Big girl don’t cry : แต่กูร้องไห้ไปแล้ว
บางครั้งโลกมันก็โหดร้ายเกินไปสำหรับเรา
ที่มันโหดร้ายขนาดนี้ก็เพราะโลกใบนี้มันกว้างใหญ่ไพศาลอย่างไรหละ เต็มไปด้วยผู้คนที่แตกต่างกันทำให้เกิดการขัดแย้งกัน ความรุนแรง ความชั่วร้ายเป็นเรื่องธรรมดา แต่บางครั้งความขัดแย้งนั้น ก็อาจจะทวีคูณความยิ่งใหญ่ในระดับกลุ่ม ชาติ หรือประเทศเลยก็ว่าได้ แต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่สิ่งที่เลวร้ายเสมอไปโลกก็ยังมีสิ่งสวยงามอยู่ด้วย ธรรมชาติ ความงดงามของมนุษย์ รอยยิ้ม และความสุขแต่สิ่งเหล่านั้นช่างหายากเหลือเกินสำหรับฉัน ถ้าจะเปรียบโลกของเราก็เหมือนกับสีเทาสินะ มีทั้งดีและชั่ว แต่สำหรับฉันโลกมันเกือบจะเป็นสีดำเสียแล้ว แต่ก็ยังดีที่มีความขาวสว่างมาบรรเทา ความโศก ความเศร้า ความเบื่อหน่ายกับชีวิตเดิมๆและวงจรเดิมๆ คือ ความหม่นหมองในโลกของฉันตั้งแต่ฉันเติบโตมาเป็นวัยรุ่นฉันไม่เคยจะมีความสุขกับชีวิตเลย ฉันเจอแต่เรื่องที่วุ่นวาย เรื่องเครียด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรักที่วนอยู่ในวังวนซ้ำๆ เลิกแล้วก็จบไป หรือบางครั้งคนรักในวันนี้อาจจะกลายเป็นเพียงแค่คนรู้จัก การเรียนที่ถดถอย ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวที่เปลี่ยนไป พ่อแม่ในความคิดเราที่ไม่ใช่ที่ปลอดภัยเท่าเดิมแล้ว  และเพื่อนคนเดิมๆที่ความรู้สึกเปลี่ยนไป จากเดิมที่เราเคยสนุกสนานเฮฮา ช่วยเหลือเกื้อกูลกันดังเช่นแต่ก่อน ไปไหนด้วยกันตลอด พูดคุยกันได้ทุกเมื่อ แต่ในตอนนี้ความสัมพันธ์กับเพื่อนนั้นดูแล้วรู้สึกอ้างว้าง ว้าเหว่ ห่างเหิน จนบางทีเราก็คิดว่าตัวเองนั้นเป็นแค่’ผงฝุ่นละออง’ หรือแค่’คนไม่สำคัญ’ 
แค่’ผู้อิงอาศัย’
แค่‘ตัวถ่วง’
หรือะป็นแค่คนที่ทุกคนจะสามารถ ‘ทำร้ายจิตใจ’ได้ตลอดเวลา 

แต่ยังคงต้องอยู่แบบนี้ต่อไป
จนกว่าจะหนีออกจากเมืองนี้ได้
หนีไปให้สุดขอบฟ้า ข้ามทะเล ข้ามมาทวีปหรืออกนอกโลกก็เป็นได้ แต่สิ่งเหล่านี้คงทำได้ก็ต่อเมื่อ
‘ฉันมีเงินมากพอ’
‘ฉันโตพอ’
‘ฉันรับผิดชอบตัวเองได้มากพอ’
แต่มันก็อีกไม่นานที่เราจะได้ไปจากที่แห่งนี้ เมืองที่ไม่เคยว้าเหว่กับคนที่โคตรเว่หว้า เราจะต้องโตเพื่อไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วเติบใหญ่ ฉันหวังว่าเมื่อจบมหาวิทยาลัยแล้วคงจะกลับมาที่นี่ครั้งคราว เพื่อรำลึกถึงบางอย่างที่ยังคงดีอยู่ ที่เรารักหรือพ่อแม่ที่คอยดูแลเราอย่างดี
”ร้องไห้ทุกวัน เพราะฉันไม่เคยแฮปปี้กับการเป็นวัยรุ่นเลย”หลายๆคนคงคิดว่า การเป็นวัยรุ่นนั้นมันสนุก เราได้ทำอะไรที่แปลกใหม่ ได้คึกคะนอง ได้มีครั้งแรกในหลายอย่าง เวลานึกถึงวัยรุ่นหลายคนคงนึกถึง หนังหรือซีรีส์ ที่ชีวิตวันๆไม่ทำไร ปาร์ตี้ เที่ยวเตร่ มีความสุขกับเพื่อนสาวหนุ่ม มีความรักดีๆ มีพ่อแม่ที่ปล่อย แต่สำหรับฉันการเป็นวัยรุ่นนั้นมันก็สนุกปนตลกร้าย เราร้องไห้กับเรื่องโง่ๆ เราตกหลุมรักคนงี่เง่า เราเฉื่อยชา เราไม่มีความสุขกับเพื่อนที่เปลี่ยนไป สังคมใหม่ที่ไม่อบอุ่นดังเดิม แสงแดด ชีวิตที่วนลูปอยู่ที่เดิม ‘ตื่นนอน’ ‘เรียน’ ‘เรียนพิเศษ’ และ ‘หลับ’ ในที่สุด อยากจะมีชีวิตที่แปลกใหม่กว่านี้ ดัง อลิสซา ใน เรื่อง the end of the f***king world ถึงโลกจะโหดร้ายสำหรับนางแต่ก็ยังมีเจมส์ที่โลดแล่นไปด้วยกัน มีผู้ชายดัง mark darcy ที่ถึง Bridget Jones จะแย่ยังไง he 
ก็ยัง said “ I love you just the way you are” อยากมีเพื่อนที่ดีแบบ แก๊งเด็กป่วนใน stranger things หรือ Stand by me พ่อแม่ที่เข้าใจลูก อย่าง ‘Mr. and Mrs.perlman’ ใน call me by your name แต่ชีวิตจริงคงไม่มีหรอก โลกแห่งความจริงมันโหดร้ายจน เบื่อหน่ายอยากหนีไปดาวอังคาร
โตแล้วอย่างร้องไห้นะ (แต่ตอนนี้น้ำตากูไหลแล้ว)
ท้อใจเมื่อไหร่จะแฮปปี้ซักที หวังว่าเมื่อโตขึ้นคงมีสุขมากกว่านี้นะ :)
say good bye to the world is better than say hello to the depression
SHARE
Writer
mobmab
writer,dreamer,student,เพ้อเจ้อ
Bad girl 🖤💔 Bad bi 👱🏻‍♀️🧑🏼‍🦱💃 🏳️‍🌈 Summer depression 🌻 😢 👄

Comments