ความฉาบฉวยที่เต้นร่าบนแสงสีฟ้า
“ว่างป่าววะ”

“พิมพ์คุยได้ แต่โทรไม่ได้นะ”

“เคร กูมีเรื่องอยากระบาย แต่ไฟหอกูจะตัดตอนห้าทุ่มนะ”

“เอาเลย”


        มีเรื่องที่ผมไม่สบายใจเรื่องหนึ่ง ผมไม่สามารถเอามันออกไปจากหัวได้ มันเป็นความสับสน ยุ่งเหยิง และเต็มไปด้วยคำถาม แม้ในความว่างเปล่า เปลี่ยวดายของย่ำคืนนี้จะทำให้ผมรู้สึกโหว่งเหวงบนเตียงนอนแต่ผมก็รู้สึกกระสับกระส่ายเต็มไปด้วยแรงดิ้นรน อยากจะหลุดออกจากพันธะอะไรบางอย่าง


“เล่าแล้วอย่าตัดสินกันนะ แต่กูเองก็ตัดสินคนอื่นไปแล้วเหมือนกันว่ะ”

“เออ ลองเล่ามา เล่าอย่างใจเย็น”


“คือเมื่อวานว่างเลยโหลดแอปแชทหลังจากลบไปนานละ
กูก็นั่งปัดเล่น ๆ แล้วเหมือนก็แมตช์อยู่หลายคน แต่กูก็ขี้เกียจทักไปคุย
แต่ก็มีคุยอยู่สองคน หญิงคน ชายคนนึง
ผู้หญิงก็ไม่มีอะไรมาก ก็คุยดี ชอบเพลงเหมือนกัน อยู่มอเดียวกัน คณะเดียวกัน เขาแบบคุยดีมากและชมกูว่าน่ารัก
และบอกฝันดีไปแล้วเรียบร้อย
ไอควายยยยยยย ว้อทเดอะฟัคคคค”



“ห้ะ!!??!?!”



“แต่วันนี้กูคุยกับเขา เขาบอกว่ากำลังจะไปปลูกป่าชายเลนกับเพื่อนต่างมอที่เจอในแอป
กูก็เลยเฟล ๆ แบบเศร้าซึม
เขาคุยหลายคน”


“อ๋าาา”


“แบบนัดง่ายจัง
แบบ
...
เข้าใจใช่ม้ะ ? ”



“เข้าใจ”



“ว่าแบบแล้วเมื่อวานที่คุยกับกูล่ะ”



“เข้าใจ ๆ แต่การที่เขาบอกมึง ก็แสดงว่าเขาไม่แคร์ว่ามึงจะคิดยังไง"


“อืม แล้วส่วนผู้ชายเนี่ย ก็ไม่มีอะไรมากเช่นเดิม มันถามว่าเรียนเสร็จยัง ถามเรื่องเรียน งานอดิเรกทั่วไป
มันเล่าว่าเลี้ยงหนูแฮมสเตอร์แต่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ
แต่เมื่อวานกูต้องอ่านแล็ปก็เลยคุยแปปเดียว เลยบอกมันว่า ไปทำการบ้านก่อนนะ
มันก็โอเค
แล้วดึก ๆ สักห้าทุ่มมันก็ทักมาใหม่ ขอไอจี
กูก็ให้ไป
แล้วปรากฏว่าาาาา
ไอฟวย ว้อทเดอะฟัค
ฮาเร็มหนุ่มเกย์มันเยอะมากจนกูอยากจะร้องไห้
แล้วมีแต่หนุ่มโชว์กล้าม ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
หนุ่ม ๆ ที่มันน่าจะขอจากในแอปอ่ะ
โหดสัสรัสเซียยอดเยี่ยมกระเทียมดอง
น่ากลัวฉิบหาย
คือมันก็ไม่แปลกที่จะขอคนที่คุยนะ
แต่ทำไมมึงเยอะขนาดนี้ล่ะ
มึงจะสะสมทำคอลเล็กชั่นทำไม
กูเฟล เจอมาสองเคสแบบนี้เลยลบแอปไปละ”



“คงคุยเยอะแหละ มันจะดูแบบป๊อปปูล่าด้วยอ่ะ”



“อีกเรื่อง น้องผู้ชายที่กูเคยชอบมานาน กูเพิ่งเก็ทว่าเขาก็เป็นคล้าย ๆ ผู้ชายคนนี้เลย
แบบฟอลผู้ชายเยอะมาก แล้วผู้ชายก็ฟอลกลับตรึม
แต่เป็นผู้ชายแบบต่างมอ กระจัดกระจายไปเรื่อยอะ
เหมือนหาจากแอปเหมือนกัน
คือถ้าฟอลเพื่อนเยอะก็ปกติมากนะ เพื่อนคณะ เพื่อนทำกิจกรรม
แต่นี่ไม่ใช่อ่ะ
มันคือผู้ชายจากในแอป
เหมือนเขาก็ทำเหมือนกันเลย
อันนี้กูจุกกว่า กูรู้สึกโง่เหมือนควาย”


"แต่น้องคนนั้นอาจจะไม่ได้หาจากในแอปก็ได้นะ อาจจะแค่เห็นคนหล่อก็ฟอล ๆๆ กูก็เป็น แต่จากที่มึงบอกอาจหาจากแอปก็เป็นไปได้
ไม่โง่หรอกมึง
ไม่เห็นจะมีอะไรเรียกว่าโง่เลย"


“แบบเขาก็สะสมผู้ชายเป็นฮาเร็มคอลเลคชั่นเหมือนกัน
ถึงแม้จะไม่ได้หาจากแอป
แต่เขาก็มีคลังหนุ่ม ๆ อ่ะ
กูรู้สึกโง่ตรงที่หลงไปชอบได้ไง
ปีนึงแล้ว
ปีนึงที่ตัดใจไม่ได้"


"ก็เราไม่รู้จักนิสัยเขาจริงๆไง"



"ไม่รู้จักแล้วทำไมต้องไปชอบเขาวะ
หมายถึงตัวกูน่ะ"


"ภายนอกไง"


"กูก็เลยเศร้ามาก ๆ
กูแค่รู้สึกว่าเขามีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดกู
อีกเรื่อง อีกคนที่ไม่เคยเล่า
แต่ประเด็นเดิมนี่แหละ
ไอรูปที่มึงเคยบอกว่ากูหล่อน่ารักมากอ่ะ"


"ทำไม?"


"ที่ถ่ายกับโขดหินริมทะเล"


"หล่อออก"


"กูเคยเอาไปตั้งดิสในโซเชียลต่าง ๆ
ปรากฏว่า ก็มีรุ่นน้องที่คณะสองสามคนแอดเฟซและฟอลไอจีมา
แล้วก็มีคนนึงไลค์โพสต์กูหนัก ๆ ช่วงนึง มีไอจีกัน
เวลาเจอก็เหมือนน้องเขาจะแอบมองนิดหน่อย
แต่เขาไม่ใช่สไตล์กู กูชอบคนตัวสูงแบบมึง
ซึ่งในไอจี เขาก็สะสมผู้ชายเยอะเหมือนกัน
เหมือนเขาก็แค่สะสมกูไว้คนหนึ่ง
ก็เท่านั้น ไม่ได้สลักสำคัญอะไรพิเศษ
รู้สึกเหมือนเป็นแค่ object
เห้อ มันก็เก็บไว้แค่มอง
กูรู้สึกไม่มีคุณค่าเลย
ถ้าจะชอบทำไมไม่ชอบแต่แรก
แค่เพราะรูปนั้นมันดูดีแค่รูปเดียว"


"อย่าคิดงั้นดิ มึงมีคุณค่าสำหรับเพื่อน และคนที่เข้าใจมึง นิสัยมึงไรงี้"


"กูรู้สึกปลงที่ทำไมโลกออนไลน์มันฉาบฉวยขนาดนี้วะ"


"ถ้าคาดหวังมันเหมือนฝันลม ๆ แล้ง ๆ อะ
เราไม่รู้ชีวิตจริงเค้าด้วยซ้ำว่าเค้ามีใคร สนิทกับใคร"



"จริง ๆ ก็ไม่ได้คาดหวัง กูคุยแบบไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่เหมือนกูไม่เคยรู้มั้งว่า มันมีงี้ด้วยหรอ
คือกูไม่ได้คุยกับใครมานานมาก
และไม่ได้สิงอยู่ในความสัมพันธ์บนออนไลน์ด้วย
กูเลยช็อค"




"มันฉาบฉวยอยู่เเล้วอะ
แต่มึงไม่ได้โง่หรอก"



"ฆ่าผมให้ตาย
ให้ตายดีกว่า"



"ไอบ้าาา
อย่าคิดมาก"



"มันเลยทำให้กูไม่อยากเล่นโซเชียลอีกแล้ว ไม่อยากโพสต์รูปแล้วกลายเป็นรูป object อย่างหนึ่งบนมือถือเขา"



"ถ้ามึงคิดว่าโพสต์รูปไป แล้วรูปมึงเป็นเเต่รูปนึงในมือถือเขา แล้วมันแปลกตรงไหนอะ มึงจะรู้สึกว่าเป็น1ในผู้ชาย ที่เค้าเอาไว้ดูเล่นหรอ?
ความจริงมึงโพสต์ก็คือแชร์เรื่องราวตัวเอง
คนรับรู้ เห็น ก็คือฟอลโลว์มึง
ไม่เห็นจะต้องไปเเคร์แค่คน ๆ เดียว"


"ใช่ กูคิดมาตลอดว่าแชร์เรื่องราวตัวเองกับเพื่อนที่รู้จัก คือมันดีมากที่กูได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวและทัศนคติกับเพื่อน บางคนไม่ได้สนิทก็ได้พูดคุย เรื่องหนัง หนังสือ เพลง สถานที่ ๆ กูไป ทำให้กลายเป็นเจอคนที่ชอบอะไรคล้าย ๆ กัน แต่พอมีคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน กูก็รู้สึกไม่เหมือนเดิม พวกเขาอาจจะไม่ได้มองกูเป็นแค่เพื่อน"



"แต่ถ้ามันทำให้รู้สึกไม่ดี ก็ไม่ต้องฝืน ทำสิ่งที่สบายใจเถอะ
แต่กูรู้สึกว่า การเจอกันคุยกันเเบบออนไลนมันก็ฉาบฉวยงี้อะ
เราไม่ได้ใช้เวลาในชีวิตประจำวันกับเขาขนาดนั้น
เราไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงจริง ๆ ด้วยซ้ำ
กูอยากเล่นนะเผื่อมีแฟน แถมยังมอเดียวกัน เห็นเพื่อนกูเคยปัดทีบอก หน้าตาสวย ๆ ดี ไรงี้อะ
ก็อยากลอง แต่พอคิด มันโคตรฉาบฉวยเลยว่ะ
เราใช้หน้าตาตัดสินอย่างแรก อันนี้เข้าใจ

ก็เราลืมตานี่นา
แต่ว่า บางคนอะ ชอบกันเพราะอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ
ก็คือมันยากอ่ะมึง ที่เราอยากจะได้อะไรบางอย่างจริง ๆ จากในที่ ๆ มันมีแต่ความปลอมอะ
ที่กูยังไม่เล่นสักที เพราะว่ามันต้องเป็นงี้ไง กูอยากได้ความรู้สึกที่มันจริงใจ
เห็นหน้ากัน
ไม่ใช่ผ่านจออย่างเดียวอะ"



"มึงพูดเหมือนมันเป็นของเล่นชนิดหนึ่งเลยอ่ะ ซึ่งก็จริง
โอเคพวก ความจริงคือหอกูมืดแล้ว โดนตัดไฟเรียบร้อย มึงจะนอนยัง?"


"ตอนแรกจะดูยูทูป
แต่ตอนนี้จะนอนละ
แล้วจะนอนยัง?"


"ห้องมันมืดมากจนกูนอนไม่หลับ
เออกูอยากบล็อกผู้ชายคนนั้นอ่ะที่เจอในแอป กูถือว่ามันแปลกหน้ามาก ๆ แล้วไม่สบายใจเลย แต่ก็ไม่กล้า กลัวมันมาเสิร์ชชื่อแล้วฟอลมาใหม่ แต่แม่งก็ฟอลเยอะ กูหายไปแค่แอคเคาท์เดียวคงไม่ผิดสังเกตหรอก แต่ก็ไม่รู้แล้ว ความคิดตีกันสับสนไปหมด"


"ทำเพื่อความสบายใจเราดิ
มันก็ไม่เดือดร้อนหรอก
งั้นลบเฉย ๆ ไม่ได้หรอ
เอ้ยบล็อคดีกว่า
จะได้ตามไม่เจอ
เห้ยนอนก่อนนะ
ฝันดี
มีไรเล่าได้เลยนะ
เพื่อนกัน
บายย"


“ฝันดี”


       แล้วผมก็กลับมาสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ผมไม่ดิ้นทุรนทุรายคิดถึงเพื่อนคนนี้อีกต่อไป แต่เป็นความเงียบที่ผมพร้อมสวมกอดมัน ถึงแม้เรื่องที่ผมเล่าจะได้คุยกับมันแค่คืนนี้ ก่อนนอนก็ยังดี มันไม่คิดอะไร ไม่โกรธ ไม่หึงที่ผมไปคุยกับคนอื่น แต่อย่างน้อยมันก็ห่วงผมในฐานะเพื่อนสนิท แม้ผมเองจะไม่ได้ไปคุยอะไรกับใครจริงเลยนอกจากมันคนเดียว แสงสีฟ้ากระทบแยงตาผมในความมืด พรุ่งนี้ผมจะทักไปหามันเรื่องอะไรอีกดี…
SHARE

Comments