่มีใครพอใจ

เอาละ มันก็ห่วยมาตั้ง 20 ปีแล้ว
จะห่วยต่ออีกนิดคงไม่เป็นไร

ฉันกินยาทุกวันราวกับว่ามันเป็นลูกอม 
แต่สิ่งรอบตัวฉันมันช่างน่าสมเพช
ฉันติดอยู่กับโคลนตม ไม่สามารถไปไหนได้ 
ไม่มีใครช่วย ไม่มีคนดึง
และที่แย่กว่านั้น คือฉันลงไปเอง

ไม่ต้องมีก็ได้ ความสดใสในชีิวิต
ไม่ต้องมีก็ได้ ความหรูหราในชีวิต
ฉันเพียงต้องการความ ปกติ 

ไม่พิเศษ ไม่ใส่ไข่ ไม่เพิ่มลูกชิ้น
ไม่่ใส่น้ำตาเพิ่ม หวานน้อยก็ได้
แต่ขอจ่ายเพิ่มด้วยวิ้ปปิ้งเยอะๆ ... 


SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments

Ka_jaja
6 months ago
สู้ๆคะ
Reply
sadderica
6 months ago
ขอบคุณมากนะคะ
Aryyy
6 months ago
สู้ๆนะคะ เราเข้าใจคุณและเชื่อเราเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้
Reply
sadderica
6 months ago
ขอบคุณมากค่ะที่เชื่อในตัวเราในวันที่เรายังไม่แม้แต่จะเชื่อในตัวเอง