ฉันถูกความเหงาแอทแทค
อาการเหงาแอทแทคเป็นยังไง? รู้ตัวตอนไหนรู้ไหม?

ตอนที่หวีผมก่อนเข้านอน ใกล้เวลาห่วงแห่งความสงบ แต่ในใจจุกอก อะดีนารีนพุ่งพล่านเหมือนผ่านการวิ่งมินิมาราธอนมา ในหัวคิดหาอะไรทำ ก่อนที่เหงามันจะเข้าสู่กระแสเส้นเลือด

อีกใจนึงคิดว่า หรือเราถูกสาปมาให้เจ็บกับเรื่องอะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้อยู่เรื่อยไป ถ้ามันไม่มีความรู้สึกอื่นใดกับใครเสียบ้างก็คงดี

ฉันไม่ได้เขียนหนังสือมานาน หมายถึงเขียนเกี่ยวกับตัวเอง สารภาพว่าที่เขียนอยู่ตอนนี้ก็เพราะหาเรื่องให้ตัวเองไม่ฟุ้งไปกับความเหงา เหงามันจุกอกล่ะ

เหงาสิ ไม่เหงาได้ไง 

เมื่อคิดถึงคนที่เคยสนิท ตอนนี้เขามีคนสนิทอยู่ใกล้ๆ สนิทที่สนิทกว่าเรา มันไม่ถึงกับเจ็บ เพราะยังไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น 

หมอผิงเคยบอกว่าเวลาที่เราผูกพันกับใคร สารออกซิโทซินในร่างกายมันจะหลั่ง ซึ่งมันจะหลั่งเวลาเราได้สัมผัสกัน กอดกัน สบตากัน แล้วไอ้ฉันก็ดันเป็นคนออกซิโทซินหลั่งง่ายเสียด้วย 
“อย่าโดนตัวหนู ออกซิโทซินหนูหลั่งง่าย”

เชื่อไหมว่าฉันเคยพูดคำนี้ออกมาจริงๆ หรืออย่างน้อยก็คิดจะพูด ใช่ ฉันยั้งเรื่องๆ ต่างๆ ไว้ก่อน

เบื่อจัง ที่เป็นคนเฮิร์ตง่ายขนาดนี้ ไม่ต้องเพิ่งช่วง PMS เลยด้วยซ้ำ 

ฉันเคยพูดว่าตัวเองซวย ที่ดันเป็นคนฉลาด 
แหงล่ะ ฟังดูโคตรน่าหมั่นไส้ แต่ดันไม่ได้ขยายความว่า เป็นคน ฉลาดทางอารมณ์ ไวต่อความรู้สึก นอกจากรู้ตัวเองว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ยังดันไปฉลาดใส่ความรู้สึกคนอื่น 
จำแม่นกับเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ 
สังเกตไวเวลาเห็นพฤติกรรมของคนรอบตัว 
สมองมันวิเคราะห์ตีความไปไกลหมด ว่าเขาต้องเป็นคนแบบนี้ มีความคิดแบบนี้ มีความชอบแบบนี้ เหมือนแม่หมอทำนายนิสัย แต่ความจริงแล้วแค่เคยชินกับการวิเคราะห์คน กับสายที่เคยเรียนมาแค่นั้นเอง

เบื่อจัง ที่อินกับอะไรง่ายๆ 

โดยเฉพาะกับคนที่ออกซิโทซินหลั่งด้วยแล้ว ฉันแทบเอาความรู้สึกนึกคิด ความเจ็บปวดที่เขามีทั้งหมด มาแบกไว้กับตัว 
มีช่วงหนึ่งที่ฉันร้องไห้กับเรื่องของคนอื่น มากกว่าเรื่องของตัวเอง 
เชื่อเถอะ ว่าไม่มีใครอยากมีสภาพแบบนี้หรอก

เมื่อไม่นานมานี้ ฉันยอมรับกับตัวเองด้วยว่า ที่แสดงออกถึงความเข้มแข็ง ร้ายกาจ เพราะบดบังความเปราะบาง และขี้ใจอ่อน 
สันดานดั้งเดิม ที่มันไม่หายไปไหน 
เรายังใจดีกับคนที่ก็รู้ๆ อยู่ว่าจะทำเราเจ็บมากๆ หรือไม่ก็เหงามากๆ ในสักวัน 
คนแบบนี้ฉันเองก็รู้ตั้งแต่ช่วงแรกที่ได้สัมผัส เอาใจออกห่างก็แล้ว 
ไม่เข้าไปในเรื่องราวชีวิตของเขามากไปก็แล้ว 
เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ก็ยังไม่วายไปรู้สึก 

เบื่อจังเนอะ เชื่อเถอะว่าฉันไม่ได้เป็นคนขี้อ่อนไหวขนาดนั้น ฉันพยายามแล้ว

หรือว่าฉันถูกสาป 

สาปมาให้อยู่ใกล้คนที่ ใจเราจะไปกับเขาง่ายๆ แต่ดันรู้อนาคตว่าไปกันไม่รอด 
ใจฉัน และความสัมพันธ์ของเราจะล้มเหลวในสักวัน 
เลยฝืนตัวเองไม่ให้เข้าใกล้ แต่วันนึงเราก็เผลอตัว รู้อีกทีก็นอยด์แล้วก็ใช้เวลาสามวันในการนั่งคิดถึงแต่เรื่องเขา เบื่อจัง

มันเหมือนกับว่าหนียังไงก็หนีไม่พ้น 
ไม่ใช่ใคร แต่หนีความรู้สึกของตัวเอง 
เหนื่อยหัวใจจัง อยากเอาไปวางพักไกลๆ 

ฉันจะเรียกไอ้ความรู้สึกเหงา รู้สึกเฮิร์ตที่ตัวเองไม่ตั้งใจนี้ว่ายังไงดี 
หรือฉันควรจะโทรหาใครสักคนเพื่อระบาย พักใจที่ว้าวุ่นไปกับเรื่องอื่นๆ บ้าง 
หรือเปิดซีรีส์ห่วยๆ เรียกน้ำตาหนักๆ สักเรื่อง แล้วร้องไห้ไปกับมันพร้อมกัน อย่างน้อยถ้าเราเจ็บปวดไปเลย มันคงดีกว่าการเหงาแบบหน่วงๆ จุกๆ ปนว่างเปล่าแบบนี้ 
แม้แต่เพลงสักเพลง ยังเป็นเพื่อนมาอธิบายแทนความรู้สึกนี้ไม่ได้เลย ตอนนี้แม่งเหงาจริง

แต่โชคดีนะที่อีโก้ไม่ได้สูงถึงขนาดพูดคำว่าคิดถึงไม่เป็น เลยกดข้อความว่า ‘คิดถึง’ ไป 
…ให้คนที่ไม่ใช่ตัวการความเหงาครั้งนี้ ฉันว่าฉันโตพอที่จะเลิกหาเรื่องใส่ตัวแล้ว 

สู้ต่อไปนะตัวฉันเอง ขอพรให้ความเหงาแอทแทคเราแค่คืนนี้พอ
SHARE
Writer
Nrm
Author
ความรู้สึกอะไรที่เก็บเอาไว้ไม่ได้ ‘จงเขียน’

Comments

ssiranya
11 days ago
เราโดนความคิดถึงมันเล่นงานอีกแล้ว 🤎
Reply