ณ ห้วงแห่งมรณา
               นี่คือสีหน้าของคนที่พร้อมจะตาย.                หรือยินดีกับการมีชีวิตอยู่

วิวจากชั้นห้านั้นสวยจนแทบอยากจะดิ่งลงไป.

ฉันกอด
โอบกอดความชิงชัง.

ฉันกินยานอนหลับเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทำร้ายตัวเอง.

อยากเห็นเหลือเกิน
ผิวหนังที่ปริแตก
เลือดสีแดงไหลซึม
หยดแล้วหยดเล่า
ดั่งตาน้ำแห่งมรณา.

ฉันได้ตายไปจากบทกวีของคุณเสียแล้ว

ฉันเอาแต่ถามตัวเองว่าเธอตายหรือยัง
ฉันสงสัยนับร้อยครั้งว่าทำไมเธอยังอยู่
หรือสุดท้ายแล้วคนที่อยากตายที่สุดคือฉันเอง.

การรับโทรศัพท์จากคุณก็เหมือนได้ยินเสียงจากนรก.

สักวันหนึ่งฉันจะตอบรับเสียงเพรียกนั้น.

ความรุนแรงในจิตใจไม่ยอมจางหาย
กลับโหมกระหน่ำสาดซัด
จมอยู่ในความทรมาน.

การทำร้ายตัวเองไม่ใช่ความไม่รักตัวเอง.

ถ้าคุณมายืนอยู่ตรงนี้้
คุณอาจจะตายไปแล้วก็ได้.

ฉันเข้มแข็งพอจะมีชัวิตอยูู่ แต่อ่่่อนแอเกินกว่าจะตาย.




SHARE
Writer
podjamild
นักเรียนการละคร
ig : podjamild เพราะที่นี่มีเพียงตัวอักษร

Comments