I love being alone, not lonely
ฉันชอบการอยู่คนเดียวนะ มันสบายใจดี
ไม่ว่าจะเป็นการอยู่คนเดียวที่เป็นการอยู่คนเดียวจริง ๆ
หรือการอยู่ท่ามกลางคนมากมาย แต่คนนั้นไม่ได้รู้จักเราและก็ไม่สนใจเราด้วย
.
.
ก็แบบนั้นก็เหมือนอยู่คนเดียวเหมือนกันไม่ใช่หรอ ? 
แค่เปลี่ยนสภาพแวดล้อมไปนิดหน่อยเอง
เอาเป็นว่านิยามของการอยู่คนเดียวของฉันคืออยู่ในที่ที่ไม่มีคนรู้จักก็แล้วกัน

ต่อนะ

อย่างน้อยฉันก็รู้สึกว่าไม่ต้องสนใจใครเท่าไหร่
ถ้าหากมีคนรู้จักอยู่ใกล้ ๆ ปุ๊บ ฉันก็เกิดอาการทำตัวไม่ถูก 
ไม่รู้ต้องทำยังไง
ต้องทักมั้ย หรือต้องคุยอะไรมั้ย
ถ้าเขาถามอะไรมาจะตอบยังไง
เอาง่าย ๆ ก็คือขี้เกียจพยายาม connect กับเขานั่นแหละ
แบบนั้นก็หนีออกมาเลยดีกว่า

ทุกวันนี้ฉันก็ทำแบบนี้นี่แหละ
หลาย ๆ ครั้งที่เมื่อเรียนเสร็จ ฉันก็จะพาตัวเองออกไปที่อื่น
อย่างแต่ก่อนฉันมักจะอยู่ห้องพักรวมของคณะ เพราะไม่รู้จะไปไหน
ไม่ใช่บ้านละกัน
ก็จะเจอเพื่อน เจอน้องบ่อยครั้ง
ก็ดูเหมือนจะไม่เหงานะ แต่อย่างที่ว่า บางที … หลายทีเลย … ที่ก็ไม่ได้อยากทักทายอยากคุยอะไร
หรือบางทีเอง พวกเพื่อน ๆ คุยกันเป็นกลุ่ม แล้วฉันก็ไม่กล้าเข้าไปร่วม
แค่เข้าไปนั่งก็ไม่กล้า ไปนั่งตรงอื่นก็มีคำถามว่าไม่มานั่งด้วยหรอ
และถ้านั่งด้วย ก็ลงเอยด้วยการถูกเฟด ไม่ไปก็ดูเป็นพวกสันโดษ
ดูเยอะนะ แต่ก็แบบนี้แหละ ไม่น่าสบายใจเท่าไหร่
แต่ว่าตั้งแต่มีห้างเปิดใหม่ใกล้คณะแถมยังมีพื้นที่อ่านหนังสือฟรี ฉันก็มาอยู่ที่นี่แทน
มันคือความใฝ่ฝันฉันเลยนะ การได้อ่านหนังสือหรือทำงานที่ที่เป็นพวกห้าง หรือคาเฟ่ต่าง ๆ เนี่ย
อย่างน้อยก็ได้หลบมาทำอะไรเงียบ ๆ ไม่ต้องแคร์เรื่องที่บอกไปก่อนหน้านี้
มันอาจดูเหงาและดูห่างจากเพื่อน ๆ มากกว่าเดิม แต่แลกกับความสบายใจมันก็ดี

คงเพราะที่กล่าวมาแหละมั้ง ฉันเลยติดใจมากห้างแทบทุกวันเลย
มันรู้สึกว่ามีการกดดันตัวเองด้วยมั้ง 
การมาที่นี่ถ้าหากไม่ได้งาน ไม่ได้อ่านหนังสือ จะรู้สึกว่าเป็นการมาที่เปล่าประโยชน์มาก ๆ 
และหากกลับไปที่บ้าน ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลย
มันเลยได้งานมากขึ้นกว่าเดิม

แน่นอนว่าการที่ไม่ต้องอยู่กับคนรู้จักแบบงง ๆ และได้งานเนี่ย เป็นอะไรที่สุดยอดไปเลย





SHARE
Writer
foryoursky
Nobody
ขอให้ที่นี่เป็นที่บอกเล่าความรู้สึกลึก ๆ ข้างในของฉัน ความรู้สึกที่คนรอบตัวฉันไม่ควรรู้ เป็นเซฟโซนให้เราด้วยนะ

Comments