ความรู้สึกที่ไปไม่ถึง .
เรากำลังนั่งอยู่ในโรงแรมแห่งนึง
ในจังหวัดนึงในภาคใต้
เป็นอีกครั้งที่เราได้มาลงพื้นที่เพื่อทำงาน
เราเคยเป็นคนที่รู้สึกสนุกและสดใสกว่านี้เวลาได้ออกต่างจังหวัด
แต่ตอนนี้ทำไมมันกลายเป็นความรู้สึกเหนื่อยแทน

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เราเลิกนับวันเดือนที่เราเข้ามาทำงานที่นี่
จริงๆ ถ้าจะนับมันก็นับได้แหล่ะ เดี๋ยวขอคิดแปปนะ
.
.
.
8 เดือน 8 เดือนแล้ววว
จะว่าไปเราก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ย ที่อยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้
แต่บางครั้งเราก็รู้สึกเหนื่อยนะ
เหนื่อยกับการพยายามบางอย่าง
พยายามพัฒนาฝีมือการเขียนของตัวเองให้ดี
แต่สุดท้ายก็โดนรื้อใหม่หมดอยู่ดี

รู้สึกอิจฉาพี่ๆ เขาเหมือนกันนะที่ได้รับคำชมแบบนั้น
ใครๆ ก็บอกเราว่ายังมีเวลาอีกเยอะ อย่าคิดมากนะ

ตอนแรกๆ เราก็รู้สึกดีใจที่เรามาอยู่ตรงนี้ได้เร็วกว่าคนอื่นๆ
แต่จริงๆ มันก็มีคนที่มาได้เร็วกว่าเราแหล่ะ
คือน้อง ปวช. ปวส. ที่เรียนจบมาแล้วสอบบรรจุได้

แล้วน้องๆ ก็มาเจอกับระบบที่สนุกสนานนี้เลย (ยิ้มแห้ง)
หลายครั้งที่เราเจอน้องแล้วน้องระบายเกี่ยวกับงานให้ฟัง
เคยมีคนบอกว่าเราควรเป็นเพียงผู้รับฟังที่ดี
ไม่ควรไปตัดสินเรื่องของผู้เล่า ... แต่ตอนนี้เราก็เป็นเหมือนคนเล่า
ก็ฮาดีเหมือนกัน กับสิ่งที่กำลังเจออยู่

เราก็ยังแฮปปี้กับมันอยู่นะงานนี้ แต่คงเพราะฟิลเหงาๆ แหล่ะมั้ง
มันก็มีคนที่ทำให้เรารู้สึกดีด้วยนั่นแหล่ะ
แต่มันก็อยู่ในสถานะที่คงเริ่มต้นความสัมพันธ์ไม่ได้
เคยเทคแคร์ใครทุกอย่างด้วยความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ไหมหล่ะ
แล้วสุดท้ายเราก็เป็นได้แค่พี่ชาย น้องชายที่แสนดี
ซึ่งแม่งน่ากลัวกว่าเฟรนด์โซนโคตร ๆ
เพราะเขาก็มีคนในใจของเขาอยู่แล้ว
เราก็ทำได้แค่เทคแคร์เท่าที่เราสามารถทำได้

ก็หวังว่าสักวันนึงเขาจะรู้และสัมผัสถึงสิ่งที่เราทำให้ไป
หรือเขาอาจจะรู้แล้ว แต่เขาไม่อยากที่จะสานต่อความรู้สึกนั้น

จะอยู่กับความว่างเปล่าแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ
ความว่างเปล่าที่มีความสุขเมื่อทำให้ไป
แต่เรากลับไม่ได้อะไรเลย นี่ไม่ใช่นิยายนะ
ที่จะต้องเป็นพระเอกตลอดเวลา

เราต้องมีความสุขสิ 

เพราะอย่างน้อยการที่เราได้เห็นเธอยิ้ม
แม่งโคตรมีความสุขจริงๆ นะ
SHARE
Writer
Vegetable_man
Photograph, Cycling
ชอบถ่ายรูป พิมพ์มากกว่าพูด พกวอเกือบตลอดเวลาจนเพื่อนบอกว่าบ้า ใช้ชีวิตรอยต่อระหว่างวัยรุ่นกับวัยทำงาน กำลังจะผ่านโปรทดลองราชการแล้ว .

Comments