ถ้าฉันไม่เป็นฉันใครจะมาเป็นฉันแทนฉันได้
ฉันเคยเป็นหนึ่งในคนที่เปลี่ยนตัวเอง เรียกว่าจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยแหละ ตั้งแต่เข้าสู่ระบบการศึกษายันม.3 บทของคนคือ “คนใบ้” ไม่ใช่ความผิดปกติทางกายแต่เป็นเพราะฉันเป็นคนที่เงียบ เงียบแบบเพื่อนแทบจะนับบทสนทนาของฉันในแต่ละวันได้ สิ่งที่เกลียดในการเรียนมีสองอย่าง 
1.รายงานหน้าห้อง
2.งานกลุ่ม (เพราะฉันไม่มีเพื่อนชนิดที่แบบไปไหนไปกันซักคน แน่ล่ะ ใครจะทนพูดคนเดียวได้นาน) 
มีกิจกรรมอะไรก็มักถูกลืม แถมถูกมองด้วยสายตาน่าสงสารและแปลกแยก

จนจบม.3 ฉันเลยคิดที่จะปฏิวัติบทของตัวเอง พอกันที! ชีวิตในโรงเรียนที่แสนน่าเบื่อ พอกันทีกับฉายาคนใบ้! ฉันอยากเป็นคนที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยเพื่อน เก่งหลายๆด้านแบบ Outstanding ออกมา!! ทุกคนในห้องตอนม.ปลายต้องรู้จักฉัน ฉันจะเป็นคนใหม่!! ได้ทิ้งตัวตนเห่ยๆนั่นซักที!

ฉันล้มและลุกหนักมาก มีหลายอย่างที่ฉันต้องเรียนรู้กับบทใหม่ที่ฉันกำลังจะได้รับ ฉันเรียนรู้ปัญหาที่จะตามมาหลังจากการมีเพื่อน เรียนจุดบอดที่ฉันยังขาดตอนรายงานหน้าห้อง และวิธีที่จะเป็นจุดสนใจ ทุกอย่างเป็นไปใน steps ของมัน เวลาผ่านไป 4 ปี…ฉันกลายเป็นอีกคนที่ตรงข้ามกับตัวตนเก่าอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันเป็นคนที่เพื่อนทั้งคณะนิยามว่า “Friendly” เป็นคนที่ไม่มีใครในคณะที่ไม่รู้ชื่อ(ไม่ได้เด่นเบอร์นั้น แค่เพื่อนจำชื่อได้เร็วกว่าคนทั่วไป) ฉันมีทุกอย่างที่ตัวฉันคนเก่าไม่มี ใช่ฉันมีความสุขอย่างที่วันนั้นไม่เคยรู้สึก ทุกครั้งเวลาอยู่หน้าฉากที่มีผู้คนห้อมล้อม แต่กลับมีบางอย่างกวนใจฉันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มันเป็นเหมือนคำถามที่บังคับให้ฉันตอบ ไม่ว่าพยายามตอบมันกี่ครั้ง ทำท่าว่าจะถูกและหายไป แต่ก็ไม่ ทุกวันมันยังคอยหลอกหลอนฉันให้หาคำตอบที่ถูกต้องเรื่อยมา

ฉันเป็นใครกันนะ? 

เกิดมาทำไม?

หน้าที่ของฉันในการเป็นมนุษย์คืออะไร?

ฉันต้องทำอะไรบ้างถึงจะทำหน้าที่นั้นได้ดี?

พอดูเหมือนจะใช่ แล้วฉันก็ลงมือทำ






แล้วก็เฟล

แล้วก็ย้อนกลับไปคำถามแรกอีก





เป็นอย่างนี้ไม่รู้กี่ร้อยลูป

มันดูราวกับว่าฉันย่ำแล้วย่ำอีกอยู่กับที่ เพื่อจะเป็นในบทที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ ฉันคิดว่าหากหาคำตอบนั้นพบชีวิตที่เกิดมาครั้งนึงจะต้องคุ้มค่า และเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก!

จนวันนึง

ขณะที่ฉันกำลังยัดเยียดบทใหม่ที่เพิ่งออกแบบเองสดๆร้อนๆให้กับตัวเอง เป็นคนที่ชื่อว่า “คนที่มีทุกอย่าง” ฉันคิด routine ที่จะทำให้ฉันมีทั้งครอบครัว การงาน สุขภาพ และการเงิน ที่มั่นคงและสมดุล ฉันใช้เวลาพัฒนานาฬิกาชีวิตครั้งนี้มานานมาก จากประสบการณ์ที่ฉันผิดพลาดมาไม่รู้อีกครั้ง ครั้งนี้แหละ! คำถามที่ค้างคามานานจะได้รับคำตอบที่ถูกต้องเสียที

โชคดีที่สุดในชีวิตที่ฉัน พบช่องโหว่งขณะกวาดสายตาที่เหม่อลอยผ่านนาฬิกาชีวิตครั้งใหม่ของฉัน

9.00 น. เวลาแห่งการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน
.
.
.
19.00 น. ฟัง Podcast และอ่านหนังสือพัฒนาตัวเอง
.
.
23.00 น. ดื่มน้ำ ฟังธรรมะ นอน


ถ้าเป็นฉัน เวลาตรงนี้ จะกำลังทำอะไรนะ…


เหมือนเสียงระฆังลั่นขั้นมาในหัว



ใช่แล้ว…นี่ไม่ใช่ฉันเลย! ฉันไม่ได้อยากอ่านหนังสือตอน 9 โมงเพราะอยากช่วยแม่เตรียมกับข้าว ไม่ได้อยากฟัง podcast ตอนหนึ่งทุ่มเพราะฟังตอนกลางวันตอนเบื่อๆมัน focus ได้มากกว่า บางวันก็อยากลุกมาอ่านหนังสือ ตอน 5 ทุ่มจนถึงตี 1 ตี 2
แล้วนี่ใคร??
ฉันพยายามจะยัดเหยียดบทของใครให้ตัวเองกันแน่!!

ฝ่ายค้านในหัวลุกขึ้นมาแย้งทันใด
“เราต้องการ Plan เพื่อที่ชีวิตของเธอจะได้ราบรื่น มีทุกอย่าง อย่างที่เธอโหยหา และแผนนี้คือสุดยอด! ดูนี่สิ มีเวลาสำหรับเขียนนิยายหารายได้พิเศษด้วย!”
“แล้วไม่คิดว่าฉันจะร้องเพลงหารายได้บ้างหรือไง?” ฉันเถียงกลับ
“ฮ่าๆๆๆ บ้าไปแล้ว เสียงอย่างเธอเนี่ยนะ อ่ะๆ แต่ถ้าเธออยากร้องเพลงหาเงินมันก็ได้ เราแค่ต้องใส่เวลาสำหรับฝึกร้องเพลง และเวลาที่เธอจะรับงาน Part-time”

เฮอะ…

“แล้วถ้าวันนึงฉันเบื่อร้องเพลงแล้วอยากถ่ายรูปขายล่ะ”
“ตกลงเธออยากจะทำอะไรกันแน่เนี่ย??”
“ ฉันไม่รู้!!!”
“…”
“มีแต่ตัวฉันและเวลาตอนนั้นที่รู้”

ฉันรู้สึกราวกับปลดล็อกบางอย่างได้สำเร็จ อยู่ๆฉันก็สามารถคว้า Ipad โหลด storylog มาพิมพ์อะไรยาวๆแบบนี้ได้ เพราะถ้าเล่นตามแผนการบ้าบอนั้น ตอนนี้ฉันควรทบทวนบทเรียนรอบดึกและยกงานอดิเรกชิ้นใหญ่นี่ ไว้ทำตอนบ่ายของวันพรุ่งนี้

ใช่แล้ว…
พูดไปก็คิดถึงตัวตนเก่าของตัวเอง ตอนนี้ฉันมองไปที่ไหนก็ไม่เห็นใครที่เป็นเหมือนฉันคนเก่าอีกแล้ว ฉันอยากเป็นคนอื่นที่ตัวเองคิดว่าเจ๋ง จนได้มาเห็นว่าตัวตนเก่าของตัวเองมันเจ๋งแค่ไหน คนที่สามารถอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวได้ อดทนอยู่กับความอึดอัดได้เป็นเวลานาน คนที่แค่ใบ้มาคำเดียวเพื่อนทั้งห้องก็รู้ว่าใคร

ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่เหมือนกับคนนู้นคนนี้ผสมปนเปกันจนเป็นร่างเทพ ที่ไม่เคยรู้สึกถึงความมีตัวตนเลยแม้แต่วินาทีเดียว เฟรนลี่หรอ? คนนั้นก็เฟรนลี่นะ แต่งตัวเก่งหรอ? ผู้หญิงหลายคนแต่งตัวเก่งซะฉันเทียบไม่ติด

แต่มีแค่ฉันที่เฟรนลี่ในแบบของฉันและแต่งตัวเก่งในเลเวลเท่านี้ 
ฉันเป็นคนเดียวที่สามารถเล่นบทของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันเท่านั้นที่จะปฏิบัติกับคนรอบตัวฉันได้แบบนี้ แม่คงไม่มีทางหยุดคิดมากแน่ถ้าวันนั้นไม่ใช่ฉันที่เดินเข้าไปให้คำปรึกษา เพื่อนรอบตัวฉันไม่มีทางหัวเราะแบบนั้นถ้าคนที่ยิงมุกใส่ตอนนั้นไม่เป็นฉัน เพื่อนบางคนอาจไม่มีโอกาสได้เห็นคนที่เงียบได้เบอร์นั้นถ้าไม่มีฉันอยู่ในโลก

ฉันคือคนเดียวที่เล่นบทของฉันได้
ฉันเป็นคนเดียวที่ทำให้คนรอบข้างเป็นไปอย่างที่ฟ้าอยากให้เป็น
ฉันเป็นคนเดียวที่สามารถเป็นฉันได้ ไม่มีคนที่เก่งกาจมาจากไหน
จะรับมือกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวฉันได้ดีกว่าฉันอีกแล้ว…



ฉันเชื่อในบทชีวิตที่เวลาเป็นผู้กำหนด
ฉันเชื่อในบทที่ฉันที่รับ
ฉันพร้อมที่จะสนุกกับบทประพันธ์ชิ้นเดียวในโลกที่มีเพียงฉันที่ได้รับชม








SHARE
Written in this book
ฉันเอง
Writer
Arrwake
Your someone
I'm happy to make you happy

Comments