ไม่อยากให้คุณเป็นท้องฟ้า อยากเป็นคนธรรมดาที่อยู่ข้างคุณ
คุณ
คราวที่แล้วเราบอกว่าเรามูฟออนจากคุณได้ แต่ดูเหมือนกับว่าเป็นความคิดชั่วแล่นอะไรแบบนั้นเลย
เราได้เจอคุณอีกครั้ง ก็เหมือนความคิดที่อยากจะมูฟออนได้พังทลายแค่สบตากับคุณ เห็นแววตา
กระจ่างใสเหมือนแสงตะวันยามเช้า ที่ทำให้เรามีความสุขทุกครั้ง
ได้ยินเสียงของคุณ
ได้เห็นหน้าคุณ
แล้วเราจะทิ้งความสุขแบบนี้ไปได้อย่างไรกันเล่า?

ช่วงนี้เรามีปัญหาหนักหนาของชีวิต คุณรู้ไหมคะว่าเราฝันถึงคุณแทบทุกคืนเลย
ในฝันเราใกล้ชิดกันจนแทบจะสัมผัสกันได้ คุณอบอุ่นและสว่างไสว
แต่แปลกที่คุณไม่ได้เป็นท้องฟ้าในฝันของเรา แบบที่ความเป็นจริงเราพอใจในจุดนั้น
ก็เลยได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว เราไม่ได้อยากให้คุณเป็นท้องฟ้าหรอก เราอยากให้คุณเป็นคนธรรมดาทีได้อยู่เคียงข้างกัน บอกเล่าทุกข์สุข ความเหนื่อยล้า ความไม่สบายใจทั้งหลายให้ฟังกันและกัน
แต่เรารู้ว่าก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่ดี
เราเป็นคนธรรมดามากๆ และคุณก็เป็นคนที่เลิศเลอมากๆ เช่นกัน
ในทวิตเตอร์เราเขียนไดอารี่ถึงคุณทุกวันเลย จนคนที่ตามทวิตเราแนะนำว่าให้กลับไปจีบคุณอีกครั้งหนึ่ง
เธอบอกว่าคุณรับฟังคำสารภาพรักของเราแล้ว ถ้าเราพยายามอีกหน่อยคุณอาจจะใจอ่อนก็ได้
เราไม่ค่อยคิดแบบนั้นแฮะ
เราว่าบางทีการพยายามมากไป เส้นแบ่งระหว่าง "ตื๊อ" กับ "พยายาม" มันก็คล้ายๆ กัน
และ "คนที่ใช่ก็ไม่จำเป็นต้องพยายาม"
เรารู้ดีว่าเราเองพยายามไม่มากพอ
เพราะเราคิดว่าเราไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะเป็นผู้หญิงซึ่งคุณสามารถเอ่ยปากบอกใครต่อใครได้อย่างเต็มปาก
เราเป็นผู้หญิงไร้นามสกุล
อาชีพนักเขียนฟรีแลนซ์ที่แทบจะหางานไม่ได้
แถมยังเป็นโรคซึมเศร้า ตะกายขอบของความเป็นและความตายอย่างหมิ่นเหม่มาตลอดห้าหกปี
ผู้หญิงแบบนี้น่ะหรือที่จะกล้าเป็นคนข้างคุณ

แต่คุณคนนั้นในทวิตเตอร์บอกให้เราพยายาม
เขาบอกว่าอาชีพของคุณเหนื่อย ไม่ค่อยได้เจอใคร ถ้าพยายามอีกหน่อย คุณอาจจะใจอ่อน ๆ
อารมณ์ประมาณว่าเหนื่อยๆ มาแล้วมีขนมอร่อยๆ ให้กินทุกวัน แบบนี้

เรายังรักคุณอยู่ ฝันถึงคุณบ่อยครั้ง มีความสุขทุกครั้งที่ฝัน
แต่ในความเป็นจริงเราไม่อยากไปรบกวนคุณ
อยากให้คุณเจอคนดีๆ ที่เหมาะสมกับคุณมากกว่า
มากกว่าคนธรรมดาๆ ไร้ตัวตนแบบเรา
ทั้งชีวิตไม่มีอะไรที่พอจะกล่าวอ้างได้ว่าน่าภูมิใจ
เป็นคนชนชั้นกลางระดับล่าง ที่มีแค่แนวคิดเจ๋งๆ  ความสามารถทางการเขียนนิดหน่อย ความรู้รอบตัว
เป็นคนที่พยายามตะกายเปลี่ยนชนชั้น แต่ชั่วชีวิตนี้ก็คงเป็นได้แค่นี้
เราดูถูกตัวเองมากไปเนอะ เรารู้ดี
เราไม่รู้หรอกว่าคุณจะได้อ่านจดหมายนี้หรือเปล่า 
แต่เราจะพยายามเขียนหาคุณให้บ่อยที่สุด
สุดท้ายนี้เราอยากบอกคุณว่า 
"เรายังรักคุณเสมอ"
จากเราเอง
SHARE
Written in this book
คุณท้องฟ้า
เกี่ยวกับคุณท้องฟ้า

Comments

Ripeness
12 months ago
ถ้าความรัก ความคิดถึง มันทำให้ทุกข์ ค่อย ๆ ปล่อยวางมันลงทีละนิดเถอะ ใช้ทุกนาทีดูแลคนที่รักเราดีกว่า จากนี้อีกหลายปีหันกลับมามองมันก็เป็นแค่เรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง 

เราเห็นเธอชอบเรื่องนี้ เราก็ชอบเหมือนกัน

https://storylog.co/story/588a075a09d723864234838b 
Reply