Comfort​ zone
นานแล้วล่ะที่ไม่ป่วย
เอาจริงๆ ขอใช้เป็นปีนี้ยังไม่ป่วยดีกว่า
... 
ร่างกายเลยประท้วง เรียกร้องความสนใจ
ด้วยอาการเจ็บคอ และมีไข้อ่อนๆ
ก็เลยชดใช้ให้ด้วยการเข้านอนไวขึ้น 
แต่คงไม่พอใจ เลยเรียกร้องความสนใจหนักขึ้น
ด้วยอาการปวดหัวและอ้วกตอนเรียนเลคเชอร์
เยี่ยมไปเลย 

วันนี้เป็นเวรฉันที่ต้องไปทำแผลให้ทานตะวัน
น้องวัวประจำกลุ่มที่เพิ่งผ่าตัดไป และมีอาการ
ไข้ขึ้น จนคนในกลุ่มต้องผลัดเวรกันมาดูแล
วัวก็ป่วย คนก็เปื่อย สภาพฉันตอนยืนฟังเสียงกระเพาะหมัก ฟังเสียงหัวใจ แบบเนือยๆ 
ได้แต่ภาวนาให้วันนี้ทานตะวันไม่ดื้อ 
และขอบคุณที่วันนี้ ทานตะวันเป็นเด็กดี

"พ่อ.. ไม่สบาย ตอนเย็นพ่อว่างมั๊ย"
พ่อยังคงเป็นผู้ชายคนเดิม ที่อยู่ข้างๆมาตลอด
ฉันมักจะเข้มแข็งอยู่เสมอ
พูดเจื้อยแจ้วตลอดเวลา หัวเราะ และดื้อบ้าง 
แต่ก็ไม่ค่อยมีอะไรให้เป็นห่วง นั่นแหละฉันเลยล่ะ
จริงๆก็อ่อนแอบ้าง หวังว่าพ่อจะไม่เห็น
ตอนนั่งในรถ ฉันเงียบ แทบไม่พูดอะไร
จนคลื่นไส้และอ้วกออกมา พ่อพยายามชวนคุย
แต่ฉันกลับไม่อยากพูดอะไรเลย แล้วร้องไห้
อื้ม ไม่รู้เพราะไม่ชินที่ป่วย หรือไม่สบายใจอะไรอยู่
พอถึงโรงพยาบาลพ่อค่อยๆเดินนำไปช้าๆ
แล้วเอื้อมมือมา เพื่อที่จะจูงมือฉันเข้าไป
อื้อ นานแล้วที่ไม่ได้เดินจูงมือพ่อ
หลงคิดว่าตัวเองเติบโต และแข็งแกร่ง
แต่จริงๆแล้ว ฉันยังเป็นเด็กน้อยอยู่เสมอ
ในสายตาของพ่อกับแม่

ไม่ต้องเก่งมากก็ได้
อ่อนแอและร้องไห้้บ้างก็ได้
เพราะที่บ้าน ยังรักเราเสมอ
แม้ว่าเราจะบิดเบี้ยว ไม่สมบูรณ์แบบก็ตาม
 







SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments