เพื่อน...ไม่จริง 01  #นนน.
❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌
ไม่ได้มีเจตนาทำให้ศิลปินเสียหายเเต่อย่างใด 
เป็นเพียงเเค่ความมโนของไรท์เตอร์เท่านั้น 
****** ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในฟิคจอย ******
❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌

ไนท์ night ที่เเปลว่ากลางคืน อยู่เคียงคู่ทุกคืนกลับดวงดาวเเละจันทราที่คงส่องเเสงให้เห็น เเต่จะมีสักกี่คนที่ยังคง นับดาว อยู่บนท้องฟ้าว่ามีกี่ดวง...
ห้องพัก... ไนท์ & นับดาว 
 
กริ๊งงงงงงงงงงงงง. ⏰⏰⏰
     
        เสียงนาฬิกาปลุกตอนนี้ทำให้ร่างของใครสักคนบนเตียงนอนที่ไม่ได้นุ่มมาก มันเป็นเพียงเเค่ฟูกรองเตียงไม้เเข็งๆนี้ ให้ได้พอพิงหลังสบายตัวกว่า

' อื้อ~ ' 
     
       มือเรียวบางเอื้อมไปกดปิดนาฬิกาที่ปลุกกวนเธอในการหลับพักผ่อนนี้ 

" รีบๆปิดดิ้ กูจะนอน " 
        เธออีกคนที่พึ่งออกจากห้วงนิทราเพราะเสียงของมัน โวยวายเสียงงวยเงีย ดวงตาสวยยังไม่เปิดรับการมองเห็นเเสงเเดดอ่อนๆ ยามเช้า บอกให้อีกคนที่ใกล้เสียงต้นเหตุที่ทำให้เขาตื่น ได้หยุดเสียงของมัน 
 
' เออ...รู้เเล้วนา จะปิดอยู่เนี่ย ' อีกคนตอบโต้กลับบ้าง 
" กี่โมงเเล้ววะ " เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่ลืมตามองดู 

' จะเที่ยงเเล้ว ' 
อีกคนตอบออกกวนๆเขาไป หึ้ สั่งให้เธอต้องปิดนาฬิกาเอง ทั้งที่เขาก็เป็นคนตั้งเวลามัน น่าทุบให้เข็ด 

" เที่ยงบ้านมึงดิ " เขาตอบกลับเธอไป 

' มึงตั้งกี่โมง มันก็ปลุกตอนนั้นเเหละ ' 
    เธอที่ทนกับความกวนประสาททั้งคำพูดของเขาไม่ไหวเลยบอกอีกคนไป พร้อมลุกขึ้นจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนู เดินไปทางห้องน้ำ เเต่ก็ไม่วายจะเอ็ดอีกคนเรื่องการตั้งเวลาปลุก

' เเม่ง เรียน 9โมง ตั้งเวลา 7โมง มึงจะรีบปลุก.     ทำไม ไม่รู้เรื่อง!! ' เธอบ่นเขาอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำเเละ....

ปังงงงง🚪🚪 

       เสียงปิดประตูที่ดังสนั่นของนับดาว ทำเอาไนท์ที่นอนบนเตียงสะดุ้งขึ้นมา เขารู้ดีว่าตอนนี้เธอคงจะโกรธเขาเเน่ เขามักจะโดนเธองอนบ่อยๆ เขาที่ซึ่งง้อใครไม่ค่อยที่จะเป็นกลับมาต้องปรับเปลี่ยนเพื่อจะมาง้อเธอ เพราะโดยความกวน ความเอ๋อ
อ๊อง ความขี้ลืมของเขา เเละรักเพื่อนฝูงจนลืมเธอ คนที่เป็นดั่งเพื่อนคนเเรก ไม่ใช่สิ เเสงนำทางเเรกของเขาในรั้วมหาลัยที่เเสนจะวุ่นวาย เเละสังคมที่เปลี่ยนไป เขาเเละเธอสนิทกันมากด้วยความที่เป็นรูมเมทกันล่ะมั้ง ทำให้เขาเเละเธออยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาทุกเรื่องราวในชีวิตของกันเเละกัน...


ณ มหาวิทยาลัย...


' ..... ' เธอเงียบใส่เขามาตั้งเเต่ออกเดินทางจากหอมาจนถึงมอ 

" มึงกินไรป้ะ " 
      เขาพยายามจะเอาอกเอาใจเเละถามไถ่คนข้างๆ เเต่หันเหลือบไปมองทีไร ก็เห็นเเค่ใบหน้ารูปสวยนิ่ง ปากกระจับดูไร้ร่องรอยการเคลื่อนไหว ยิ้มไม่มีให้เห็น เสียงหวานไม่ได้ยินจากปากเธอ 

' ...... ' เธอเงียบให้เขาอีกครั้งราวกับว่าเขาเดินมาเพียงคนเดียวยังไงอย่างนั้นเเหละ 

      ขาคู่เรียวของเธอเดินตัดมายังโต๊ะตัวนึง เดินเเยกออกไปไม่สนคนที่เดินมาด้วยกัน เขาที่เห็นเธอเดินเเยกออกไปจึงเดินตามไป 

" เอ้อมึง วันนี้เลิกคลาสไปไหนกันดี " ยิ้มเเห้งๆถูกส่งมากับคนตรงข้ามที่นั่งดูโทรศัพท์ เขาคิดในใจว่าเธองอนเขาอีกเเล้วใช่มั๊ยเนี่ย 

" นี่ ไม่หิวจริงดิ " เขาพยายามจะถามอีกคน
' ...... ' คำตอบคงเป็นการเงียบเช่นเคย 
" งั้นเดี๋ยวไปซื้อเเซนวิซมาให้ " 
     เขาไม่รอฟังคำตอบอีกคน รีบเดินไปซื้อเเซนวิซให้คนตัวเล็ก 

15 นาทีผ่านไป....


" อ้าว... ไปไหนเเล้ววะ " ดวงตาคู่สวยกวาดไปทั่วบริเวณหาร่างบางอีกคน เขาจำได้ว่าเธอนั่งอยู่ตรงนี้เเต่พอกลับมาจากซื้อเเซนวิซชิ้นเลฺ็กนี้ กลับไม่เจอเธอเเล้ว 

     มือเรียวล้วงกระเป๋าสะพายข้างที่ใส่อุปกรณ์การเรียนเเละเครื่องมือสื่อสารนั้นทันที พิมพ์ข้อความทักหาอีกคน เเต่ไม่มีการตอบกลับมา เขาจึงเดินไปยังคณะ 

     เเละก็ใช่ เจอเธอเเล้ว ไม่ใช่เธอคนเดียวที่เขาเห็น เธอกำลังพูดคุยกับอีกคน ดูท่าทางยิ้มเเย้มคุยกันเพลินสนุกสนานกันเชียว 

" พอกับกูเเล้วไม่คุย หึ้ มันเป็นใคร " เขาเดินตรงไปที่เธออย่างไว 

    สายตาของทั้งคู่ที่เห็นมองเขาเข้ามา เขาดูรีบร้อนมือข้างนึงถือเเซนวิซสองชิ้น น้ำในเเก้วมีสีเขียวดูเเล้วเป็นน้ำที่เธอชอบกินทุกครั้งเมื่อไปร้านกาเเฟ ชาเขียวไม่หวานนี่ ดูๆเเล้วน่าจะเป็นของเธอเเน่

" อ่ะกูอุตส่าห์ซื้อให้ กินดิ มึงยังไม่กินข้าวเช้าเลย " 
    คำพูดเเละน้ำเสียงดูซอฟท์ลงมาก เเบบนี้จะให้โกรธเขาลงได้ยังไง ยิ่งเห็นใบหน้าที่ยิ้มเเย้มมีขีดๆบนเเก้มนั้นอีก ไม่เลยนะที่คิดจะโกรธเคืองกัน 

' ไม่กิน ไม่หิว เอาไปกินเองดิ ' 
    เฮ้อปากหนอปาก พล้อยเผลอพูดเเบบนั้น ไม่รักษาน้ำใจคนซื้ออีกเเล้ว 

" อือ งั้น..อ่ะกินป้ะ " เขายื่นไปให้อีกคนที่ยืนอยู่ข้างเธอ 

' เอ่อ...เเต่..คุณซื้อให้นับหนิ ' เขาตอบบอกไป
" ก็เค้าไม่กิน เราก็กินไม่ลงละ ไม่รู้จะกินทำไม " 
       พูดเสร็จก็ยื่นของที่ตั้งใจจะซื้อมากินเป็นอาหารเช้าของเราให้อีกคนทันที เเผ่นหลังหันให้เธอเห็น เขาเดินจากเธอไปอย่างล่องลอย เหมือนไร้จุดหมาย 

' นับคะ.. นับเป็นอะไรป่าว '  พัศหันกลับมาสนใจเธออีกครั้ง หลังจากเห็นอีกคนที่เดินจากไปห่างจากจุดมองไปไกลลิบเเล้ว เเต่ไม่มีท่าทีที่เธอจะหันมามองสนใจพัศเลย 

' นับ.. นับคะ.. นับดาว!! ' เขากระเเทกเสียงไม่ดังมากเเต่ก็พอจะให้อีกคนหลุดออกจากภวังค์ 

' คะ เอ่อ มีอะไรหรอคะ ' 
' พี่เรียกหนูตั้งนานเเล้วนะ เป็นอะไรคะ เหม่อจัง '

' ป่าวหนิคะ หนูไปเรียนก่อนนะคะ เจอกันค่ะพี่พัศ '
' เดี๋ยว... เอาไปกินสิ เค้าอุตส่าห์ไปซื้อให้หนูเลย.    หนิ เดี๋ยวจะหิวนะคะคนเก่ง ' ยิ้มเเมวน้ำถูกส่งออกมาจากอีกคน พร้อมยื่นสิ่งที่เพื่อนของเธอซื้อมาให้ เธอรับไว้พร้อมโบกมือลาอีกคน 

' เฮ้อ ไม่น่าพูดไปแบบนั้นเลย ' เธอเเอบบ่นพึมพำกับการของตนเมื่อครู่ 

8 : 54 น. 


' ไปไหนนะ จะเข้าเรียนอยู่เเล้ว ' 
' ทักไปดีมั๊ย ' 
      ในหัวยังคิดวนเวียน ปากก็สบถคำถามถึงเขาอีกคนไป จะทักเขาไปก่อนก็เสียหน้ากันพอดี งอนเขาเองอยู่เเท้ๆ ต้องคีพลุ๊กเอาไว้ 

' จะมาเรียน เดี๋ยวคงมาเองเเหละ ' ปากเอ่ยไปเเบบนั้นเเต่เเอบเป็นห่วงไม่หาย ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะไปอยู่ไหน 


11 : 01 น. 


' จะเที่ยงเเล้ว ทำไมยังไม่มาอีก ' 

อาจารย์ : โอเควันนี้พอเเค่นี้ก่อนเนอะ กานต์ธีราจดเลคเชอร์เเล้วยัง ไปบอกมิลินให้มาพบอาจารย์ด้วยล่ะ 

' เอ่อ.. ค่ะอาจารย์ ' 

" นับเเกเป็นไรป่าวอ่ะ " เสียงคุ้นหูกับมือน้อยๆมาประทับลงบนไหล่เล็กของเธอ 

' ป่าวน่ะหวาน เราสบายดี ' ยิ้มเเห้งถูกส่งให้อีกคนที่ถามด้วยความเป็นห่วง 

" ไปกินข้าวกันมั๊ย วันนี้ไนท์ไม่มาด้วยหนิ " 
' อื้อ ไปดิ ' อยากจะรออีกคนเเต่ในเมื่อเขาไม่มา ก็คงต้องปล่อยเขาไปก่อน 

ห้องพัก ไนท์ & นับดาว 


14 : 42 น. 


' ขอบคุณมากนะคะพี่พัศที่มาส่ง ' 
' จ้ะไม่เป็นไร ' 
' ยังหนูก็เป็นเพื่อนของเเฟนพี่หนิคะ ไม่ต้อง
 เกรงใจนะ ' 
" ไอ้พี่พัศ !! " สองคนหยอกล้อกันตามประสาคนที่เป็นเเฟนกัน 
' กลับบ้านดีๆนะคะพี่พัศ หวานด้วย ' 
" จ้ะ เจอกันพรุ่งนี้นะ " 

    รถหรูขับออกไป หลังจากลากันเสร็จ ก้าวขาสั้นๆไปถึงลิฟต์ ลิฟต์ชั้นที่ต้องการก็พาร่างบางมาจนถึงเเล้ว 

' เฮ้อ ~ '
      โซฟาตัวเล็กถูกคนร่างบางนอนทับ เสียงถอดถอนหายใจในรอบวันนี้ดังขึ้นกี่ครั้งเเล้วก็ไม่รู้ 

' อยู่ไหนของเค้านะ ' ถกเถียงกับตัวเองได้ไม่นาน ด้วยความหมดเเรงของวันนี้บวกกับกินของอร่อยที่พี่พัศหรือเเฟนของหวานเพื่อนของเธอเลี้ยง บอกเลยว่ากินอิ่มเเล้วก็คงนอนหลับ ร่างบางเข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อย 

18 : 21 น.


    เสียงฝีเท้้าของคนในห้อง ทำอีกคนสะดุ้งตื่น ไม่นานนักทีี่ี่ี่เธอจะลืมตาปรับโฟกัสมอง ก็ได้้้้้้้ยินเสียงปิดประตูไป
    ดวงตาคู่สวย เริ่มปรับโฟกัสได้เเล้ว เธอเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เพื่อส่องดูเวลา เเต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้น เพราะคงสายตาไปเห็นโน๊ตสีสันเเผ่นเล็กตั้งอยู่ข้างๆโทรศัพท์ของเธอ 

/ ไปกินเลี้ยงสาย ไม่ต้องรอ นอนก่อนเลย
  กลับไม่ดึก / 
                     ปล.ขอโทษด้วยเรื่องวันนี้ 
                       ยักมากๆนะ ไม่อยากให้คิดมาก
                                    ณํฏ..
                                               -ไนท์-


' ไอบ้าเอ้ย เข้ามาตอนไหนเนี่ย เเล้วทำไมถึง
  ไม่ปลุกนะ กลับมาจะตีให้ช้ำเลยไอ้หมี ' 

' ไปกินเลี้ยงสาย ก็ต้องมีดื่มดิ ' 

' ชอบทำอะไรให้คนอื่นเค้าเป็นห่วงอยู่เรื่อย ' 
   
     เธอยังคงบ่นเขาไม่ขาดปาก ก็มันน่าบ่นจริงๆหนิ จะไปก็ไป ไม่รู้จักเป็นห่วงความรู้สึกคนทางนี้บ้างเลย นับดาวคนนี้ถึงจะขี้บ่นจุกจิกนู้นนี้ งอนบ่อยโกรธนานขนาดไหน เเต่ที่ใจอ่อนยอมได้ก็เพราะเขาคนนี้นี่เเหละ ไนท์ผู้ซึ่งไม่รู้อะไรเลย อยู่กันมาตั้งกี่ปีเเล้ว เเววตาที่เธอมองเขาคนนี้ทุกครั้งไม่เลยนะที่จะคิดเป็นเเค่...เพื่อน 


19 : 43 น. 


    เวลาก็ยังหมุนไป คนตัวเล็กนัั่ั่ังพิงหัััััััวเตียงเเววตาที่ดููููร้อนรนขัดกััััับชุดนอนที่สวมมาก ทั้งเสื้อเเละกางเกงนอนดูใจเย็นด้้้้วยความที่เป็นสีีฟ้ามีีีีีีลายตุ๊กตาน่ารัััก มันช่่่่่่่่่่่่างผิดกััับอารมณ์ตอนนี้ของเธอจริงๆ
มืออีกข้างกำโทรศัพท์ไว้เเน่น อีกข้างจับขอบของผ้าห่มที่ทาบลงบนร่าง 

20 : 48 น. 


   เธอจิ๊ปากน้อยเมื่อกดดูเวลา รายการวาไรตี้ที่เปิดดู เเม้มัันจะสนุกสนานเพียงใดก็ไม่ทำให้ยิิ้มเเละสนุกตามมันเลย กลับทำให้คนดูอารมณ์รุ่มร้อนเข้าไปอีก เธอใช้มือเรียวหยิบรีโมทกดปิดทีีีีวี ตัดสินใจกับตนเองไม่นาน ก็เลื่อนหาเบอร์คนที่่่่เธอเป็นห่วงนักหนาในตอนนีี้... 

ตู๊ด...  ตู๊ด...   ตู๊ด... 📱📞

   เเค่เสียงรอสายดังขึ้นเพียงสามครั้ง มันก็ถือว่านานมากเเล้วสำหรับเธอ ทำเอาเธอกระวรกระวายเข้าไปใหญ่ 

' ทำไมไม่รับ '   กว่าเป็นสิบสายกับการโทรจิกเขาไปเเต่ก็ไม่มีวี่เเววคนปลายสายจะรับ 

' ทักไปในไลน์จะเห็นมั๊ย '    ในเมื่อโทรไปไม่รับ หวังว่านี่จะเป็นอีกทางที่จะติดต่อกับอีกคนได้ 

-------------------------------------------------
Massage : Line 💚

นับดาว : อยู่ไหน 
นับดาว : เมื่อไหร่จะกลับ 
นับดาว : โทรไป ก็รับดิ 
นับดาว : เป็นห่วง 
-------------------------------------------------

' ไม่ไหวเเล้วนะ ' อารมณ์ฉุนเฉียวเริ่มมีระดับที่เพิ่มขึ้น เมื่อหันไปดูเวลา เธอลุกๆนั่งๆนอนๆ จนตอนนี้ปาไป....

22 : 15 น

' ดึกเกินไปเเล้วนะไนท์ '  ความเป็นห่วงเขาไม่ได้ลดลงไปเลย ปกติไปไหนมาไหนก็กลับไม่เกิน2 ทุ่มตลอด มันดึกเกินไปเเล้ว จนสายเรียกเข้าวิดีโอคอลของเธอเข้า....

ตึงดึงดึ๊ง ตึงดึงดึ้ง📲📲

' 👀 ไนท์ ' 

-------------------------------------------------


Video Call MheeNight...🌃
 
🌃 : น้องๆ น้องเป็นเพื่อนไอ้ไนท์มันใช่มั๊ย 

                        เฮ้ย ไนท์ทำไมถึงเมาเละ
                                      เเบบนั้นเนี่ย :⭐ 

  🌃 : พี่ก็ไม่รู้ มาถึงก็กระดกเอาๆ 
          สภาพเลยเป็นเเบบนี้นี่เเหละ

                            เเล้วพี่อยู่ไหนคะ 
                    เดี๋ยวหนูพามันกลับเอง    :⭐
                           
🌃 : ผับ xbxnxkx848 รีบมานะน้้้้อง

                            ค่ะๆเดี๋ยวหนูรีบไป : ⭐

-------------------------------------------------

23 : 09 น. 


ห้องพักไนท์ & นับดาว 

       ร่างบางที่ทั้งตัวเล็กกว่าอีกคนที่เธอกำลังเเบกเขากลับมาจากสถานบันเทิง สภาพกึ่งดีกึ่งเเย่
กลิ่นตัวคละคลุ้งเเอลกอฮอล์ กลิ่นน้ำหอมปะปนดูจะไม่ใช่กลิ่นที่เขาใช้ อยากจะบ่น อยากจะตี จะทุบ จะโกรธซะให้เข็ด เเต่ก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ต้องดูเเลไอ้ขี้เมาสะก่อน 
       ตัวก็ไม่ได้เบา ถึงเเม้จะซูบผอมเพียงใด การเเบกคนๆนึงมาก็ไม่ใช่ง่ายๆ 

ฟุบบ!! 
                            
    ร่างขี้เมาถูกเหวี่งอย่างหมดเเรงจากร่างเล็ก
' เฮ้อ~ เหม็นก็เหม็น หนักก็หนัก ทำไมถึงชอบ. ทำให้นับเป็นห่วงอยู่เรื่อยนะไนท์ ' 

    เเทนท่ี่จะขึ้นสรรพนามสมัยพ่อขุนกลับถูกคำนั้นกลืนลงในลำคอ อยากอ่อนโยนกับเขาจริงๆ ใบหน้าคมสันกรามที่ไม่ได้เติมเเต่งสีใดๆ ปากรูปสวย คิ้วโก่งไม่เข้มเกินไป ผิวสีนวลน้ำผึ้ง ทุกอย่างบนองค์ประกอบใบหน้าดูสวย จน..ทำเอาอีกคนตกลงไปในหลุมของตะหมีตัวนี่อีกเเล้ว

     เธอจ้องมองริมฝีปากรูปสวยที่ดูดี เเต่มันจะดีกว่านี้มั๊ย หากริมฝีปากรูปกระจับของเธอลงไปทาบทับส่วนเดียวกันกับเขาด้วย 

     อุณหภูมิในร่างกายเริ่มร้อนรุ่มอย่างไม่รู้สาเหตุ หรือเเท้จริงสาเหตุของมันคือที่เธอขยับเข้าไปหาใบหน้าอีกคน ลดระยะห่างของมันเรื่อยๆ จน...
  
    ริมฝีปากกระจับอุ่นๆลงไปทาบทับส่วนเดียวกันกับเขา ไม่ได้เป็นการลุกร้ำอะไร เพียงเเต่เป็นการสัมผัสอุ่นๆเท่านั้น 

     ความรู้สึกนับพันล้านผ่านเพียงการกระทำนี้ มือเรียวเล็กเริ่มลูบไล้สัมผัสใบหน้าคมนี้ นิ้วหัวเเม่มือเกลี่ยพวงเเก้มเเดงระเรื่อ 

' รักมากนะ รู้มั๊ย '    น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตา ไม่รู้ว่าตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน  ความรู้สึกดีๆที่ได้ใกล้ชิด  ที่ได้อยู่ด้วยกัน  จนไม่อยากให้ใครเข้ามาทั้งเขาเเละเธอ อยู่ด้วยกันเเบบนี้จนเพื่อนบางคนเเซวเธอกับเขาที่ตัวติดกันมาก  เเต่ทุกครั้งที่เพื่อนๆไม่มีครั้งไหนที่เธอไม่เขิน มีเเต่เขานี่เเหละที่บอกปัดออกไป หน้าที่ไม่ทุกข์รู้ร้อน จะรู้บ้างมั๊ย ว่าเธอคิดจริงทุกครั้ง อยากเป็นเเฟนกันจริงๆ อย่างที่เพื่อนเเซวๆกัน 
    
 " รักเหมือนกันนะ " 
 " เเล้ว...รักของนับล่ะ คือรักเเบบไหน " 

      คนที่นอนบนเตียงพูดออกมาทั้งๆที่ยังไม่ได้ลืมตา เเถมตอนนี้มือของเขายังจับมาตรงมือเล็กของเธอที่จับใบหน้าเขาอยู่ ทำเอาคนตัวเล็กตกใจอยู่ไม่น้อย 

' น น ไนท์.... ' 
                              .
                              .
                              .

' อื้อ~ น ไนท์ ' 

====================================
  =================================
      ===========================
            =====================


ยังมีต่อจ้าาาาา เดี๋ยวต่อ 02 ให้ 
คิคิ ทำไรกันคุณ~~~ 
ปล.รอนะจ๊ะ 

ปล.2 ฝากฟิคเรื่อง เเกๆพี่คนนั้นหล่อมาก ด้วยในจอยลดาน้า~~
ยักกกกกกกกกกก 💞💞

   

 
    

SHARE
Writer
beardd_JJ4648
NNN. is the best🐻🐸
joylada : แกๆพี่คนนั้นหล่อมาก ฝากด้วยเด้อออ

Comments

PupeNNN
11 days ago
รีบๆนะไรท์ สู้ๆ
Reply
beardd_JJ4648
10 days ago
ได้เลยค้าบ สู้!! 😊