ไม่อยากกลับมา




เมื่อกลางปีที่แล้ว
ได้เคยบอกกับตัวเองเอาไว้
ว่าจะไม่เข้ามาเขียนอะไรที่นี่อีก
จะไม่เข้ามาพูดถึงเธออีก



เพราะที่นี่มีความทรงจำที่เกี่ยวกับเธอมากมาย
ทุกเรื่องราวที่เราพิมพ์ผ่านตัวหนังสือ



ทุกอย่างล้วนเกี่ยวกับเธอ
มีแต่เธอทั้งหมด







ตอนนี้ เราไม่มีเธอเหมือนแต่ก่อน
ตอนนี้ไม่ได้มาคอยตามเป็นห่วง
คอยไลน์หรือโทรหาเหมือนแต่ก่อนแล้ว



ถ้าจะให้พูดถึงว่าทำไมถึงไม่มีเธอแล้ว
เราก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่เข้าใจว่ามันเริ่มเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่รู้ว่ามันเริ่มพังไปตั้งแต่ตอนไหน



ความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะ
และไม่มีอะไรหลงเหลือทิ้งไว้ให้หวนกลับไปนึกถึง








ถ้าถามว่าคิดถึงอยู่ไหม
อืม คิดถึงมาก
คิดถึงจนอยากจะไปหาถึงบ้าน
อยากไปกอดให้หายคิดถึง
เป็นไปได้ก็อยากนอนกอดสักคืน
เผื่อมันจะคลายความคิดถึงลงไปบ้าง



แต่คงไม่มีทาง
ไม่มีทางที่จะหายคิดถึงเธอ
คงจะคิดถึงมากกว่าเดิมด้วยซ้ำไป




มันคงจะหายคิดถึงเธอได้สักวันนั่นแหละ
ถึงตอนนี้มันจะคิดถึงจนเจ็บเจียนตาย
มันก็ต้องมีสักวัน



สักวันที่เราเลิกคิดถึงเธอสักที







ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยมีเธอ
ขอบคุณที่เคยทำให้รู้สึกโชคดีที่สุดในโลก



ต่อจากนี้เธอก็จะยังมีเรา
แต่ไม่เหมือนเดิม



เรื่องมันก็แค่นั้น














แด่เธอ,
คนที่เรายังคงคิดถึง

SHARE
Written in this book
เธอคนนั้น
คนที่เราเรียกว่า "พระจันทร์"
Writer
mnnieps
Loser
you always be my serendipity :❤) /twt; mnneps

Comments