ความทรงจำ
ความทรงจำ.

คือดอกไม้งามในสนามความนึกคิด บางพันธุ์มีพิษ และบ้างก็มีหนาม

คือคมมีดเฉือนเชือดไม่ปราณี แต่แปลกดี..เลือดไม่มีกลับเป็นน้ำตา

คือภาวะ สถานะ และเวลา ที่ไม่เลื่อนไหลไปข้างหน้า แต่ว่า..ก็หวนกลับไปไม่ได้เช่นกัน

คือแผลเป็นที่ไม่มีใครเห็น สัมผัสไม่ถึง รักษาไม่ได้ แต่เมื่อถึงบางเวลาอาจหายไปได้อย่างไม่รู้ตัว

คือด้ายเส้นบางสอดพันคล้องเกี่ยว ยึดเหนี่ยวเราไว้ ถึงกันและกัน แม้ว่าบางทีอยากจะตัดทิ้งเสียเหลือเกิน

คือคำขอบคุณ ที่ไม่อาจกล่าว เพราะบางคราวก็ไร้ความหมาย

คือความคิดถึง

คือบุคคลที่สร้างความคิดถึง

คือความจริง

คือคำขอบคุณ..ที่ยังต้องกล่าว
SHARE
Written in this book
thoughts
กระแสสำนึก บันทึกเป็นเรื่องเล่า
Writer
atthethoughtof
Mirror
crumbs of thoughts falling off from bites https://www.facebook.com/atthethoughtof

Comments